TÜRKİYE’NİN MİLLİ GÜVENLİK POLİTİKASI

Öz

İnsanlık tarihi, bireylerin var oluş mücadelesinin yansıması olup bu mücadelenin temel dinamiklerinden biri olan güvenlik kavramı tanımlanması zor bir konu olmakla birlikte, siyasetin de en derin ve en kalıcı konuları arasında bulunmaktadır. Çünkü güvensizlik ve korkunun hakim olduğu, yani güvenliğin olmadığı durumlarda var oluştan bahsetmek olanaksız bir hale gelmektedir. Ancak günümüzde dünyamız çeşitliliği, karmaşıklığı ve zararları gün geçtikçe artan tehditlerin varlığıyla sarsılmaktadır. Bu durumdan doğan ihtiyaçlar ile birlikte ulusal güvenlik politikalarını ortaya çıkarmıştır. Bu bağlamdan yola çıkılarak araştırmanın amacı, Milli güvenlik açısından Türkiye’nin çıkarları, Türkiye’nin savunulması, düzenlemeler oluşturulması ve elverişli dış ilişkilerin nasıl sağlanacağının yanı sıra, ekonomik refahın nasıl sağlanacağı, milli hedefleri ve menfaatlerin incelenmesidir. Bu araştırmanın milli güvenlik kavramı ile ilgili akademik çalışmalara müteakiben yönetim bilimleri alanı altında bu alanda yürütülecek akademik çalışmalar ile Türkiye’nin milli güvenlik politikası çalışmalarına sosyal bilimler alanı içinde katkı sunabilmek ve gelecekte daha etkin ve üstün bir milli politikalar için önemli olacağı düşünülmektedir.

Anahtar Kelimeler

• Milli Güvenlik
• Milli Güvenlik
• Milli Güvenlik Politikası
• Milli Güvenlik Kurulu
• Türkiye

Turkey's National Security Policy

Öz

The struggle for individual existence is reflected in the history of humanity, and the concept of security, which is one of the main dynamics of this struggle, is a difficult subject to define, and it is one of politics' deepest and most permanent subjects. Because it is impossible to discuss existence in situations where insecurity and fear reign supreme, i.e. when there is no security. As a result, it is reasonable to conclude that one of the most important requirements of all living things and/or systems that wish to survive is security. Today, however, our world is being shaken by the increasing diversity, complexity, and existence of threats. National security policies have emerged in response to the needs that have arisen as a result of this situation. The research's goal is to examine Turkey's interests in terms of national security, defense, regulations, and how to maintain favorable foreign relations, as well as how to ensure economic welfare, national goals, and interests, in this context. This research is thought to be important for contributing to Turkey's national security policy studies in the field of social sciences, as well as for a more effective and superior national policy in the future, with academic studies in this field to be conducted in the field of management sciences, following academic studies on the concept of national security.

Anahtar Kelimeler

• National Security
• National Security Policy
• National Security Council
• Turkey

Kaynakça

1. Aydın, M. (2003). Security conceptualisation in Turkey (Ed. H. G. Brauch, P. H. Liotta, A. Marquina, P. F. Rogers ve M. EI-Sayed Selim).New York: Springer-Verlag Berlin Heidelberg.
2. Aydın, M. (2004). Uluslararası ilişkilerin "gerçekçi’ teorisi: kökeni, kapsamı, kritiği. Uluslararası İlişkiler Dergisi, 1(1), 33-60.
3. Aydın, M. ve Ereker F. (2014).Türkiye’de güvenlik: algı, politika, yapı.Uluslararası İlişkiler Dergisi, 11(43), 127-156.
4. Balcı, A. (2017). Türkiye dış politikası: İlkeler, aktörler ve uygulamalar. İstanbul: Alfa Yayıncılık.
5. Baldwin, D.A. (1997). The concept of security. Review of International Studies, 23, 5-26.
6. Baldwin, D.A. (2003). Güvenlik kavramı. Avrasya Dosyası Güvenlik Bilimleri, (9), 25-35.
7. Balık, İ. (2018). Türkiye’nin deniz yetki alanları ve kıyıdaş ülkelerle deniz yetki alanı anlaşmazlıkları. Kent Akademisi, 11(33), s86-98.
8. Best Jr, R.A. (2011). The national security council: An organizational assessment, Congressional Research Service.

