TÜRKİYE İLE YUNANİSTAN’DAKİ AZINLIK VAKIFLARININ HUKUKİ DÜZENLEMELERİNEN KARŞILAŞTIRILMASI

Yunanistan, 15 Mayıs 1919 tarihinde Đzmir’i işgal etmeye başladı. Ardından da 4 Ekim 1919’da başlattığı Trakya’daki işgalini 29 Eylül 1922 tarihine kadar, Mudanya Mütarekesine kadar devam ettirdi. 3 ile 18 Ekim 1922 tarihleri arasında Yunan ordusu Doğu Trakya’dan çekilerek, yerini müttefik kuvvetlere bıraktı. Müttefik kuvvetler ve Türkiye 1923 Lozan Barış Antlaşması ile son kez Trakya’da Türk Yunan sınırını tespit ettiler. Yunanistan’daki Batı Trakyalı Müslüman Türkler ile Đstanbul’daki Ortodoks Hıristiyanların hakları da bu antlaşmayla belirlendi. Yine Lozan Barış Antlaşması gereği olarak Yunanistan, Doğu Trakya’yı Türklere bıraktı. Batı Trakya ve Batı Trakya’da yaşayan Müslüman Türk nüfus ise Yunanlıların elinde kaldı. Yine herkes tarafından bilindiği üzere, Yunanistan Devleti aldığı bir sürü siyasi, idari ve ekonomik önlemlerle birlikte Müslüman Türklere1 ait olan taşınmaz mülkleri -Lozan Konferansında öne sürülen istatistikî bilgilere göre, o dönemde Batı Trakya’daki taşınmazların %84’ü Müslüman Türklere aittir2 - zamanla Ortodoks Hıristiyan Yunanlıların ellerine geçti. Böylece Batı Trakya’da Müslüman Türkler bakımından sıkıntılı günler başladı. Başka bir deyişle Batı Trakya’daki yaşamları, yaşanmaz hale getirildi. Böylece azınlık insanı Batı Trakya’yı, vatanlarını, doğdukları evlerini “kendi iradeleriyle” terk edip, Türkiye’ye sığınmak zorunda kaldılar. Aynı siyasetin gereği olarak, Yunanistan Devleti Batı Trakya’daki Müslüman Türklere ait vakıfların yönetim kurullarına antlaşmalara aykırı olarak, Yunanlı makamlarla işbirliği yapabilecek nitelikteki kişileri, tüm itirazlara rağmen atamaya başladı ve böylece Ortodoks Hıristiyan Yunanlılar vakıfların mal varlığını, camilerin mal varlığını ve Müftülükleri ele geçirerek kontrol altına aldı.