Review

Beden Eğitimi Derslerinde Sosyal Adalet Paradigması

Number: 55 March 31, 2023
TR

Beden Eğitimi Derslerinde Sosyal Adalet Paradigması

Öz

Eğitim tüm çocukların en temel hakkı olsa da özellikle dezavantajlı gruplara mensup çocukların birçok zorluk ile karşı karşıya olduğu bilinen bir olgudur. Tüm bu zorlukların farkında olmak ve bu zorlukların ortadan kaldırılması için çalışmalar yürütmek gerekmektedir. Nitelikli eğitim” ve “ Eşitsizliklerin azaltılması” Birleşmiş Milletler Üyesi ülkeler tarafından 2030 sonuna kadar ulaşılması amaçlanan 17 Sürdürülebilir Kalkınma Amaçları arasındadır. Eğitimde sosyal adalet, farklılıkların eğitimde yarattığı dezavantajlı durumların öğrencilerin akademik başarıları üzerindeki etkisini ortadan kaldırmayı ya da azaltmayı hedeflemektedir ve bu bağlamda öğretmenlere önemli sorumluluklar düşmektedir. Beden eğitimi sahip olduğu misyon ile çocukların çok boyutlu gelişiminde önemli bir yere sahiptir. Çocukların gelişimlerinin önündeki dezavantajlı konumlarından kaynaklı koşulların ortadan kaldırılması için çaba sarf etmek beden eğitimi öğretmenlerinin önemli, güncel rollerinden biridir. Bu çalışmada bu bağlamda ilk olarak sosyal adalet kavramı ele alınmış, ardından beden eğitimde sosyal adalet konusu yurtiçi ve yurt dışı alanyazın ışığında tartışılmıştır. Son olarak beden eğitimi öğretmenlerinin sosyal adalet bağlamında rol ve sorumlukları irdelenerek, çeşitli önerileri sunulmuştur.

Anahtar Kelimeler

Sosyal Adalet , Beden Eğitimi , Beden Eğitimi Öğretmenleri

References

  1. Allport, G.W. (1954). The nature of prejudice. Reading, MA: Addison-Wesley.
  2. Başbay, A. ve Bektaş, D. Y. (2009). Çok kültürlülük bağlamında öğretim ortamı ve öğretmen yeterlikleri. Eğitim ve Bilim, 34, 30-43.
  3. Bell, L. A. (2016). Theoretical foundations for social justice education. In M. Adams, L. A. Bell, D. J. Goodman ve K. Y. Joshi (Eds) Teaching for diversity and social justice (pp. 3–26). Abingdon: Routledge.
  4. Birleşmiş Milletler Ekonomik, Sosyal ve Kültürel Haklar Uluslararası Sözleşmesi (1976). Erişim adresi: http://www.unicankara.org.tr/doc_pdf/metin134.pdf.
  5. Block, M. E. (2007). A teacher’s guide to including students with disabilities in general physical education, 3rd ed., Baltimore, MD: Paul H. Brookes.
  6. Brown, D. (2005). “An economy of gendered practices? Learning to teach physical education from the perspective of pierre bourdieus embodied sociology.” Sport, Education and Society, 10(1), 3–23.
  7. Callcott, D., Miller, J. ve Wilson-Gahan, S. (2015). Health and physical education: preparing educators for the future. Cambridge University Press.
  8. Castillo Andres, O del, Granados, S. R., Ramirez, T.G ve Del Carmen Campos Mesa, M. (2012). Gender equity in physical education: The use of information. Sex Roles, 67, 108-121.
  9. Chambliss,H. O.,Finley,C. E. veBlair,S. N. (2004). Attitudes toward obese individuals among exercise science students. Medicine & Science in Sports & Exercise, 36, 468–474.
  10. Chapman, T. K. ve Hobbel, N. (2010). Social justice pedagogy across the curriculum. Mahwah, NJ.
APA
Şakar, M., & Kağnıcı, D. Y. (2023). Beden Eğitimi Derslerinde Sosyal Adalet Paradigması. Dokuz Eylül Üniversitesi Buca Eğitim Fakültesi Dergisi, 55, 295-307. https://doi.org/10.53444/deubefd.1239475