112 Çalışanlarının Şiddete Maruz Kalma Durumları ve Şiddete Yönelik Tutum ve Davranışları

Öz

Giriş: Sağlık kurumlarında şiddet, hasta ve hasta yakınları ya da diğer herhangi bir bireyden gelen, sağlık çalışanı için risk oluşturan, tehdit davranışı, sözel tehdit, fiziksel saldırı ve cinsel saldırıdan oluşan durumdur.Amaç: Araştırma, 112 çalışanlarının şiddete maruz kalma durumları ve şiddete yönelik tutum ve davranışlarını belirlemek amacıyla yapılmıştır.Yöntem: Tanımlayıcı olarak yapılan araştırmanın evrenini Adana’da 16 ilçedeki 112 istasyonlarındaki 640 çalışan, örneklemi ise araştırmaya katılmaya gönüllü 300 çalışan oluşturmuştur. Veriler ilgili literatür doğrultusunda hazırlanmış 33 sorudan oluşan anket formu ile toplanmıştır. Verilerin değerlendirilmesinde sayı, yüzdelik ve tanımlayıcı istatistikler kullanılmıştır. Bulgular: Katılımcıların yaş ortalamasının 29,66 ± 7.907, 112’de çalışma yılı ortalamasının 4.79 ± 3.304 olduğu. %53.3’ünün kadın. %46.0’ının acil tıp teknisyeni olduğu, %99.7’sinin 112’de çalışırken şiddete maruz kaldığını, %99.7’sinin sözel, %64.5’inin fiziksel, %64.2’sinin ise hem sözel hem de fiziksel şiddete hasta yakını tarafından (%57.3) uğradığı, %90.3’ünün beyaz kod vermediği ve %80.9’sinin şiddet karşısında sessiz kalarak işine devam ettiği, %63.2’ının şiddet nedeni olarak izlenen sağlık politikalarını gösterdikleri görülmüştür.Sonuç: 112 çalışanlarının şiddete maruz kalma oranlarının yüksek olduğu, alınan önlemlerin etkili ve yeterli olmadığı görülmüştür. Buna göre 112 çalışanlarının korunmasına yönelik eğitim ve güvenlik tedbirlerinin alınması, yasal, politik düzenlemelerin gözden geçirilmesi, toplumun bu konuda eğitilerek bilinçlendirilmesine yönelik önlemlerin alınması önerilir. Anahtar Sözcükler: Şiddet, 112 istasyonları, 112 çalışanı.

Anahtar Kelimeler

• Acil hizmetler, çalışan, şiddet

Determination of Exposure Status to Violence of 112 Employees and Their Behavior Towards Violence

Öz

Background: The violence in health care agencies is a condition of arising from patient and the relatives of the patient or any other individual, and threatening behavior, verbal threats, physical threats and sexual assault which pose a risk to health employees. Objectives: The research has been conducted to determine the exposure status to violence of 112 employees and the measures taken. Methods: The sample of research carried as a descriptive has been formed by 640 employees of 112 stations in 15 districts of Adana and also the sample of the research has consisted of 300 voluntary employees to participate in the research. The data has been prepared in accordance with the relevant literature and gathered by a questionnaire for with 33 questions. Findings: It is observed that the average age of the participants is 29.66 ± 7.907, the average working duration at 112 stations is 4.79 ± 3.304, 53.3% of participants is female and 46.0% them is emergency medical technician, 61.0% of them has been received the violence training in a year, the 99.7% has suffered violence while working at 112, 99.7% verbally, 64.5% physically, 64.2% both verbally and physically have been exposed to violence by patients’ relatives (57.3%), 90.3% of these employees has not shown the white code notice, 80.9% of these employees has continued working by remaining silent against violence and 63.2% of the participants pointed the health policy as the reason of violence. Results: The rate of that 112 employees is exposed to violence is high and the measure taken is not adequate and effective. Depending on the result, it is suggested that training and security measures are taken to protect 112 employees, legal and political arrangements are revised and raising awareness in this regard by educating the public and the precautions to form the public in this regard are taken

