Göç Sonrası Kente Uyum Sürecinin İncelenmesi; Çay Mahallesi Örneği (Mersin)

Türkiye’de nüfusun hızlı artışı ve tarımda makineleşme ile birlikte 1950’li yıllardan itibaren kırsal alandan kentsel alanlara doğru plansız göçler yaşanmaya başlamıştır. İlk yıllarda Ankara, İstanbul, İzmir gibi büyük kentlere doğru gerçekleşen bu göçler zamanla Adana, Mersin, Antalya gibi diğer büyük kentlere doğru gerçekleşmiştir. Bu süreçte yoğun göç alan kentlerden birisi de Mersin’dir. Çalışma alanını oluşturan Mersin ili Akdeniz ilçesine bağlı Çay Mahallesi de Mersine yaşanan göç süreci sonunda kurulmuş, mahallede hem fiziksel hem de sosyal anlamda birçok sorun ortaya çıkmıştır. Bu çalışmanın amacı kentlere göç eden bireylerin kente uyum sağlayıp sağlamadıkları ve göç sürecinde karşılaştıkları zorlukların araştırılmasıdır. Araştırma sürecinde nitel araştırma yöntemlerinden yarı yapılandırılmış görüşme yöntemine başvurulmuştur. Çay mahallesine göç ile gelmiş 50 kişi ile görüşmeler yapılmıştır. Yapılan görüşmeler betimsel analiz yöntemi ve içerik analiz yöntemiyle analiz edilmiştir. Yapılan görüşmeler sonucunda görüşmecilerin kent imkânlarından yeterince faydalanamadığı, kente uyum sağlayamadıkları ve imkânlarının olması durumunda geri dönmeye istekli oldukları tespit edilmiştir. Eğitim seviyesi ve ekonomik şartların kente uyum noktasında önemli faktör olduğu tespit edilmiştir. Eğitim seviyesi düşük ve ekonomik olarak alt gelire sahip bireylerin kent imkânlarından yeterince faydalanamadığı görülmüştür. Görüşmeciler oturdukları mahalleye yüksek oranda aidiyet hissederken kentin bütününe ve kent yaşamına aidiyet duymamaktadırlar.

With the rapid increase of the population and mechanization in agriculture in Turkey, unplanned migrations from rural to urban areas have started to occur since the 1950s. These migrations that took place towards big cities such as Ankara, Istanbul, Izmir in the early years have taken place towards other big cities such as Adana, Mersin, Antalya over time. One of the cities that receives intensive migration in this process is Mersin. The Çay Neighborhood connected to the Mediterranean district of Mersin province, which constitutes the study area, was also established at the end of the migration process to Mersin, and many problems have arisen in the neighborhood both physically and socially. The aim of this study is to investigate whether individuals who migrate to cities adapt to the city and the difficulties they face during the migration process. In the research process, semi-structured interview method, one of the qualitative research methods, was applied. Interviews were conducted with 50 people who came to the Çay neigborhood with migration. The interviews were analyzed by descriptive analysis method and content analysis method. As a result of the interviews, it was determined that the interviewers could not make enough use of the city facilities, could not adapt to the city and were willing to return if they had the opportunities. It has been determined that education level and economic conditions are important factors in terms of adaptation to the city. It has been seen that individuals with low education level and economically lower income cannot make enough use of urban opportunities. While interviewers feel a high degree of belonging to the neighborhood they live in, they do not feel a sense of belonging to the whole city and urban life.