9. Best, A., Hanhimakı, J.M., Maiolo, J.A. ve Schulze K.E. (2015). 20. Yüzyılın uluslararası tarihi (2. Baskı) (Çev: T. Ulaş Belge). Ankara: Siyasal Kitabevi.
10. Bilgin, M. (2010). Energy and Turkey’s foreign policy: State strategy, regional cooperation and private sector ınvolvement. Turkish Policy Quarterly, 9(2), 81-92.
11. Birdişli, F. (2011). Ulusal güvenlik kavramının tarihsel ve düşünsel temelleri. Erciyes Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, 1(2), 149-169.
12. Birdişli, F. (2016). Dış politikada yöntem ve Türk dış politikası. Kahramanmaraş: Sakınmaz Ofset.
13. Birdişli, F. (2017). Teori ve pratikte uluslararası güvenlik kavram-teori-uygulama (3. Baskı). Ankara: Seçkin Yayıncılık.
14. Booth, K. (2012). Dünya güvenliği kavramı (Çev. Ç. Üngör).İstanbul: Küre Yayınları.
15. Brauch, H.G. (2008). Güvenliğin yeniden kavramsallaştırılması: Barış, güvenlik, kalkınma ve çevre kavramsal dörtlüsü. Uluslararası İlişkiler Dergisi, 5(18), 1-47.
16. Buzan, B. (1983). People states and fear the national security problem in ınternational relations (2. Edition). Brighton, Sussex: Wheatsheaf Books.
17. Buzan, B. ve Hansen, L. (2009). The evolution of international security studies. New York: Cambridge University Press.
18. Buzan, B. ve Waever, O. (2003). Regions and powers: The structure of ınternational security. New York:Cambridge University Press.
19. Canan Sokullu, E. (Ed.) (2013). Introduction: Debating security changes and challenges for Turkey in the twenty-first century. Lexington Books, Plymouth: Debating Security in Turkey: Challenges and Changes in the Twenty-First Century. Çetinsaya, G. (2007). A tale of two centuries: Continuities in Turkish foreign and security policy (Ed. N. Ateşoğlu Güney). Contentious Issues of Security and the Future of Turkey.
20. Davutoğlu, A. (2015). Stratejik derinlik (104. Baskı). İstanbul: Küre Yayınları.
21. Fırat, M. (2018). Yunanistan’la ilişkiler-I (Ed: B. Oran) (22. Baskı). İstanbul: İletişim Yayınları.
22. Fırat, M. ve Kürkçüoğlu, Ö. (2018). Orta Doğu’yla ilişkiler-II (Ed. B. Oran) (16. Baskı). İstanbul: İletişim Yayınları.
23. Gürdeniz, C. (2013). Hedefteki donanma. İstanbul: Kırmızı Kedi Yayınevi.
24. Gürdeniz, C. (2015). Mavi uygarlık – Türkiye denizcileşmelidir. İstanbul: Kırmızı Kedi Yayınevi.
25. Hale, W. (2003). Türk dış politikası: 1774-2000 (Çev. P. Demir).İstanbul: Arkeoloji ve Sanat Yayınları.
26. Hasanov, A. (2012). Jeopolitik. İstanbul: Babıali Kültür Yayıncılığı.
27. Heywood, A. ve Hale, W. (2015). Siyasetin temel kavramları (2. Baskı) (Çev. H. Özler). Ankara: Adres Yayınları.
28. Huntington, S. P. (2004). Asker ve devlet: sivil-asker ilişkilerinin kuram ve siyasası (Çev. K. U. Kızılaslan). İstanbul: Salyangoz Yayınları.
29. Jablonsky, D. (2004). National power, guide to national security policy and strategy (Ed. J. Boone Bartholomees, Jr.). U.S.: Army War College.
