Delibekirli Havzası’nın Taşkın Tekerrürünün Hesaplanması ve HEC-RAS ile Modellenmesi (Kırıkhan/Hatay)

Abstract

Nüfus artışının kaçınılmaz bir sonucu olarak, yeryüzünde daha fazla alan işgal eden insanoğlunun doğal olaylarla karşılaşma ve bunlardan zarar görme olasılığı artmaktadır. Ortaya çıkan bu zararları en aza indirmek ancak doğru ve etkili planlamalarla mümkün olabilmektedir. Planlamada risk modeli çalışmaları önemli bir parametredir. Modeller, son yıllarda multidisipliner alanlarda yoğun bir şekilde kullanılan Coğrafi Bilgi Sistemleri (CBS) ve Uzaktan Algılama (UA) teknolojileri yardımıyla doğruluğu daha yüksek bir biçimde yapılabilmektedir. Bu çalışmada, İstatistiki ve Deterministik yöntemlerle, Amanos Dağlarının orta kesiminde yer alan ve Kırıkhan şehrinin ortasından geçen, 2014 ile 2015 yıllarında taşkın kayıtları olan Delibekirli Çayı Havzası’nın taşkın risk potansiyeli ortaya çıkarılmıştır. Çeşitli istatistiksel parametreler ve dağılım fonksiyonları kullanılarak havzanın birim hidrograf pik debisi ve 2, 5, 10, 25, 50, 100, 500 ve 1000 yıllık proje taşkın tekerrür debileri hesaplanmıştır. Ortaya çıkan bu değerler kullanılarak, ABD Ordusu Mühendisler Birliği, Hidrolojik Mühendislik Merkezi (USACE-HEC) tarafından geliştirilen Akarsu Analiz Sistemi (HEC-RAS v.6.1) yazılımı kullanılarak kararlı akım şartlarında bir boyutlu (1D) hidrolik model oluşturulmuştur. Delibekirli Deresi’nin oluşturduğu birikinti yelpazesi üzerinde kurulmuş olan Kırıkhan şehrinde yapılaşmaya bağlı olarak kanal enkesitleri daraltılmış ve akarsu yatağına çeşitli müdahaleler yapılmıştır. Yapılan çalışma ve değerlendirmeler sonucunda Kırıkhan’da Delibekirli Deresi’ne bağlı yaşanabilecek taşkınların can ve mal kaybına neden olmaması için akarsu kanalına yönelik çalışmalarda en az 500 yıllık proje taşkın debisi (124,36 m3/s) esas alınarak projelendirilmesi gerektiği sonucu ortaya çıkarılmıştır.

Keywords

• Hatay
• Kırıkhan
• Delibekirli Havzası
• Taşkın Risk
• Taşkın
• HEC-RAS

Calculation of Flood Recurrence of Delibekirli Basin (Kırıkhan/Hatay) using Statistical and Deterministic Methods and Modeling with HEC-RAS

Abstract

As an inevitable consequence of population growth, human beings occupying more space on the earth's surface are more likely to encounter and be damaged by natural events. In order to minimize these damages, planning is required. Risk modelling studies are an important parameter in planning. Models can be made with higher accuracy with the help of Geographic Information Systems (GIS) and Remote Sensing (RS) technologies, which have been used intensively in multidisciplinary fields in recent years. In this study, the flood risk potential of the Delibekirli Stream Basin, which is located in the central part of the Amanos Mountains and has flood records in 2014 and 2015, was revealed by statistical and deterministic methods. Using various statistical parameters and distribution functions, the unit hydrograph peak flow and 2, 5, 10, 25, 50, 100, 500 and 1000-year flood recurrence flows of the basin were calculated. Using these values, a 1D hydraulic model was created in steady flow conditions using the River Analysis System (HEC-RAS v.6.1) software developed by the US Army Corps of Engineers, Hydrologic Engineering Center (USACE-HEC). In the city of Kırıkhan, which was built on the accumulation fan formed by the Delibekirli Stream, the channel cross-sections were narrowed due to the construction and various interventions were made to the river bed. As a result of the studies and evaluations carried out, it was concluded that in order to prevent the floods that may occur due to the Delibekirli Stream in Kırıkhan from causing loss of life and property, it was concluded that the works for the river channel should be designed based on at least 500-year flood flow (124,36 m3/s).

