Homojen Kum Zeminlerde Optimum İyileştirme Derinliğinin Deneysel Olarak Belirlenmesi

Hüseyin Suha Aksoy; Abdullah İçen

doi:10.17798/bitlisfen.592572

Homojen Kum Zeminlerde Optimum İyileştirme Derinliğinin Deneysel Olarak Belirlenmesi

Abstract

Bu çalışmada, taşıma gücü yetersiz zemin üzerine inşa edilecek bir temelin altında yapılacak iyileştirilmenin derinliği deneysel olarak araştırılmıştır. Bir yapının inşa edileceği zeminin özellikleri, o yapıdan gelecek yükleri karşılamaya yeterli değilse bu durumda zemin iyileştirmesi yapılmaktadır. Zemin iyileştirme yöntemlerinden biri olan jet grout yöntemi ülkemizde de sıklıkla uygulanmaktadır. Jet grout, zemine yüksek basınçla çimento enjekte edilmesine dayalı bir yöntemdir. Zemin iyileştirilmesi yapılırken genellikle alttaki sağlam zemin tabakasına kadar iyileştirme yapılmalıdır. Ancak sağlam zemin tabakasının derinde olduğu durumlarda iyileştirmenin hangi derinliğe kadar yapılacağı sadece elastisite teorisinden hesaplanmış katı maddeler için yapılmış kabullere dayanmaktadır. Zemini elastik ve sıkışmaz olarak kabul eden bu teorilere göre temel altı zeminlerde gerilmeler, temelin genişliğinin (B) 1,5-2,0 katı kadar derinliklere kadar etkili olmaktadır. Zemin iyileştirmesi yüksek maliyetli bir işlem olduğundan mühendisler bu derinliklere kadar iyileştirme yapmamaktadırlar. İyileştirmeler genellikle daha yüzeysel yapılmaktadır. Yapılan çalışmada, farklı derinliklerde iyileştirilmiş zemine oturan temellerin taşıma gücü deneylerle belirlenmiştir. Bu sayede aşırı veya yetersiz iyileştirmelerden kaçınılması sağlanmaya çalışılmıştır.

Taşıma gücü açısından yetersiz zeminleri ve temeli modellemek amacıyla gevşek ve orta sıkılıktaki kumlu zemine oturan çelikten imal edilmiş bir sürekli model temel kullanılmıştır. Sürekli temelin altındaki iyileştirilmiş zemin ise beton bloklar kullanılarak modellenmiş ve deneysel sonuçlar elde edilmiştir.

Keywords

Zemin İyileştirme,İyileştirme Derinliği,Model Deneyler,Taşıma Gücü,Rölatif Sıkılık

Supporting Institution

Fırat Universitesi BAP Birimi

Project Number

MF.17.49

Thanks

Bu çalışma Fırat Üniversitesi tarafından MF.17.49 nolu proje ile desteklenmiştir.

References

Çinicioğlu, S. F. 2005. Zeminlerde statik ve dinamik yükler altında taşıma gücü anlayışı ve hesabı. Seminer, IMO İstanbul Şubesi.
Toğrol, E. 1998. ‘Jet-Grout’Kolonların Yapımında Kalite Denetimi. Zemin Mekaniği ve Temel Mühendisliği 7. Ulusal Kongresi, 22-23.
Madhav, M. R. and Vitkar P. P., 1978. Strip Footing on Weak Clay Stabilizated with a Granuler Trench or Pile, Canadian Geotechnical Journal, 15(4), 605
Das, B. M., Shin, E. C. and Omar, M. T., 1994. The Bearing Capacity of Surface Strip Foundations on Geogrid Reinforced Sand and Clay, Geotech. and Geological Eng., 12(1), 1-14
Yetimoglu, T., Wu, J. T., and Saglamer, A., 1994. Bearing capacity of rectangular footings on geogrid-reinforced sand, Journal of Geotechnical Engineering, 120(12), 2083-2099.
Modoni, G., Flora, A., Lirer, S., Ochmański, M., and Croce, P., 2016. Design of jet grouted excavation bottom plugs, Journal of Geotech. and Geoenvir. Engineering, 142(7).
Adams, M. T., Collin, J. G., 1997. Large Model Spread Footing Load Tests on Geosynthetic Reinforced Soil Foundation, Journal of Geotech. and Geoenviron. Eng., Vol: 123 No:1 pp. 66-72
Latha, G. M., and Somwanshi, A., 2009. Bearing capacity of square footings on geosynthetic reinforced sand, Geotextiles and Geomembranes, 27(4), 281-294.

