Recommendations About The Betterment Of Pasture In The Hadiths

Abstract

In this article, the recommendations of the Prophet Muhammad about the betterment of waste pastures are studied. It is reported that the Prophet said: ‘If anyone revives wasteland, it belongs to him’. It is clear from this statement that the Prophet emphasized the significance of reviving or making usable a dead or waste land for human being or animals. Legally, the reviver has the ownership of the revived land. Equally, God rewards him for this pious act. This kind of suggestions and recommendations have activated the usage of waste land and helped the betterment of the environment. Today, the projects about the betterment of pastures can be dealt with accordingly.

Keywords

• In this article, the recommendations of the Prophet Muhammad about the

Hadislerde “Arazi Ve Mera Islahına” Yönelik Teşvikler

Öz

Hadislerdeki ifadelerden boş ve kullanılmayan, âtıl arazilerin ölü gibi olduğu, bu yerleri çeşitli işlemler sonucu gerek insanların ve gerekse hayvanların istifadesine sunmanın, onları diriltme/canlandırma anlamına geldiği anlaşılmaktadır. Bu anlamda Hz. Peygamber: "Kim ölü bir araziyi diriltirse onundur" buyurmak suretiyle boş ve âtıl yerlerin tarıma ve imara açılması konusunda teşviklerde bulunmuştur. Bu eylemin kişiyi mal ve mülk sahibi yapması yanında, rivâyete göre, ondan insan, hayvan ve ya kuş istifade ederse sevap ta kazandıracağı bildirilmektedir. Burada hem dünyevi hem de uhrevi açıdan bir kazanç olduğu görülmektedir. Bu tavsiye ve teşvikler, toprakların tarıma açılmasına ve çevrenin imarına katkıda bulunmuştur. Günümüzdeki arazilerin ve meraların ıslahına yönelik projeler de bu kapsamda değerlendirilebilir.

Anahtar Kelimeler

• Arazi, Mevât, İhyâ, Çevre, Hadis

References

1. Abdurrezzâk, Ebu Bekir b. Hemmâm es-San’ani,el- Musannef, (tahk.: Habiburrahman el-A’zami), Beyrut 1403.
2. Ahmed b. Muhammed b. Hanbel, el-Müsned, Çağrı Yayınkları, İstanbul 1992. Aktan, Hamza, "İhya", DİA.
3. Alaeddin el-Muttaki, Kenzu’l-ummâl fi süneni’l-akvâli ve’l-ef’al, (tahk.: Bekri Hayyâni, Safvetu’s--Sekâ) Beyrut 1994
4. Aynî, Bedruddîn Ebû Muhammed Mahmud b. Ahmed, Umdetü’l-kâri şerhu Sahihi’l-Buhârî, Beyrut tsz.
5. Azimâbâdi, Ebu’t-Tayyib Muhammed Şemsu’l-Hakk, Avnu’l-ma’bûd şerhu Süneni Ebi Dâvud, Beyrut 1990.
6. Belâzûri, Ahmed bin Yahya bin Cabir bin Davud, Futûhu’l-buldân,
7. Beyhaki, Ebubekir, es-Sünenu’l-kübrâ, Beyrut, tsz.
8. Buharî Muhammed b. İsmail Ebu Abdillah, el-Edebü'l-Müfred, (tahk,: Muhammed Fuad Abdulbaki) Beyrut, 1409.

9. Buhârî, Ebû Abdillah Muhammed b. İsmail, el-Câmiu’s-Sahîh, “Hars,15” (tahk.:Kâsım eş-Şemâî er-Rıfâî), , Beyrut 1987.
10. Canan, İbrahim, “Osmanlı’da Su Kültürü Ve Kaynakları”, Osmanlı Su Medeniyeti Uluslar arası Sempozyum, İstanbul. 2000.
11. Cin, Halil, "Arazi", DİA.
12. Dârimi, Sünen-i Darimi, (Terc. ve tahk.: Abdullah Aydınlı), Madve, İstanbul 1994
13. Dilek, Mehmet, Sünnette Ceza Anlayışı, Basılmamış Doktora Tezi, ŞANLIURFA 2001
14. Ebû Dâvûd, Süleyman b. el-Eş’as es-Sicistânî, Süneni Ebî Dâvûd, “Salat”, 260”, Beyrut 1988.
15. Ebu'l-Ferec,Abdurrahman b. Ahmed b. Receb, el-İstihrac li ahkâmi’l-harâc, Beyrut 1405.
16. Elmalılı, Muhammed Hamdi Yazır, Hak Dini Kur’ân Dili, İstanbul 1960.
17. Hâkim en-Neysaburi, Müstedrek al’s-Sahihayn, (tahk.: Mustafa Abdulkadir Ata), Beyrut 1411.
18. İbn Ebi Şeybe, Ebu Bekr Abdullah b. Muhammed, el-Musannafu fi’l-ehâdisi ve’âsâr,(tahk.: Kemal Yusuf el-Hût) Riyad, 1409.
19. İbn Hacer, Ahmet b. Ali el-Askalanî, Fethu’l-bâri li şerhi Sahihi’l-Buharî, Beyrut 1988.
20. İbn Manzur, Ebu’l-Fadl Cemaluddin b. Muhammed b. Mükrim, Lisânu’l-arab, , Beyrut 1410.
21. İbn Sa'd, Muhammed, et-Tabakâtu’l-kübra, Beyrut, tsz.
22. İbnu Sellâm, Ebu Ubeyd Kâsım, Kitâbu’t-Tahûr, 1. tab, Matbaatu’l-Medenî, Mısır, 1414/1993
23. İbnu Sellâm, Ebu Ubeyd Kâsım, Kitâbu’t-Tahûr, Mısır, 1414/1993,
24. İbnu’l-Esir, Mecduddin el-Mübarek b. Muhammed el-Cezeri, en-Nihaye fi Garibi’l-Hadisi ve’l-Eser, Daru’l-fikr, Beyrut 1399. I
25. Mâlik b. Enes, Muvatta, “İstiska”, 2; (tahk.: Muhammed Fuad Abdulbâkî), Beyrut 1985.
26. Mecelle-i Ahkâm-ı Adliye, (metni ve açıklamaları kontrol eden.: Ali Himmet Berki), Hikmet Yayınları, İstanbul 1990
27. Osman Llewelyn, “İslam Hukukunda Çöllerin Islahı ve Kıorunması”, İslam ve Ekoloji, (Çev.: Murat Çiftkaya) İGDAŞ, İstanbul 1992.
28. Şafak, Ali, İslam Arazi Hukuku Ve Tatbikatı, İstanbul 1977.
29. Taberâni, el-Mucemu’l-kebir, Mektebetu’l-ulum ve’l-Hikem, (tahk,: Hamdi b. Abdulmecid es-Selefi) Musul 1404
30. Taberâni, Süleyman b. Ahmed b. Eyyûb Ebu’-Kasım, Müsnedu’ş-şâmiyyin, (tahk,:Hamdi b. Abdulmecid es-Selefi) Beyrut 1405
31. Tirmizi, Ebu İsa Muhammed b. İsa b. Sevre, el-Camiu’s-Sahih, (tahk.: Ahmed Muhammed Şakir), Beyrut, tsz.
32. Zürkani, Muhammed b. Abdulbaki b. Yusuf, Şerhu’z-Zurkani ala muvatta’ el-İmam il Mâlik, Beyrut, 1990.