Research Article

YEREL YÖNETİMLER VE YEREL BİLGİ ARASINDAKİ İLİŞKİ: ÇİN VE TÜRKİYE ÖRNEĞİ

Volume: 15 Number: 2 July 7, 2024
TR EN

YEREL YÖNETİMLER VE YEREL BİLGİ ARASINDAKİ İLİŞKİ: ÇİN VE TÜRKİYE ÖRNEĞİ

Öz

Yerel yönetimler politik, sosyal ve ekonomik büyümenin ve istikrarın en önemli aktörlerinden birisi olarak görülmektedir. Dünyanın birçok yerinde merkezi yönetimleri güçlü ve küresel dünya ile rekabet edebilir kılan, yereldeki avantajlarını en iyi şekilde kullanabilen ülkelerdir. Güçlü ve etkili yerel yönetimler için ise tüm yerel faaliyetlerin bilgiye dayalı yürütülmesi, vatandaşların talep ve beklentilerini doğru saptayarak bunların her zaman göz önünde bulundurulması önem arz etmektedir. Bu yüzden farklı devletlerin yerel yönetimleri böylesi bir ortamında ayakta kalabilmek, öz kaynaklarını en etkili şekilde kullanarak sosyal ve ekonomik açıdan kalkınabilmek için yeni paradigmalara ihtiyaç duymaktadır. Bunu son yarım yüzyılda en görünür ve başarılı yapabilen ülkelerin başında ise Çin Halk Cumhuriyeti (ÇHC) gelmektedir. ÇHC’nin yanı sıra Türkiye Cumhuriyeti de bürokratik yapısında yaşanan gerek yapısal gerek işlevsel reformlarla yönetim fonksiyonunu güçlendirmeye çalışmaktadır. Bu çalışmada ise ÇHC ve Türkiye’den hareketle yerel yönetimler ve yerel bilgi arasındaki ilişki antropolojik ve sosyolojik bir bakış açısıyla irdelenmeye çalışılmıştır. Çalışmada nitel araştırma yöntemlerinden olan literatür taraması tekniğine başvurularak araştırmanın amacına ilişkin ulusal ve uluslararası kütüphane taraması yapılmıştır. Bu çalışmayla birlikte yerel yönetişim ve yerel bilginin özellikleri tanıtılmış, söz konusu iki kavram analiz edilmeye çalışılmıştır. Ayrıca ÇHC’de ve Türkiye’de yerel yönetimlerin yerel bilgiyi elde edebilmek için başvurmuş olduğu temel yaklaşımlar ele alınarak, yerel yönetimlerin yerel bilgiye karşı tutumuna ilişkin önerilerde bulunulmuştur.

Anahtar Kelimeler

Yerel Yönetimler , Yerel Bilgi , Çin , Türkiye

References

  1. An, F.H. (2010). On the value of local knowledge, Contemporary Education and Culture, 2, 32-41.
  2. Antweiler, C. (1998). Local knowledge and local knowing. An anthropological analysis of contested "Cultural Products” in the Context of Development. Anthropos, 93 (4/6), 469-494.
  3. Aygen, M. (2014). Sosyal belediyecilik üzerine bir inceleme: Elazığ Belediyesi örneği. Fırat Üniversitesi Harput Araştırmaları Dergisi. 1 (1), 173-192.
  4. Batal, S. (2010). Yeni kamu yönetiminde yönetişim kavramı ve Türkiye’de yerel yönetimler alanındaki uygulama örnekleri. Mevzuat Dergisi. 13 (145). https://www.mevzuatdergisi.com/2010/01a/02.htm (06.05.2023).
  5. Bingöl, U. (2017). Postmodernizm ve gelenek. Hikmet-Akademik Edebiyat Dergisi, (3), 20-33.
  6. Bozkurt, Ö. (1995). Sosyoloji ve yönetim Bilimleri. Türkiye ve Orta Doğu Amme İdaresi Enstitüsü, 1, 45-50.
  7. Ci, R.D.J. & Zhai, Y.J. (2011). On the formation, operation and power relation of local knowledge, Thinking, 6, 11-15.
  8. Çabuk, S.N. (2015). CBS’nin yerel yönetimlerde kullanımı ve kent bilgi sistemleri, Harita Teknolojileri Elektronik Dergisi, 7 (3), 69-87.
  9. Çelik, V., Çelik, F., & Usta, S. (2008). Yerel demokrasi ve yerel özerklik ilişkisi. Niğde Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi Dergisi. 1 (2), 87-104.
  10. Çetinkaya, Ö. & Korlu, R.K. (2012). Yerel demokrasinin sağlanmasında katılımcılık süreci ve kent konseylerinin rolü, Maliye Dergisi. 163 (Temmuz-Aralık), 95-117.
APA
Özaslan, K., & Banazılı, A. M. (2024). YEREL YÖNETİMLER VE YEREL BİLGİ ARASINDAKİ İLİŞKİ: ÇİN VE TÜRKİYE ÖRNEĞİ. Journal of Academic Approaches, 15(2), 859-876. https://doi.org/10.54688/ayd.1362233