Yıldırım, D. ve Yıldız, A., 2010. Geogrid Donatılı Stabilize Dolgu Tabakası İle Kil Zeminlerin İyileştirilmesi. Çukurova Üniv. Fen Bilimleri Dergisi, 22(2), 29-38.
Bağrıaçık, B, 2016. Donatı Tabakasının Optimum Derinliğinin Farklı Temel Şekilleri için Değerlendirilmesi, Çukurova Üniv. Mühendislik-Mimarlık Fakültesi Dergisi, 31(2), 187-194.
Akinmusura, J. O., Akinbolade, J. A., 1981, Stability of Loaded Footings on Reinforced Soil, ASCE Journal of Geotechnical Engineering, Division Vol.107 No: GT6, pp. 819-827.
Saglamer, A., 2001. Recent applications of jet grouting for soil improvement in Turkey, Proceedings Of The Internatıonal Conference On Soil Mechanics And Geotechnical Engineering (Vol. 3, pp. 1839-1842).
Patra, C. R., Mandal, J. N., Das, M. B., 2005, Ultimate Bearing Capacity of Shallow Foundation on Geogrid-Reinforced Sand, Proceedings of the 16th International Conference on Soil Mechanics and Geotech. Eng. (ISSMGE), Osaka-Japan, pp.12-16.
Deb K., Dey A. ve Chandra, S., March 2007/a. Modeling of Layered Soil System, 1st Indian Young Geotechnical Engineers Conference, Hyderabad, India, 2-3rd, pp: 50-55, 25:11–23
Kumar, A., Ohri, L. M., Bansal K. R., 2007, Bearing Capacity Tests of Strip Footings on Reinforced Layered Soils, Geotechnical and Geological Engineering, Vol: 25, pp. 139-150.
American Society of Testing and Materials ASTM, 2015 Standard Test Method for Relative Density (Specific Gravity) and Absorption of Fine Aggregate, ASTM C128–15
American Society of Testing and Materials ASTM, 2014. ASTM D854-14 Standard Test Methods for Specific Gravity of Soil Solids by Water Pycnometer, Annual Book of ASTM Standard, vol. 04.08 (2014)
American Society of Testing and Materials ASTM, 2006. Standard Test Method for Particle Size-Analysis of Soils, ASTM D422-02, West Conshohocken, Pennsylvania, USA.
American Society of Testing and Materials ASTM, 2011. Standard test method for direct shear test of soils under consolidated drained conditions, ASTM D3080/D3080M-11.
Önalp A ve Sert S., 2016. Geoteknik Bilgisi III – Bina Temelleri, Birsen Yayınevi, İstanbul

Details

Primary Language

Turkish

Subjects

Engineering

Journal Section

Research Article

Authors

Hüseyin Suha Aksoy ^*
0000-0003-0564-457X
Türkiye

Abdullah İçen This is me
0000-0002-7721-1186
Türkiye

Publication Date

September 26, 2020

Submission Date

July 16, 2019

Acceptance Date

December 5, 2019

Published in Issue

Year 2020 Volume: 9 Number: 3

DOI

https://doi.org/10.17798/bitlisfen.592572

IZ

https://izlik.org/JA93CA95EA

Cite

RIS / Bibtex

APA

Aksoy, H. S., & İçen, A. (2020). Homojen Kum Zeminlerde Optimum İyileştirme Derinliğinin Deneysel Olarak Belirlenmesi. Bitlis Eren Üniversitesi Fen Bilimleri Dergisi, 9(3), 1210-1218. https://doi.org/10.17798/bitlisfen.592572

AMA

1.Aksoy HS, İçen A. Homojen Kum Zeminlerde Optimum İyileştirme Derinliğinin Deneysel Olarak Belirlenmesi. Bitlis Eren Üniversitesi Fen Bilimleri Dergisi. 2020;9(3):1210-1218. doi:10.17798/bitlisfen.592572

Chicago

Aksoy, Hüseyin Suha, and Abdullah İçen. 2020. “Homojen Kum Zeminlerde Optimum İyileştirme Derinliğinin Deneysel Olarak Belirlenmesi”. Bitlis Eren Üniversitesi Fen Bilimleri Dergisi 9 (3): 1210-18. https://doi.org/10.17798/bitlisfen.592572.

EndNote

Aksoy HS, İçen A (September 1, 2020) Homojen Kum Zeminlerde Optimum İyileştirme Derinliğinin Deneysel Olarak Belirlenmesi. Bitlis Eren Üniversitesi Fen Bilimleri Dergisi 9 3 1210–1218.

IEEE

[1]H. S. Aksoy and A. İçen, “Homojen Kum Zeminlerde Optimum İyileştirme Derinliğinin Deneysel Olarak Belirlenmesi”, Bitlis Eren Üniversitesi Fen Bilimleri Dergisi, vol. 9, no. 3, pp. 1210–1218, Sept. 2020, doi: 10.17798/bitlisfen.592572.

ISNAD

Aksoy, Hüseyin Suha - İçen, Abdullah. “Homojen Kum Zeminlerde Optimum İyileştirme Derinliğinin Deneysel Olarak Belirlenmesi”. Bitlis Eren Üniversitesi Fen Bilimleri Dergisi 9/3 (September 1, 2020): 1210-1218. https://doi.org/10.17798/bitlisfen.592572.

JAMA

1.Aksoy HS, İçen A. Homojen Kum Zeminlerde Optimum İyileştirme Derinliğinin Deneysel Olarak Belirlenmesi. Bitlis Eren Üniversitesi Fen Bilimleri Dergisi. 2020;9:1210–1218.

MLA

Aksoy, Hüseyin Suha, and Abdullah İçen. “Homojen Kum Zeminlerde Optimum İyileştirme Derinliğinin Deneysel Olarak Belirlenmesi”. Bitlis Eren Üniversitesi Fen Bilimleri Dergisi, vol. 9, no. 3, Sept. 2020, pp. 1210-8, doi:10.17798/bitlisfen.592572.

Vancouver

1.Hüseyin Suha Aksoy, Abdullah İçen. Homojen Kum Zeminlerde Optimum İyileştirme Derinliğinin Deneysel Olarak Belirlenmesi. Bitlis Eren Üniversitesi Fen Bilimleri Dergisi. 2020 Sep. 1;9(3):1210-8. doi:10.17798/bitlisfen.592572