Researches on the taxonomy, bio-ecology, damage of the rice blast fungus (<i>Pyricularia oryzae</i> Bri. Et Cav.) and the resistance of several rice varieties.
Abstract
This study wa s carried out in Southeast Anatolia, especially, in Diyarbakır territory during 1966—1970. Besides, in orde r to determine the distribution of the rice blast disease, investigations wer e carried out in the Mediterranean, Black Sea and the central Anatolia regions with in the range of the possibilites. The materia l cf this research study cons'sted of P. oryzae Bri. et Cav. isolates of the Southeast Anatolia and Black Sea reg; ons 324 rice varieties, 293 of vvhich wer e obtained from Phitippinese Internationa l Rice Research Institut e and the remaining 31 being collected from vanou s locatıons in Turkey an d 27 varieties from th e grass taken from Diyarbakır Regional Agricultural Research Institute. The follovving is intended to give a brief
summar y of the results arrived at vvith this research. P. oryzae is commo n in Mediterranean, Black Sea, Central Anatolia and South—east Anatolia regions and it causes leaf blast in Black Sea region, neck and node blast in South—east Anatolia region, P. oryzae wa s identified on Cyperus -fuscus, Echinochîoa crista—galîi, Scİrpus mucronatus in the Black' Sea region and on Phragmites communis'in central Anatolîa othe r tha n rice in the field conditions. It wa s also show n tha t th e fungus isolated from these infected the susceptible «Karacadağ» rice unde r greenhous e conditions. The trials conducted in th e green hous e P. oryzae infected Agropyron intermedium, Alopecurus pratensis, Bromus inermis. Dactylis glomerata, Echinochîoa crista—galli, Festuca pratensis, Hordeum vulgare, Lolium idotale.
Keywords
Güneydoğu Anadolu'da Çeltik Yanıklığı Fungusu (<i>Pyricularia oryzae</i> Bri. Et Cav.)'nun Taksonomisi, Biyo-ekolojisi, Zararı ve Çeltik Çeşitlerinin Dayanıklılığı Üzerinde Araştırmalar.
Öz
Türkiye'nin hızla arta n nüfusunu yeterince doyurabilmek için kültür bitkilerinin birim alandan verimlerini artırmakta n başka bir yol yoktur. Bazı tarımsal ürünlerde son yıllarda yetersiz de olsa verim artışı sağlanabildiği halde, çeltik veriminde hiç bir artış sağlanamamıştır. Örneğin, 1965 yılında hektarda n 2600 kg ola n verim 1972 yılında 2392 kg'a düşmüş, 1965-1972 yıllar: verim ortalamasına göre hektarda n 2461 kg ürü n elde edilebilmiştir (Anonymus 1973). Halbuki, ispanya'da hektarda n 6210 kg, italya'da 5160 kg, Japonya'da 5150 kg verim sağlanmaktadır (Crame r 1967). Türkiye'de verimin düşük oluşunda gübreleme, tohum çeşidi, toprak işlemesi 'gibi etkenlerin yanında hastalık, yabancı ot ve zararlılarla yeterince savaşılamaması d a etkin olmaktadır.
Anahtar Kelimeler
