DİN SOSYOLOJİSİ’NDE BİR DİNİ OTORİTE TİPİ OLARAK DİN KURUCUSU
Abstract
“Din kurucusu”, J. Wach’ın, dini otorite tipolojisinin önemli kavramlarından biridir. Weber, dinî otoritenin karizma sayesinde kullanıldığını belirtir. Wach, Weber'in dinî otorite tipleri konusundaki ilk sistematik incelemesinden ilham almıştır. O, dinî otoriteyi kullananları çeşitli niteliklerine göre sınıflandırmıştır. ‘Din Kurucusu’ kavramı, karizmatik şahsiyetin temel niteliğini veya faaliyetini değil, onun yaptıkları ve söylemlerinin, tarihi ve sosyal süreçte yaptığı etkiyi ifade eder. Evrensel dinlerin önemli bir özelliği, bir kurucusunun olmasıdır, uzak doğu dinlerinde üstad, İslam'da Peygamber veya Hıristiyanlıkta Hz. İsa gibi. Bu kurucuların her biri emsalsiz bir tecrübeyi temsil etmiş ve insanların inanç ve ümitlerinin timsali haline gelmişlerdir. Kurucunun mesajı, kişisel karizmasının meydana getirdiği etkinin dışında, sosyolojik olarak bir “kristalleşme” merkezi yaratmıştır. Kurucular, dengeli ve aşırılıktan uzak davranışlarıyla temayüz ederler. Bütün din kurucuları, milli din bağına muhalefet ederek dini/milli topluluğu yeni ve evrensel mesajlarıyla sarsmışlardır. O ana kadar millî dinî toplulukta geçerli olan mükellefiyetleri kaldırarak yeni ve yüksek değerleri vurgulamışlardır. Büyük kurucular, kendi toplumunda belli bir sosyal sınıfa mensuptu. Fakat onların mensup olduğu sosyal sınıfın özelliklerinin o dinin mesajı üzerinde büyük bir etkisi olmamıştır. Kurucuların doğduğu milli dinî toplulukların karakteristik özelliği “kutsal adetler”dir. Kurucular, yeni dinin protestosunu özellikle bu ‘kutsal adetler’e yöneltmiştir.
Keywords
References
- Akyüz, N. (1999), “Dinlerin Teşekkülünde Dini Liderlerin Karizması”, Dini Araştırmalar Dergisi, C. I, S. 3, Ocak-Nisan 1999, s. 43-64. Çapcıoğlu, İ., Şahin, M. C. ve Erdoğruca, N. (2010), "Max Weber Sosyolojisinde Karizmatik Otorite ve Dini Liderlik", Türkiye Sosyal Araştırmalar Dergisi, Yıl 14, Sayı 2, ss. 51-77. Çapcıoğlu, İ. (2015), “Çağdaş Dünyada Hz. Peygamber’in Örnekliği: Yeni Bir Dil ya da Üslup Geliştirmenin İmkân ve Gerekliliği”, Bilge Adamlar Dergisi, Yıl: 13, Sayı: 37, ss. 109-115. Freedman, J. L., Sears, D. O., Carlsmith, J. M., (1989), Sosyal Psikoloji, Çev.: A. Dönmez, İstanbul, Ara Y. Freyer, H. (1964), Din Sosyolojisi, çev. T. Kalpsüz, Ankara: A.Ü.İ.F.Y. No: 54. Mensching, G. (1994), Dini Sosyoloji, çev. M. Aydın, Konya. Turner, B. S., (1991), Max Weber ve İslam, Çev.: Y. Aktay, Ankara Vadi Y. Wach, J. (1995), Din Sosyolojisi, çev. Ü. Günay, İstanbul: M.Ü. İ.F.V.Y. No: 98.
Details
Primary Language
Turkish
Subjects
-
Journal Section
Research Article
Authors
Niyazi Akyüz
*
ANKARA ÜNİVERSİTESİ
Türkiye
Publication Date
December 15, 2017
Submission Date
November 15, 2017
Acceptance Date
December 4, 2017
Published in Issue
Year 2017 Volume: 20 Number: 52 (15-12-2017)
Cited By
Japonya'da İslam Peygamberi Hz. Muhammed Hakkında Yapılan Çalışmalar (1873-1926): Dinler Tarihi Açısından Değerlendirme
Çankırı Karatekin Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi
https://doi.org/10.54558/jiss.1176002Peygamber Kavramının Din Sosyolojisi Açısından Tahlili
Din ve Bilim - Muş Alparslan Üniversitesi İslami İlimler Fakültesi Dergisi
https://doi.org/10.47145/dinbil.1192032Türkiye'de Dini Otorite Meselesi ve Dini Bilginin Bireyselleşmesi
Türkiye Din Eğitimi Araştırmaları Dergisi
https://doi.org/10.53112/tudear.1229066