Keywords

• Hatay
• Kırıkhan
• Delibekirli Basin
• Flood Risk
• Flood
• HEC-RAS

References

1. Akkaya, U., Saraylı, S., Doğan, E., Akçalı, E., Akpınar, A., & Yıldırım, M.S. (2013, 24-26 Ekim). Rize Taşlıdere’nin taşkın analizinin yapılması [Bildiri Sunumu]. Taşkın ve Heyelan Sempozyumu, Trabzon, Türkiye.
2. Akkaya Aslan, T. Ş., Gündoğdu, K. S., & Demir, O. A. (2004). Sayısal yükseklik modelinden yararlanılarak bazı havza karakteristiklerinin belirlenmesi: Bursa Karacabey İnkaya Göleti Havzası örneği. U. Ü Ziraat Fakültesi Dergisi, 18(1), 167-180.
3. Akkuş, H., Yıldız, E., & Bulut, İ. (2023). HEC-RAS 2B modeli kullanılarak Yazılıkaya Deresi (Nallıhan Ankara) sel tehlike haritalarının hazırlanması ve sel kontrol yapısının etkinliği. Jeoloji Mühendisliği Dergisi, 47(1), 29-46.
4. Anılan, T., Yüksek, Ö., Kankal, M. (2016), Regional Flood Frequency Analysis of Eastern Black Sea Basin Based on L-Moments. UCTEA Tecnical. Journal, 451, 7403–7427.
5. Arnold, C. L., & Gibbons, C. J. (1996). Impervious surface coverage: The emergence of a key environmental indicator. Journal of the American Planning Association, 62(2), 243-258. http://doi.org/10.1080/01944369608975688.
6. Baga, İ., Usul, N., & Sorman, Ü. (1999, 7-10 Haziran). Application of MIKE 11 Model on Çayboğazı basin in Turkey [Bildiri Sunumu]. DHI Third User Conference, Denmark.
7. Batur, E., & Maktav, D. (2012). Uzaktan algılama ve CBS entegrasyonu ile taşkın alanlarının belirlenmesi: Meriç Nehri örneği. Havacılık ve Uzay Teknolojileri Dergisi, 5(3), 47-54.
8. Bayazıt, Y., Bakış, R., Koç, C., & Kaya, T., (2014, 9-11 Ekim). Porsuk Çayı’nın Eskişehir İli taşkın haritalarının Coğrafi Bilgi Sistemleri ile oluşturulması [Bildiri Sunumu]. Uluslararası Katılımlı IV. Ulusal Baraj Güvenliği Sempozyumu, Elazığ, Türkiye.

