Bursa ili Karacabey İlçesinde Tarım Sektörünün Sosyo-Ekonomik Yapısının İncelenmesi

Abstract

Bir bölge, şehir ya da ilçedeki herhangi bir ekonomik, sosyal veya kültürel yapının geliştirilmesine yönelik analiz yapabilmek öncelikle mevcut durumun tespitinden geçmektedir. Fikir yürütülecek yapının sosyo-ekonomik ve tarımsal özelliklerini anlamak, bu yapıya dolaylı ve direkt olarak etki eden unsurları tespit etmek gerekmektedir. Bu kapsamda araştırmada söz konusu yapıyı ortaya koyabilmek için, üreticilerin yerel ekonomiye katkıları, mevcut sektör hakkında düşünceleri, memnuniyet durumları, işletmeyi etkileyen faktörler ve ekonomik sermaye varlıklarının belirlenmesi amaçlanmıştır. Araştırmanın gerçekleştirildiği Bursa İli Karacabey İlçesi büyük bir tarımsal ilçe özelliği göstermekte ve Bursa tarımında çok büyük bir paya sahip durumda bulunmaktadır. Bu yapının özelliklerini ortaya koyabilmek amacıyla, araştırma hedef kitlesinin çok büyük olması sebebiyle de tam sayım örnekleme yöntemi kullanılarak, tarımsal üretim faaliyetinde bulunan işletmeler(240 adet) ile anket görüşmesi gerçekleştirilmiştir. İncelemeden elde edilen veriler yüzde değerler kullanılarak tablolar halinde verilmiştir. Araştırma bölgesinde genç üreticilere teşvikler sağlanmalıdır. Tarımsal örgütlenme politikalarının geliştirilmesine ihtiyaç duyulmaktadır. Kırsal alanda yaşayan ve üreticilerin eğitim düzeyini yükseltici politikalar uygulanmalıdır. Tarımsal yayım, tarımsal örgütlenme, tarımsal yeniliklerin öğretilmesi ve kullanımları, tarımsal işletmecilik gibi alanlarda da eğitimlerin verilmesinin tarımsal üretime olumlu yönden katkı sağlayabileceği söylenilebilir. İşletme ölçeklerinin büyütülmesi, havza bazlı üretim ve entansif tarımın desteklenmesi gibi politikalarla üretimdeki plansız, heterojen yapının azaltılması ve verimliliklerin arttırılması hedeflenmelidir.

Keywords

• Tarım
• sosyo-ekonomi
• Tarımsal Üretim
• Tarımsal Potansiyel
• Bursa
• Karacabey

References

1. Aiken, L. R., 1997. Questionnaires and inventories: Surveying opinion and assessing personality. New York: John Wiley&Sons, Inc. New York.
2. Albayrak, A.S., 2005. Türkiye’de İllerin Sosyoekonomik Gelişmişlik Düzeylerinin Çok Değişkenli İstatistik Yöntemlerle İncelenmesi. Zonguldak Karaelmas Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, 1: 154-177.
3. Anonim. 2024. T.C. Karacabey Kaymakamlığı. http://www.karacabey.gov.tr/mahalli-idareler
4. Aras, A., 1988. Tarım Muhasebesi. Ege Üniversitesi Ziraat Fakültesi Yayınları, No:436, İzmir.
5. BEBKA. 2022. Bursa Eskişehir Bilecik Kalkınma Ajansı Karacabey İlçe Raporu.
6. Burgess, T., 2001. A general introduction to the design of questionnaires for survey research. Leeds.
7. Crucefix, D., 1998. Organic Agriculture An Sustainable Rural Livelihoods In Developing Countries, Soil Association Bristol.
8. Çınar, G., 2009. Üreticilerin Tarımsal Yayım ve Danışmanlık Hizmetleri İçin Ödeme İstekli Oldukları Ücretlerin Belirlenmesi: Aydın İli Örneği. Aydın Adnan Menderes Üniversitesi, Fen Bilimleri Enstitüsü, Yüksek Lisans Tezi, 89s.