Anahtar Kelimeler

• Emergency services, employee, violence

Kaynakça

1. Acik, Y., Deveci S. E., Günes, G., Gulbayrak, C., Dabak, S., Saka, G., ve ark. (2008). Experience of workplace violence during medical speciality training in Turkey. Occupational Medicine, 58, 361-366. Erişim: 19.08.2014.http://occmed.oxfordjournals.org/content/58/5/361.full.pdf+html
2. Al, B., Zengin, S., Deryal,Y., Gökçen, C., Arı Yılmaz, D., Yıldırım, C. (2012). Sağlık çalışanlarına yönelik artan şiddet. The Journal of Academıc Emergency medıcıne, 11, 115-24.
3. Erişim:19.08.2014.http://www.akademikaciltip.com/sayilar/201/buyuk/115% 20%201242.pdf
4. Arnetz, J. E. ve Arnetz, B. B. (2001). Violence towards health care staff and possible effects on the quality of patient care. Social Science and Medicine, 52, 417 - 427.
5. Erişim:19.08.2014.file:///C:/Documents%20and%20Settings/meltem/Belgelerim/Downloads/Arnetz%20&%20Arnetz%202001.pdf
6. Aydın, M. (2008). Isparta-Burdur sağlık çalışanlarına yönelik şiddet ve şiddet Algısı. Türk Tabipleri Birliği Isparta-Burdur Tabip Odası
7. Başkanlığı. Erişim: 19.08.2014.www.ttb.org.tr/siddet/images/stories/file/rapor/isparta.doc
8. Ayrancı, Ü., Yenilmez, Ç., Günay, Y. ve Kaptanoğlu, C. (2002). Çeşitli sağlık kurumlarında ve sağlık meslek gruplarında şiddete uğrama sıklığı. Anadolu Psikiyatri Dergisi, 3, 147-154.

9. Erişim:19.08.2014.http://lokman.cu.edu.tr/psikiyatri/derindex/apd/fulltext/2002/147.pdf
10. Ayrancı, Ü., Yenilmez, Ç., Balcı, Y. ve Kaptanoğlu, C. (2006). Identification of violence in Turkish health care settings. Journal of Interpersonal Violence, 21, 276-296.
11. Erişim: 19.08.2014. http://jiv.sagepub.com/content/21/2/276.full.pdf
12. Eker, H. H., Özder, A.,Tokaç, M., Topçu, İ., ve Tabu, A. (2012). Aggression and violence towards health care providers, and effects thereof.
13. Archives of Psychiatry and Psychotherapy, 4, 19-29. Erişim: 19.08.2014.http://www.archivespp.pl/uploads/images/2012_14_4/19Eker_ArchivesPP_4_2012.pdf Elbek, O., ve Adaş, E. B. (2012). Şiddetin Gölgesinde Hekimlik. Aydın Tabip Odası şiddete sıfır tolerans çalışma grubu. Erişim: 19.08.2014.
14. http://www.aydintabipodasi.org.tr /userfiles/file/hekime_siddet.pdf
15. Gillespie, G. L., Gates, D. M., Miller, M., ve Howard, P. K. (2010). Workplace violence in healthcare settings: Risk factors and protective strategies”, Rehabilitation Nursing, 35 (5), 177-184. Erişim: 19.08.2014. http://www.rehabnurse.org/pdf/rnj325.pdf
16. Sağlık ve Sosyal Hizmet Çalışanları Sendikası. (2013). Sağlık çalışanları şiddet araştırması Sağlıksen ar-ge birimi analiz ve raporu. Erişim: 19.08.2014. http://www.sagliksen.org.tr/MediaContent/buMY-1389703092-fsmf.pdf
17. Sucu, G., Cebeci, F., ve Karazeybak, E. (2007). Acil birim çalışanlarına hasta ve yakınları tarafından uygulanan şiddet. Türkiye Acil Tıp Dergisi, 7 (4), 156-162. Erişim: 19.08.2014. file:///C:/Documents%20and%20Settings/meltem/Belgelerim/Downloads/TATD_7_4_156_162.pdf
18. Öztunç, G. (2001). Adana ilindeki çeşitli hastanelerde çalışan hemşirelerin çalışma saatlerinde karşılaştıkları sözel ve fiziksel taciz olaylarının incelenmesi. Cumhuriyet Üniversitesi Hemşirelik Yüksekokulu Dergisi, 5, 1-9. Erişim: 19.08.2014. http://eskidergi.cumhuriyet.edu.tr/makale/579.pdf
19. World Health Organization (WHO) (2015a). Violence. Erişim: 26.08.2015. http://www.who.int/topics/v iolence/en/
20. World Health Organization (WHO) (2015b). Definition and typology of violence. Erişim: 26.08.2015. http://www.who.int/violenceprevention/approach/definition/en/
21. World Health Organization (WHO) (2015c). Global status report on violence prevention. Erişim:26.08.2015.http://www.who.int/violence_injury_prevention/violence/status_report/2014/1579_VIP_Infographic_lowres_051214. pdf?ua=1
22. World Health Organization (WHO) (2015d). Violence against health workers Erişim: 26.08.2015. http://www.who.int/violence_injury_prevention/violence/workplace/en/
23. World Health Organization (WHO) (2015e). Violence and injury prevention. Global status report on violence prevention 2014. Erişim: 18.05.2016.
24. http://www.who.int/violence_injury_Prevention/violence/status_report/2014/report/Narrative.pdf?ua=1