9. Baykal, T., & Terzi, Ö. (2017). Küçük Aksu Çayı taşkın frekans analizi. Cumhuriyet Science Journal, 38(4), 639-646. http://dx.doi.org/10.17776/csj.348907
10. Bayrakdar, C. (2006). Fırtına Deresi Havzası’nın uygulamalı jeomorfoloji etüdü [Yüksek lisans tezi, İstanbul Üniversitesi]. YÖK Ulusal Tez Merkezi. https://tez.yok.gov.tr/UlusalTezMerkezi
11. Bozdoğan, M. (2022). Delibekirli (Kırıkhan) Havzası'nın flüvyo-tektonik özellikleri ve uygulamalı jeomorfolojisi'nin coğrafi bilgi sistemleri (CBS) ile analizi [Yüksek lisans tezi, Hatay Mustafa Kemal Üniversitesi]. YÖK Ulusal Tez Merkezi. https://tez.yok.gov.tr/UlusalTezMerkezi
12. Bozdoğan, M., & Canpolat, E. (2022). Analitik hiyerarşi süreci (AHS) ile Delibekirli (Kırıkhan/Hatay) Havzası’nın heyelan duyarlılık analizi. Ege Coğrafya Dergisi, 31(1), 33-53, https://doi.org/10.51800/ecd.1054815
13. Bozdoğan, M., & Canpolat, E. (2023). Drenaj havzalarındaki morfotektonik özelliklerin jeomorfik analizlerle incelenmesi: Delibekirli (Hatay/Kırıkhan) Havzası örneği. Jeomorfolojik Araştırmalar Dergisi, 11, 22-51. https://doi.org/10.46453/jader.1207265
14. Bulu, A., & Yılmaz, E. (2002). Serbest yüzeyli akımlarda pürüzlülük katsayısının belirlenmesi. Türkiye Mühendislik Haberleri Dergisi, 420(4), 79-81.
15. Canpolat, E., & Bozdoğan, M. (2019). Beyazsu Havzası’nın (Mardin) flüvyal jeomorfolojisi ve hidrografik özellikleri. Türk Coğrafya Dergisi, 73, 96-105. https://doi.org/10.17211/tcd.658375
16. Canpolat, E., Dinç, Y., Usun, Ç. F., & Geçen, R. (2020). 25.09. 2014 tarihinde Erzin Ilıcalarda (Hatay) meydana gelen sel ve taşkının oluşumunda coğrafi faktörlerin değerlendirilmesi. Coğrafya Dergisi, 41, 129-146.
17. Cowan, W. L. (1956). Estimating hydraulic roughness coefficients. Agricultural Engineering, 37(7), 473-475.
18. Chow, V. T. (1964). Handbook of Applied Hydrology. McGraw-Hill Book Company.
19. Centre for Research on the Epidemiology of Disasters. (2020). Human cost of disasters, an overview of the last 20 years (2019-2020). CRED Disaster Report, Belgium.
20. Çakmak, S., Demir, T., Canpolat, E., & Aytac, A. S. (2021). Evaluation of the effects of precipitation and flow characteristics on suspended sediment transport in mountain-type Mediterranean climate; Korkuteli Stream sample, Antalya, Turkey. Arabian Journal of Geosciences, 14, Article 19. https://doi.org/10.1007/s12517-021-08458-5
21. Çelik, H. (2012, 15-17 Şubat). Sel kontrolünde hidroloji. ÇEM Sel kontrolü Semineri, Afyonkarahisar.
22. Çeliker, M. (2018). Bingöl Çapakçur Deresi taşkın alanlarının Coğrafi Bilgi Sistemleri (CBS) ile belirlenmesi [Yüksek lisans Tezi, Fırat Üniversitesi]. YÖK Ulusal Tez Merkezi. https://tez.yok.gov.tr/UlusalTezMerkezi
23. Çeliker, M., Nacar Koçer, N., & Yıldız, O. (2020). Bingöl il merkezinde taşkın yayılım alanlarının coğrafi bilgi sistemleri ve HEC-RAS ile belirlenmesi. Doğal Afetler ve Çevre Dergisi, 6(2), 354-365. https://doi.org/10.21324/dacd.647877
24. Çelik, H., Baş, N., & Coşkun, H.G. (2014). Taşkın modelleme ve risk analizinde LiDAR verisiyle sayısal yükseklik modeli üretimi. Gümüşhane Üniversitesi Fen Bilimleri Enstitüsü Dergisi, 4(1), 117-125. https://doi.org/10.17714/gufbed.2014.04.009
25. De Martonne, E. (1942). Nouvelle carte mondial de l'indice d'aridité. Annales de Géographie, 288, 241- 250. Demir, V., & Keskin, A. Ü. (2019). Pürüzlülük katsayısının cowan yöntemi ve uzaktan algılama yardımıyla belirlenmesi. Gazi Mühendislik Bilimleri Dergisi, 5(2), 167-177. https://dx.doi.org/10.30855/gmbd.2019.02.06