9. Erkuş, A., 1979. Ankara İli Yenimahalle İlçesinde Kontrollü Kredi Uygulaması Yapılan Tarım İşletmelerinin Planlanması Üzerine Bir Araştırma. Ankara Üniversitesi Ziraat Fakültesi Dergisi. 5: 709.
10. Gladwin, T., James K., Krause, S.T., 1995. Shifting Paradigms for Sustainable Development: Implications for Management Theory and Research. Academy of Management Review. 4: 221-230.
11. Kalkınma Bakanlığı. 2018. On Birinci Kalkınma Planı. Tarım ve Gıdada Rekabetçi Üretim. Özel İhtisas Komisyon Raporu. Ankara.
12. Karlı, B., Gül, M., Kadakoğlu, B., Gürsoy, A.K., 2018. Türkiye’de Tarımda Üretici Örgütlenmesinin Önemi ve Gelişimi. Akademia Sosyal Bilimler Dergisi. Özel Sayı-1.
13. Köksal E.S., Çetin S., Demir A.O., Tunca E, Candoğan B.N., Aslan T.A., 2018. Bursa Karacabey Ovasında Son 25 Yılda Değişen Bitkisel Üretim Deseni ve Sulama Uygulamalarının Uzaktan Algılama ve ET Haritalama Tekniği ile Değerlendirilmesi. Bursa Uludağ Üniversitesi Ziraat Fakültesi Dergisi. 32(2): 31-43.
14. KKB. 2022. Türkiye Tarımsal Görünüm Saha Araştırması. Değerlendirme Raporu.
15. SEGE. 2019. İlçelerin Sosyo-Ekonomik Gelişmişlik Sıralaması Araştırması. T.C. Sanayi ve Teknoloji Bakanlığı. Kalkınma Ajansları Genel Müdürlüğü.
16. Oppenheim, A., 1966. Questionnaire design and attitude measurement. New York: Basic Books.
17. Şahinli, M.A., 2011. Konya İlinde Koyunculuk Faaliyetine Yer Veren Tarım İşletmelerinin Ekonomik Analiz ve Koyunculuk Faaliyetinde Etkili Olan Unsurların Saptanması. Ankara Üniversitesi, Fen Bilimleri Enstitüsü, Doktora Tezi. 105s.
18. Tarım ve Orman Bakanlığı. 2023. Tarım ve Ormancılık Alanında Yeni Trendler. İzleme ve Değerlendirme Başkanlığı Raporu.
19. TUİK. 2020. Çocuk işgücü anketi sonuçlari- http://www.tuik.gov.tr/PreHaberBultenleri.do?id=33807
20. TUİK. 2024. Türkiye Ulusal İstatistik Kurumu. https://data.tuik.gov.tr/Kategori/GetKategori?p=Tarim-111
21. Uzel, G., Turhan Ş., Madiyoh A., Çil. N., 2017. Bursa İli Mustafakemalpaşa Peynir Tatlısı Üreten İşletmelerin Sosyo-Ekonomik Yapısı. Gıda ve Yem Bilimi – Teknolojisi Dergisi. 18:11-17.
22. Üçpınar, F. 2016. Konya İli Derbent İlçesi Taze Fasulye Üretimi Yapılan Tarım İşletmelerinin Ekonomik Analizi. Selçuk Üniversitesi, Fen Bilimleri Enstitüsü, Yüksek Lisan Tezi, Konya.
23. Vural, H. 2015. Tarım ve Gıda Ekonomisi İstatistiği Ders Notu. Bursa Uludağ Üniversitesi Ziraat Fakültesi Ders Notları. No:107.
24. Wilson, N., McClean, S., 1995. Questionnaire design: A practical introduction. Newtown Abbey: University of Ulster Press.