30. Karabulut, B. (2013). Uluslararası ilişkilerde anahtar kavramlar serisi-1 strateji- jeostrateji-jeopolitik. Ankara: Barış Kitapevi.
31. Karaosmanoğlu, A. L. (2000). The evolution of the national security culture and the military in Turkey. Journal of International Affairs, 54(1), 199-216.
32. Kızılaslan, K.U. (2018). Dış politikanın sivil-asker ilişkileri üzerindeki etkisi: AB koşulluluk ilkesi ve Türkiye’nin ulusal güvenlik paradigması. Doktora Tezi. İstanbul Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü, İstanbul.
33. Newman, E. (2001). Human security and constructivism. International Studies Perspectives, 2, 239-251.
34. Oran, B. (2018). TDP’nin kuramsal çerçevesi- I (Ed. B. Oran) (22. Baskı). İstanbul: İletişim Yayınları.
35. Özcan, G. (2010). Türkiye’de Milli Güvenlik Kavramının Gelişimi (Ed. E. Balta Paker ve İ. Akça). İstanbul: İstanbul Bilgi Üniversitesi Yayınları.
36. Peng, Y., Lai, Y., Li, X. ve Zhang, X. (2015). An alternative model for measuring the sustainability of urban regeneration: The way foeward. Journal of Cleaner Production, 109,76-83.
37. Prelot, M. (1972). Politika bilimi (Çev. N. Önol). İstanbul: Varlık Yayınevi.
38. Roskin, M.G. ve Berry, N.O. (2014). Uluslararası ilişkiler: U.İ.’nin Yeni Doğası. Ankara: Adres Yayınları.
39. Sancar, M. ve Akgönül, M. (2017). İnsan hakları konusu-3 (Ed. B. Oran). İstanbul: İletişim Yayınları.
40. TDK (Türk Dil Kurumu Resmi Sayfası) (2018). http://www.tdk.gov.tr/index.php?option=com_gts&arama=gts&guid=TDK.GTS. 51c821bc1ce4e1.28052484/İndirilme Tarihi: 28.09.2021.
41. Tellal, E. (2018a). SSCB ile ilişkiler-I (Ed. B. Oran) (22. Baskı). İstanbul: İletişim Yayınları.
42. Tellal, E. (2018b). Rusya ile ilişkiler- II (Ed. B. Oran) (16. Baskı). İstanbul: İletişim Yayınları.
43. Torun, A. (2012). Ulusal güvenlik ve küreselleşme: Türkiye’nin ulusal güvenlik politikasının dönüşümünde küreselleşmenin rolü. Doktora Tezi, Ankara Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü, Ankara.
44. Torun, A. (2017). Türkiye’de ulusal güvenliğin yasal ve kurumsal mekanizması: Milli Güvenlik Kurulu. İnönü Üniversitesi Uluslararası Sosyal Bilimler Dergisi, 6(2), 42-60.
45. Ullman, R.H. (1983). Redefining Security. İnternational Security, 8(1), 129-153.
46. Uzgel, İ. (2004). Ulusal çıkar ve dış politika. Ankara: İmge Kitabevi.
47. Ülman, H. (1998). Türk dış politikasına yön veren etkenler (1923-1968). Ankara Üniversitesi SBF Dergisi, 23(3), 241-273.
48. Ünal, A.N. ve Yarman, B.S.B. (2014). Milli Güç Unsurlarının Belirlenmesinde Siber Uzay Faktörü (ss.278-284). Uluslararası Bilgi Güvenliği ve Kriptoloji Konferansı Bildiriler Kitabı.
49. Williams, P.D. (Ed). (2008). Security studies: An introduction. New York: Routledge.
50. Wolfers, A. (1952). National security’ as an ambiguous symbol. Political Science Quarterly, 4(67), 481-502.