26. Demir, V., & Ülke Keskin, A. (2022). Taşkınların ekonomik zararlarının değerlendirilmesi (Samsun-Mert Irmağı Havzası). Uluslararası Mühendislik Araştırma ve Geliştirme Dergisi, 14(2), 663-678. https://doi.org/10.29137/umagd.1090447
27. Demir, V., & Keskin, A. Ü. (2022). Taşkın Tehlike Haritalarının Oluşturulması (Samsun, Mert Irmağı Örneği). Türkiye Coğrafi Bilgi Sistemleri Dergisi, 4(1), 47-54. https://doi.org/10.56130/tucbis.1120501
28. Devlet Arşivleri Başkanlığı. (2022). T.C. Cumhurbaşkanlığı Devlet Arşivleri Başkanlığı. 6 Mart 2022’de https://www.devletarsivleri.gov.tr/ adresinden alındı.
29. Devlet Su İşleri Genel Müdürlüğü. (2016). Dere Yatakları İçin Pürüzlülük Katsayısı Belirleme Kılavuzu. Orman ve Su İşleri Bakanlığı.
30. Dinç, Y., Canpolat, E., & Ceylan, M.A. (2021). Hatay İli’nde doğal ve beşeri nedenlerle yer değiştiren yerleşmeler. Pegem Akademi.
31. Duvan, A. (2016). Kızılırmak nehri Kırıkkale bölgesinde hidrolik yöntemlerle taşkın ötelemesi [Yüksek lisans tezi, Kırıkkale Üniversitesi]. YÖK Ulusal Tez Merkezi. https://tez.yok.gov.tr/UlusalTezMerkezi
32. El-Naqa, A., & Jaber, M. (2018). Floodplain analysis using ArcGIS, HEC-GeoRAS and HEC-RAS in Attarat Um Al-Ghudran oil shale concession area, Jordan. Journal of Civil & Environmental Engineering, 8(5), 1-11. https://doi.org/10.4172/2165-784X.1000323
33. Ertek, T. A. (2017). Antropojenik jeomorfoloji: konusu, kökeni ve amacı. Türk Coğrafya Dergisi, 69, 69–79. http://doi.org/10.17211/tcd.319409
34. Foley, J. A., DeFries, R., Asner, G. P., Barford, C., Bonan, G., Carpenter, S. R., & Snyder, P. K. (2005). Global consequences of land use. Science, 309(5734), 570-574. https://doi.org/10.1126/science.1111772.
35. Google Earth Pro. (Sürüm 7.3). 11 Ekim 2023’de https://www.google.com/earth/ adresinden alındı.
36. Gülbaz, S. (2019). Sayısal modeller ile taşkın yayılım haritasının oluşturulması ve risk altında olan alanların belirlenmesi: Türkköse Deresi örneği. Doğal Afetler ve Çevre Dergisi, 5(2), 335-349. https://doi.org/10.21324/dacd.491529
37. İlhan, S., & Aydar, U. (2023). İHA görüntülerinden yararlanarak taşkın analizinin yapılması: Çan (Kocabaş) Çayı örneği. Türkiye İnsansız Hava Araçları Dergisi, 5(1), 27-36. https://doi.org/10.51534/tiha.1220290
38. Jenson, S.K., & Domingue, J.O. (1988). Extracting topographic structure from digital elevation data for geographical information system analysis. Photogrametric Engneering and Remote Sensing, 54(11), 1593-1600.
39. Kale, M. M., & Ataol, M. (2023). Flood inundation mapping for Porsuk Stream, Eskişehir, Turkey. Afet ve Risk Dergisi, 6(3), 759-775. https://doi.org/10.35341/afet.1197929
40. Kaya, Ç. M. (2012). Giresun Pazarsuyu örneğinde, Coğrafi Bilgi Sistemleri ve uzaktan algılama entegrasyonu ile taşkın risk haritalarının üretilmesi [Yüksek lisans tezi, Karadeniz Teknik Üniversitesi]. YÖK Ulusal Tez Merkezi. https://tez.yok.gov.tr/UlusalTezMerkezi
41. Kaya, Ç. M. (2021). 1B ve 2B taşkın modellemesinin karşılaştırılması: Fol deresi örneği. Afet ve Risk Dergisi, 5(1), 13-21. https://doi.org/10.35341/afet.975612
42. Knebl, M.R., Yang, Z.L., Hutchison, K., & Maidment, D.R. (2004). Regional scale flood modeling using NEXRAD rainfall, GIS, and HECHMS/RAS: A case study for The San Antonio River Basin Summer 2002 storm event. Journal of Environmental Management, 75(4), 325-336. https://doi.org/10.1016/j.jenvman.2004.11.024
43. Köppen, W., & Geiger, R. (1954). Klima der Erde (Climate of the earth) Wall Map. Gotha: KlettPerthes.
