Perspectives and Knowledge Levels of University Students on Chemical and Behavioral Addictions

Abstract

Objective: The present study aims to measure the knowledge levels of university students about chemical and behavioral addictions.
Method: The sample of the study consists of 422 students. The students who participated in the descriptive study, answered a printed questionnaire consists of 4 part created by the researchers to evaluate their access to various substances, their beliefs about addiction treatments, their opinions about whether or not various substances are harmful to health, whether they are aware of the legal sanctions.
Results: Participants' access to various substances varies between 15-30%. The rate of students who know someone who uses addictive substance is between 10-30%. 14.2% of the participants think that there is no legal sanction/penalty for substance use. In the question on effectiveness of addiction treatment, it has been seen that the respondents answered “cannot be quitted even if medical treatment is taken” in the rates changing from 5.2-15.7%, while respondents that range between 12.1-38.7% answering “can not be quit without treatment”.
Conclusion: There are wrong or inconsistent beliefs and knowledge among students about the negative consequences of addiction, legal sanctions on substance use, the efficacy of addiction treatments and the causes of different types of addictions.

Keywords

• Substance addiction,behavioral addiction

Üniversite Öğrencilerinin Kimyasal ve Davranışsal Bağımlılıklara İlişkin Bakış Açıları ve Bilgi Düzeyleri

Öz

Amaç: Bu çalışmada üniversite öğrencilerinin kimyasal ve davranışsal bağımlılıklara ilişkin bilgi düzeylerini ölçülmesi hedeflenmiştir.
Yöntem: Araştırmanın örneklemini 422 üniversite öğrencisi oluşturmuştur. Betimleyici olan çalışmaya katılan öğrenciler, araştırmacılar tarafından oluşturulan ve 4 bölümden oluşan çeşitli maddeleri bilip bilmemeleri/bunlara erişimleri, bağımlılık tedavilerine ilişkin inançları, çeşitli maddelerin sağlığa zararlı olup olmadığına ilişkin görüşleri, madde kullanımının kanuni yaptırımlarından haberdar olup olmamalarını araştıran basılı anketleri yanıtlamışlardır.
Bulgular: Katılımcıların çeşitli maddelere erişim oranları %15-30 arasında değişmektedir. Bağımlılık yapan madde kullanan birisini tanıyanların oranı ise %10-30 arasındadır. Katılımcıların %14,2’si madde kullanımının kanuni herhangi bir yaptırımının/cezasının olmadığını düşünmektedir. Farklı maddeler açısından bağımlılık tedavilerinin etkinliğine ilişkin soruya katılımcılar %5,2-15,7 arasında değişen oranlarda ‘tedavi alınsa dahi bırakılamaz’ yanıtını verirken, %12,1-38,7 arasında değişen oranlarda ilgili maddelerin ‘tedavi alınmadan da bırakılabilir’ yanıtını verdikleri görülmüştür.
Sonuç: Üniversite öğrencileri ile yapılan bu çalışmada; bağımlılığın olumsuz sonuçları, madde kullanımına ilişkin hukuki yaptırımlar, bağımlılık tedavilerinin etkinlikleri ve farklı tip bağımlılıkların sebepleri gibi konulara ilişkin yanlış ya da öğrenciler arası tutarsız inanç ve bilgilere sahip olunduğu göze çarpmaktadır.

Anahtar Kelimeler

• Madde bağımlılığı,Davranışsal bağımlılık,Bilgi düzeyi,Bakış açısı,Üniversite öğrencileri

References

1. 1- Amerikan Psikiyatri Birliği. Ruhsal Bozuklukların Tanısal ve Sayımsal Elkitabı, Köroğlu E (çeviren). 5. Baskı (DSM-5), Tanı Ölçütleri Başvuru Elkitabı, Hekimler Yayın Birliği, Ankara,2014
2. 2- Güleç G, Köşger F, Eşsizoğlu A. DSM-5’te Alkol ve Madde Kullanım Bozuklukları. Psikiyatride Güncel Yaklaşımlar 2015; 7(4): 448-460. DOI:10.5455/cap.20150325081809
3. 3- Dinç M, Ögel K, İnternet Bağımlılığı ve Tedavisi. Bağımlılık Tanı, Tedavi, Önleme. 1.Baskı, İstanbul: Yeşilay Yayınları, 2019: 703 – 717
4. 4- Ayhan B, Köseliören M. İnternet, Online Oyun ve Bağımlılık. Online Journal of Addiction and Cyberbullying 2019; 6 (1): 1-30
5. 5- Nazlıgül M D, Baş S, Akyüz Z, ve ark. İnternette Oyun Oynama Bozukluğu ve Tedavi Yaklaşımları: Sistematik Bir Gözden Geçirme. Addicta: The Turkish Journal on Addictions 2018; 5(1): 13-35.
6. 6- Hartston H. The Case For Compulsive Shopping As An Addiction. J Psychoactive Drugs 2012; 44 (1): 64-67. DOI: 10.1080/02791072.2012.660110
7. 7- Pearson C, Hussain Z. Smartphone addiction and associated psychological factors. Addicta: The Turkish Journal on Addictions 2016; 3 (2),:193 – 207.
8. 8- Sanal Y, Ozer, O. Smartphone Addiction and the Use of Social Media among University Students. Mediterranean Journal of Humanities 2017; 7()(2); 367-377. DOI: 10.13114/MJH.2017.370

