A Psychological Approach to Religious Affiliations of Individuals during the Course of the Disease

Abstract

This study is aimed to reveal individuals’ religious affiliation in disease with open and closed-ended questions. At the end of research, it is concluded that individuals who own religion as a source of reference to struggle disease prefer some phenomenal religious feelings, thoughts and behaviors. Some of these results are; it is increased that tend to God (prayer, religious orientation etc.). In the same way, In addition to physical measures to struggle disease, some religious-spiritual and social applications are seem to be an increase. However, when disease emerged as desperation, it is brought an increase in sense of rebellion against God. Nevertheless, disease increases non-religious but spiritual some tendency, as well as it increases some religious tendency.

Keywords

• Religious tendency, disease, health, infusion, religious infusion

Hastalık Sürecinde Bireylerin Dinî Eğilimlerine Psikolojik Bir Yaklaşım

Öz

Bu araştırma, açık ve kapalı uçlu sorularla hastalık anında bireylerin dinsel eğilimlerinin neler olabileceğini tespit etmeyi amaçlamıştır. Araştırma sonunda, dini kendine referans kaynağı olarak gören bireylerin hastalıkla mücadele etmede bir dizi dini fenomenin bulunduğu duygu, düşünce ve davranış içerikli tercihlerde bulundukları sonucuna ulaşılmıştır. Bu sonuçlardan bazıları şunlardır: Hastalık anında Allah’a yönelme (dua, namaz, inançsal yönelim vb.) artmakta, aynı şekilde; hastalıkla mücadele için fiziksel tedbirlerin yanında dinsel-manevi ve sosyal bazı uygulamalarda da artış gözükmektedir. Hastalık çaresizlik olarak kendini gösterdiğinde ise Allah’a isyan duygularında bir artış meydana getirmektedir. Yine, hastalık tecrübesi dini bazı eğilimlere yönelmeyi artırmasının yanında dini olmayan ama manevi (ruhsal/psikolojik) bazı eğilimleri de artırmaktadır.

Anahtar Kelimeler

• Dini Eğilim, hastalık, sağlık, telkin, dini telkin

Kaynakça

1. ALBAYRAK, A. (2013). Gençlerde Dua Psikolojisi, Bursa: Düşünce Kitabevi Yayınları.
2. APAYDIN, H. (2001). “Kişilik Özelliklerinin Dini Tutum ve Davranışlara Etkisi“, Yayınlanmamış Doktora Tezi, Samsun: Ondokuzmayıs Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü.
3. ARMANER, N. (1973). Psikopatolojide Dini Belirtiler, Ankara: Ayyıldız Matbaası.
4. ARSEVEN, A. D. (1993).Alan Araştırma Yöntemi, Ankara: Gül Yay.
5. AYTEN, A.-GÖCEN, G.-SEVİNÇ, K.-ÖZTÜRK, E.E. (2012). “Dini Başa Çıkma, Şükür ve Hayat Memnuniyeti İlişkisi: Hastalar, Hasta Yakınları ve Hastane Çalışanları Üzerine Bir Araştırma”, Din Bilimleri Akademik Araştırma Dergisi, c. 12, Sayı: 2, 45-79.
6. CERTEL, H. (2003).Din Psikolojisi, Ankara: Andaç Yayınları.
7. CİRHİNLİOĞLU, F. G. (2010).Din Psikolojisi, Ankara: Nobel Yayın Dağıtım.
8. COŞTU, Y. (2011).Toplumsallaşma ve Dindarlık (Samsun Örneği), Ankara: Türkiye Diyanet Vakfı Yayınları.

9. FIRAT, E. (1976). “Üniversite Öğrencilerinde Allah İnancı ve Din Duygusunun Din Psikolojisi Açısından Araştırılması”, Yayımlanmamış Doktora Tezi, Ankara: Ankara Üniversitesi İlahiyat Fakültesi.
10. HÖKELEKLİ, H. (1998). Din Psikolojisi, Ankara: Türkiye Diyanet Vakfı Yayınları.
11. KARACOŞKUN, M. D. (1998). “Psiko-sosyal Açıdan İman (Dini İnanç)-Amel (Dini Davranış) İlişkisi”, Yayımlanmamış Doktora Tezi, Samsun: Ondokuzmayıs Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü.
12. KARACOŞKUN, M. D. (2004). “Dini İnanç-Dini Davranış İlişkisine Sosyo-Psikolojik Yaklaşımlar”, Dinbilimleri Akademik Araştırma Dergisi, c. IV, Sayı: 2, 23-36.
13. KAYIKLIK, H. (2011). Din Psikolojisi, Adana: Karahan Kitabevi.
14. KIMTER, N. (2006). “Dini İnanç, İbadet ve Duanın Umutsuzlukla İlişkisi Üzerine Bir Araştırma“, Hayati Hökelekli (Ed.), Gençlik Din ve Değerler Psikolojisi, İstanbul: Değerler Eğitimi Mermezi Yay., 217-249.
15. KİRMAN, M. A. (2005). Din ve Sekülerleşme, Adana: Karahan Kitabevi.
16. KÖSE, A.-AYTEN, A. (2010). Türbeler Popüler Dindarlığın Durakları, İstanbul: Timaş Yayınları.
17. MEHMEDOĞLU, A. U. (2004). Kişilik ve Din, İstanbul: Değerler Eğitimi Merkezi Yayınları.
18. MOSER, T. (1980). Gottesvergiftung, Frankfurt: Suhrkamp.
19. PEKER, H. (2008). Din Psikolojisi, 4. Baskı, İstanbul: Çamlıca Yayınları
20. SCHOWALTER, M.-MURKEN, S. (2003). “Religionundpsychische Gesundheit-empirische Zusammenhänge komlexer Konstrukte“, Einführung in die Religionspsychologie, Christian Henning, Sebastian Murken, Erich Nestler (Hg.), Schöningh UTB, Paderborn.
21. SOMUNOĞLU, S. (1999). “Kavramsal Açıdan Sağlık“, c. 4, Sayı: 1, Ankara: Hacettepe Sağlık İdaresi Dergisi, 51-62.
22. VERGOTE, A. (1999). Din İnanç ve İnançsızlık, Çev.: Veysel Uysal, İstanbul: Marmara Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Vakfı Yayınları.
23. YAPICI, A. (2007). Ruh Sağlığı ve Din Psiko-Sosyal Uyum ve Dindarlık, Adana: Karahan Kitabevi.
24. YARAN, C. S. (2009). Dini Tecrübe ve Meûnet, İstanbul: Rağbet Yayınları.