44. Maskong, H., Jothityangkoon, C., & Hirunteeyakul, C. (2019). Flood hazard mapping using on-site surveyed flood map, HEC-RAS V.5 and GIS Tool: A case study of nakhon ratchasima municipality, Thailand. International Journal of GEOMATE, 16(54), 1-8. https://doi.org/10.21660/2019.54.81342
45. Meteoroloji Genel Müdürlüğü. (2022). Genel iklim verileri. https://www.mgm.gov.tr/
46. Nas, S., & Nas, E. (2013, 24-26 Ekim). Taşkın alanlarının Coğrafi Bilgi Sistemleri yardımıyla belirlenmesi ve risk analizi: Harşit Çayı (Gümüşhane) örneği [Bildiri Sunumu]. Taşkın ve Heyelan Sempozyumu, Trabzon, Türkiye.
47. Noori, N.K., Kalın, L., Şen, S., Sarivastava, P., & Lebleu, C. (2016). Identifying areas sensitive to land use/land cover change for downstream flooding in a coastal Alabama watershed. Regional Environmental Change, 16(6), 1833–1845. https://doi.org/10.1007/s10113-016-0931-5
48. O'Connor, J. E., & Costa, J. E. (2004). The geomorphology of large floods: Scaling and implications for flood risk management. Geological Society of America Bulletin, 116(7-8), 937-956.
49. Onuşluel, G. (2005). Floodplain management based on the HEC-RAS modelling system [Doktora Tezi, Dokuz Eylül Üniversitesi]. YÖK Ulusal Tez Merkezi. https://tez.yok.gov.tr/UlusalTezMerkezi
50. Özcan, O., Musaoğlu, N., & Şeker, D.Z. (2009, 11-15 Mayıs). Taşkın alanlarının CBS ve Uzaktan Algılama yardımıyla belirlenmesi ve risk yönetimi; Sakarya Havzası Örneği [Bildiri Sunumu]. 12. Türkiye Harita Bilimsel ve Teknik Kurultayı, Ankara, Türkiye.
51. Özdemir, H. (1978). Uygulamalı taşkın hidrolojisi. DSİ Genel Müdürlüğü Matbaası.
52. Özdemir, H. (2007). Havran Çayı Havzası’ nın (Balıkesir) CBS ve Uzaktan Algılama Yöntemleriyle taşkın ve heyelan risk analizi [Doktora Tezi, İstanbul Üniversitesi]. YÖK Ulusal Tez Merkezi. https://tez.yok.gov.tr/UlusalTezMerkezi
53. Özdemir, H. (2011). Havza morfometrisi ve taşkınlar. In D. Ekinci (Ed.). Fiziki Coğrafya Araştırmaları: Sistematik ve Bölgesel. (vol.6, pp. 507-526). Türk Coğrafya Kurumu Yayınları.
54. Özdemir, H., & Akbaş, A. (2023). Sayısal yükseklik modellerindeki mekânsal çözünürlük değişkenliğinin taşkın tehlike analizine etkileri. Coğrafya Dergisi, 46, 1-20. https://doi.org/10.26650/JGEOG2023-1177718
55. Öztürk, D., & Kılıç, F. (2013, 11-13 Kasım). Drenaj ağının çıkarımı ve topografik nemlilik indeksinin belirlenmesinde D8 ve D-Inf algoritmalarının karşılaştırmalı analizi [Bildiri Sunumu]. TMMOB Coğrafi Bilgi Sistemleri Kongresi, Ankara, Türkiye.
56. Rubinato, M., Nichols, A., Peng, Y., Zhang, J., Lashford, C., Cai, Y., Lin, P., & Tait, S. (2019). Urban and river flooding: comparison of flood risk management approaches in The UK and China and an assessment of future knowledge needs. Water Science and Engineering, 12(4), 274–283. https://doi.org/10.1016/j.wse.2019.12.004
57. Schneider, V. R., & Arcement, Jr. G. J. (1984). Guide for selecting manning's roughness coefficients for natural channels and flood plains (No. FHWA-TS-84-204). United States, Federal Highway Administration.
58. Shirzad, M.R. (2017). Taşkın riskinin uzaktan algılama ve CBS teknolojileri ile değerlendirilmesi: Kocaeli Maden Deresi örneği [Yüksek lisans tezi, Kocaeli Üniversitesi]. YÖK Ulusal Tez Merkezi. https://tez.yok.gov.tr/UlusalTezMerkezi
59. Sunkar, M., & Tombul, S. (2011). Effects of changes in geomorphological units on flood and torrent events due to rapid urbanization in Batman. e-Journal of New World Sciences Academy, 6(1), Article 4A0034.
60. Su Yönetimi Genel Müdürlüğü. (2023). Taşkın yönetimi. 7 Ağustos 2023’de https://www.tarimorman.gov.tr/SYGM/Belgeler/Ta%C5 %9Fk%C4%B1n%20Dairesi%20Sunum/Ta%C5%9Fk%C4%B1n_kitap.pdf adresinden alındı.
