Hz. Ömer’in Teravih Namazıyla İlgili Uygulamasının Fakihlerin İhtilafındaki Rolü

Hz. Ömer, Rasûlullâh’ın (s.a.v) en yakın arkadaşlarından biri olmasından dolayı teşrîin ruhunu iyi derecede kavramış ve fıkhî konularda önde gelen sahâbeden biri olmuştur. Henüz Hz. Peygamber hayatta iken fark edilen Hz. Ömer’in fıkhî konulardaki mahareti, onun Hz. Ebu Bekir döneminde yargı kurumunun başına gelmesini sağlamıştır. Hz. Ömer’in fıkhî yeteneği ve elde ettiği müktesebat, halife olduktan sonra karşılaştığı problemleri aşmasında etkili olmuştur. Hz. Ömer’in halifeliği sırasında yaptığı uygulamaları sonraki dönemlerde farklı şekillerde anlaşılmış ve bu konularla ilgili ihtilaflar oluşmuştur. Üzerinde farklı görüşlerin oluştuğu konulardan biri, teravih namazının cemaatle kılınmasının hükmü hakkındadır. Bu konuda iki farklı görüş söz konusudur. Birisi Ehl-i sünnet, diğeri de Şîa ekolünün teravih namazı ile ilgili birbirinden tamamen farklı değerlendirmeleridir.  İşte bu makalede birbirinden farklı iki görüş ele alınmıştır. Ayrıca Ehl-i sünnet ve Şîa’nın teravih namazının cemaatle kılınması meselesini dayandırdıkları deliller incelenmiştir. Ehl-i Sünnet âlimlerinin, Şîa’nın söylemlerine yönelik itirazlar ele alınmıştır. Öte yandan Şîa’nın delillerini test etme açısından Hz. Ali’nin teravih namazının cemaat ile kılınmasına bakış açısını, dahası bu konuda Hz. Ömer’in uygulamasını nasıl değerlendirdiği konunun kapsamına dâhil edilmiştir. Bu anlamda Şiî âlimlerin Hz. Ali’ye nispet ettikleri, teravih namazını bid‛at olarak gördüğü ve bunu engellemeye çalıştığı yönündeki rivayeti de inceleme altına alınmıştır. Şîa’nın Hz. Ömer’e karşı bakış açısının kurguladıkları cemaatle teravih namazına karşı tutumlarına ve Ehl-i sünnet ile Şîa arasındaki mezhepsel farklılıklara yönelik yansıması tespit edilmiştir. Tarihte Şîa’nın bu tutumundan dolayı cemaatle teravih namazının kılınması ile ilgili yapılan tutumlar da incelenmiş, Şiî yöneticilerin teravih namazıyla ilgili tavırları nedeniyle ehl-i sünnet nezdinde nasıl değerlendirildiği ele alınmıştır.

ʿUmar, Since he was one of the closest friends of the Messenger of Allah (pbuh), he also had a good understanding of the spirit of making laws and became one of the leading companions on fiqh issues. The ability of ʿUmar’s on the fiqh subjects, who was noticed while the Prophet (pbuh)  was alive, made him to the head of the judicial institution during the time of Abȗ Bakr. ʿUmar’s fiqh ability and acquis were effective in overcoming the problems he faced after he had became the caliph. ʿUmar's practices during his caliphate were understood in different ways in the following periods and disputes occurred on these issues. One of these issues on which different views are formed is about the provision of the tarawih prayer with the congregation. Thus, there are two different views on this issue. One is the school of Ahl-al Sunnah’s and the other are completely different assessments of the Shia school regarding tarawih prayer. Here, two different opinions are discussed in this article. In addition, the proofs that the Ahl al-Sunnah and Shia are based on the issue of performing the tarawih prayer with the congregation were examined. In this regard, the objections of the Ahl al-Sunnah scholars towards the discourses of Shia were discussed. On the other hand, in terms of testing the evidence of Shia, the point of view of performing the tarawih prayer of ʿAlī with the congregation, and moreover, how he evaluated the practice of ʿUmar in this regard is included in the scope of this issue. In this sense, the rumor which the Shia scholars regarded the tarawih prayer that they attributed to ʿAlī , as a bid’ah and tried to prevent it was also examined. Here, as a result, it was determined that the viewpoint of Shia against ʿUmar was reflected both in their attitudes about the tarawih prayer with the congregation  and in the sectarian differences between the Ahl al-Sunnah and Shia. Throughout history, the attitudes towards performing the tarawih prayer with the congregation due to this attitude of Shia were also examined, and how the Shiite rulers were evaluated in the face of the Ahl-al Sunnah because of their attitude towards tarawih prayer was also handled.