9. 9- Demir GT, Hazar Z, Cicioğlu Hİ. Egzersiz Bağımlılığı Ölçeği (EBÖ): Geçerlilik ve Güvenirlik Çalışması. Kastamonu Educational Journal 2018; 26 (3): 865-874. DOI:10.24106/kefdergi.413383
10. 10- Kafes AY, Ülker S, Hızlı Sayar G. Yeme Bozukluğu. Current Addiction Research 2018; 2(2); 54-58.
11. 11- Öyekçin D G, Deveci A. Yeme Bağımlılığının Etyolojisi. Psikiyatride Güncel Yaklaşımlar 2012; 4(2): 138-153. DOI:10.5455/cap.20120409
12. 12- Coşkun F, Özçırpıcı B, Özgür S. Gaziantep Üniversitesi Merkez Kampüsü’ndeki Lisans Öğrencilerinde Alkol ve Madde Kullanma Durumu. Ortadoğu Tıp Dergisi 2019; 11(2): 143-147.
13. 13- Mayda AS, Gerçek ÇG, Gümüş G, ve ark. Düzce Üniversitesi Orman Fakültesi Öğrencilerinde Alkol ve Madde Kullanımı Sıklığı ve Kullanmaya Başlama Nedenleri. Düzce Tıp Dergisi 2010; 12 (3): 7-14.
14. 14- Süngü H. Üniversite Öğrencilerinin Zararlı Madde Kullanımına İlişkin Tutumları. Mustafa Kemal Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi 2014; 11 (26): 167 – 194
15. 15- Turhan E, İnandı T, Özer C, ve ark. Üniversite öğrencilerinde madde kullanımı, şiddet ve bazı psikolojik özellikler. Türkiye Halk Sağlığı Dergisi 2011; 9(1): 33-44.
16. 16- Atlam DH, Yüncü Z. Üniversite Öğrencilerinde Sigara, Alkol ve Madde Kullanım Bozukluğu ve Ailesel Madde Kullanımı Arasındaki İlişki. Klinik Psikiyatri 2017; 20: 161-170. DOI: 10.5505/kpd.2017.88598
17. 17- Çamur D, Üner S, Çilingiroğlu N, ve ark. Bir Üniversitenin Bazı Fakülte ve Yüksek Okullarında Okuyan Gençlerde Bazı Risk Alma Davranışları. Toplum Hekimliği Bülteni 2007; 26 (3): 32 – 38.
18. 18- Yalçın M, Eşsizoğlu A, Akkoç H, ve ark. Dicle Üniversitesi Öğrencilerinde Madde Kullanımını Belirleyen Risk Faktörleri. Klinik Psikiyatri 2009; 12: 125 -133.
19. 19- Kim MO, Kim H, Kim K, ve ark. Smartphone Addiction: (Focused Depression, agression and impulsion) among College Students. Indian Journal of Science and Technology 2015; 8 (25):1-6.
20. 20- Petry NM, Gonzalez-Ibanez A. Internet Gambling in Problem Gambling College Students. Journal of Gambling Studies 2015; 31 (2): 397-408. DOI 10.1007/s10899-013-9432-3
21. 21- Yan W, Li Y, Sui N. The relationship between recent stressful life events, personality traits, perceived family functioning and internet addiction among college students. Stress and Health 2014; 30(1): 3-11. DOI: 10.1002/smi.2490
22. 22- Yu Z, Tan M. Disordered eating behaviors and food addiction among nutrition major college students. Nutrients 2016; 8(11): 673. DOI:10.3390/nu8110673
23. 23- Altındağ A, Yanık M, Yengil, E, ve ark. Şanlıurfa’da Üniversite Öğrencilerinde Madde Kullanımı. Bağımlılık Dergisi 2005; 6 (2): 60-64
24. 24- Goodwin RD, Grinberg A, Shapiro J, ve ark. Hookah use among college students: Prevalence, Drug Use, and Mental Health. Drug and Alcohol Dependence 2014; 141: 16-20. Doi.org/10.1016/j.drugalcdep.2014.04.024
25. 25- So DW, Wong FY. Alcohol, Drugs, and Substance Use Among Asian-American College Students. Journal of Psychoactive Drugs 2006; 38(1): 35-42. DOI: 10.1080/02791072.2006.10399826
26. 26- Bilgin N. Sosyal Psikoloji Sözlüğü: Kavramlar, Yaklaşımlar. 3.Baskı, İzmir: Bağlam Yayıncılık, 2003.
27. 27- Öztürk M, Dursun OB, Öğütlü H. Madde Bağımlılığı için Risk Faktörü Olarak Çocukluk Dönemi Ruh Sağlığı Bozuklukları. 1. Baskı, İstanbul: Yeşilay Yayınları, 2019: 119 – 131.
28. 28- Tekin K. Bağımlılığa Etki Eden Sosyal Faktörler. 1. Baskı, İstanbul: Yeşilay Yayınları, 2019: 47-57.
29. 29- Apel R. Sanctions, Perceptions and Crime: Implications for Criminal Deterrence. Journal of Quantitative Criminology 2013; 29: 67-101.
30. 30- Albayrak S, Balcı S. Gençlerde Madde Bağımlılığının Önlenmesi. Koç Üniversitesi Hemşirelikte Eğitim ve Araştırma Dergisi (HEAD) 2014; 11(2): 30-37.