61. Tate, E.C., Maidment, D.R., Olivera, F., & Anderson, D.J. (2002). Creating a terrain model for floodplain mapping. Journal of Hydrologic Engineering, 7(2), 100-108. https://doi.org/10.1061/(ASCE)1084-0699
62. Tarboton, D. (1997). A new method for the determination of flow directions and upslope areas in grid digital elevation models. Water Resources Research, 309-319.
63. Thornthwaite, C.W. (1948). An approach toward a rational classification of climate. Geographical Review, 38(1), 55-94.
64. Trenberth, K. E. (2011). Changes in precipitation with climate change. Climate Research, 47(1-2), 123-138. https://doi.org/10.3354/cr00953.
65. Tribe, A. (1992). Automated recognition of valley lines and drainage networks from grid digital elevation models: a review and a new method. Journal of Hydrology, 139(1-4), 263-293. https://doi.org/10.1016/0022-1694(92)90206-B
66. Turan, B. (2002). Obtaining inundation maps by integration of GIS and hydrologic-hydraulic model [Yüksek Lisans Tezi, Orta Doğu Teknik Üniversitesi]. YÖK Ulusal Tez Merkezi. https://tez.yok.gov.tr/UlusalTezMerkezi
67. Turoğlu, H. (2011). İstanbul’da meydana gelen sel ve taşkınlar. Fiziki Coğrafya Araştırmaları; Sistematik ve Bölgesel. Türk Coğrafya Kurumu Yayınları.
68. Türkkan, G.E., & Korkmaz, S. (2015). Kaplıkaya Deresi’nin sayısal model ile taşkın analizi. In K. Yenigün, V. Gümüş, R. Gerger, M. H. Aydoğdu, & M. Y. Sepetçioğlu (Eds.), VIII. Ulusal Hidroloji Kongresi Bildiriler Kitabı (ss.62-69). Harran Üniversitesi.
69. Türkiye İstatistik Kurumu. (2022). Nüfus istatistikleri. 5 Mart 2022’de https://www.tuik.gov.tr/indir/duyuru/favori_raporlar.xlsx adresinden alındı.
70. Uçar, İ. (2010). Trabzon Değirmendere havzası’nda coğrafi bilgi sistemleri ve bir hidrolik model yardımıyla taşkın analizi yapılması [Yüksek Lisans Tezi, Gazi Üniversitesi]. YÖK Ulusal Tez Merkezi. https://tez.yok.gov.tr/UlusalTezMerkezi
71. United Nations Development Programme. (2004). Reducing disaster risk: a challenge for development, a global report, New York: UNDP Bureau for Crisis Prevention and Recovery (BRCP).
72. US Army Corps of Engineers. (2022). HEC-FIA 3.3. Hydrologic Engineering Center. 3 Haziran 2022’de https://www.hec.usace.army.mil/ adresinden alındı.
73. Uslu, G., Sesli, F., & Uzun, B. (2018). Coğrafi bilgi sistemleri ile taşkın tehlike haritalarının belirlenmesi. Kent Akademisi, 11(4), 545- 558.
74. Usul, N. (2008, 7-8 Ağustos). Çayboğazı Havzası’nda hidrolojik-hidrolik model ve CBS ile taşkın çalışması [Bildiri Sunumu]. Taşkın, Heyelan ve Dere Yataklarının Korunması Konferansı, Trabzon, Türkiye.
75. Van Westen, C.J. 1993). Remote sensing and geographic information systems for geologic hazard mitigation. ITC Journal, 4, 393-399.
76. Avci, V., & Ünsal, Ö. (2023). A morphometric approach to Bozkurt (Kastamonu-Türkiye) flood. Doğal Afetler ve Çevre Dergisi, 9(2), 216-239. https://doi.org/10.21324/dacd.1210797
77. Wilson, J. P., Lam, C. S., & Den, Y. (2007). Comparison of the performance of flowrouting algorithms used in GIS-based hydrologic analysis. Hydrological Processes, 21(8), 1026–1044. https://doi.org/10.1002/hyp.6277
78. Yaylak, M. M. (2016). Coğrafi Bilgi Sistemleri (CBS) yardımıyla Bitlis Deresi taşkın risk analizi [Yüksek lisans tezi, Bitlis Eren Üniversitesi]. YÖK Ulusal Tez Merkezi. https://tez.yok.gov.tr/UlusalTezMerkezi Yevjevich, V. (1972). Probability and statistics in hydrology. Water Resources Publications.
79. Yılmaz, E., & Çiçek, İ. (2016). Türkiye Thornthwaite iklim sınıflandırması. Journal of Human Sciences, 13(3), 3973-3994. https://doi.org/10.14687/jhs.v13i3.3994