Dış Politikanın Oluşturulmasında Medyanın Etkisi

Abstract

Dış politikanın oluşturulmasında medyanın yetkililer üzerinde etkili olup olmadığı veya ne kadar etkili olduğu tartışılan bir konudur. Bazı çevreler politikayı çok sayıda faktörün etkilediğini, medyanın rolünün ise sınırlı olduğunu savunmaktadır. Örneğin realist yaklaşımlar rejimlerin şekline bakılmaksızın devlet çıkarlarının öncelikle gözetildiğini ve dış politikayla ilgili kararların medyanın etkisiyle oluşacak kamuoyuna bırakılamayacak kadar hassas konular olduğunu iddia etmektedir. Bazı araştırmacılar ise haberleşme teknolojilerinde ortaya çıkan ilerlemenin medyanın etkinliğini artırdığını ifade etmektedir. Medyanın gerek kamuoyunun oluşturulmasında gerekse dış politikadaki davranışların eğiliminin belirlenmesinde karar vericiler üzerinde etkili olduğu kabul edilmektedir. Medya, kamuoyu ve dış politika arasında yakın bir ilişki bulunduğunu fikri hakimdir. Ülkeler arasındaki karşılıklı algılar, uluslararası ilişkiler pratiğini etkilemektedir. Dolayısıyla medyanın bağımsız ve tarafsız bir yaklaşımla herhangi bir sorun karşısında her türlü etkiden uzak olarak verdiği bilgiler, politik aktörler üzerinde baskıcı, sınırlandırıcı, hızlandırıcı veya teşvik edici etki oluşturabilmektedir. Çalışmada medya üzerinde etkili olan çevrelerin kamuoyu baskısı oluşturarak karar vericileri istedikleri şekilde yönlendirebilmesinin mümkün olup olmadığı sorusuna cevap aranmıştır.

Keywords

• uluslararası ilişkiler
• dış politika
• medya
• kamuoyu

The Impact of the Media on Foreign Policy Formation

Abstract

Whether the media influences officials in the formulation of foreign policy, or to what extent it does so, is a matter of debate. Some circles argue that numerous factors influence policy and that the media's role is limited. For example, realist approaches argue that, regardless of the form of regimes, state interests are prioritized, and that decisions related to foreign policy are too sensitive to be left to public opinion shaped by media influence. Some researchers argue that advancements in communication technologies have increased the effectiveness of the media. It is acknowledged that the media is influential over decision-makers both in shaping public opinion and in determining the orientation of behaviors in foreign policy. The prevailing view is that there is a close relationship between the media, public opinion, and foreign policy. Mutual perceptions between countries influence the practice of international relations. The conduct of international relations is greatly influenced by how relations between countries are perceived. Therefore, the information the media provides regarding a problem with an impartial approach can exert pressure, constrain, accelerate, or encourage political actors. This study sought to answer the question of whether it is possible for influential media groups to exert public pressure and influence decision-makers in the direction they desire.

Keywords

• international relations
• foreign policy
• media
• public opinion

References

1. Akkuş, T. (2018). Sosyal medyada propaganda. Deneme Yayınları.
2. Aksoy, N. (2008). Sivil toplum ve baskı grupları. Kaknüs Yayınları.
3. Aldrich, J. H., Gelpi, C., Feaver, P., Reifler, J., & Sharp, K. T. (2006). Foreign policy and the electoral connection. Annual Review of Political Science, 9, 477–502. https://doi.org/10.1146/annurev.polisci.9.111605.105008
4. Altun, F. (2005). İnternet ve küresel muhalefetin dili. L. Sunar (Ed.), Sivil toplum: Farklı bakışlar içinde (ss. 67-82). Kaknüs Yayınları.
5. Archetti, C. (2013). Journalism in the age of global media: The evolving practices of foreign correspondents in London. Journalism, 14(3), 419–436. https://doi.org/10.1177/1464884912472140
6. Arı, T. (2006). Uluslararası ilişkiler ve dış politika. Alfa Yayınları.
7. Baum, M. A. (2007). Soft news and foreign policy: How expanding the audience changes the policies. Japanese Journal of Political Science, 8(1), 115–145. https://doi.org/10.1017/S1468109907002502
8. Baum, M. A., & Potter, P. B. K. (2008). The relationships between mass media, public opinion, and foreign policy: Toward a theoretical synthesis. Annual Review of Political Science, 11, 39–65. https://doi.org/10.1146/annurev.polisci.11.060406.214132

9. Baum, M. A., & Potter, P. B. K. (2019). Media, public opinion, and foreign policy in the age of social media. The Journal of Politics, 81(2), 747–756. https://doi.org/10.1086/702233
10. Bennett, W. L. (2000). Politik illüzyon ve medya (S. Say, Çev.). Nehir Yayınları.
11. Bıçakcı, S. (2014). NATO’nun gelişen tehdit algısı: 21. yüzyılda siber güvenlik. Uluslararası İlişkiler, 10(40), 101–130.
12. Bloch-Elkon, Y. (2007). Studying the media, public opinion, and foreign policy in international crises: The United States and the Bosnian crisis, 1992–1995. The International Journal of Press/Politics, 12(4), 20–51. https://doi.org/10.1177/1081180X07307184
13. Cangöz, İ. (2008a). Savaş haberlerinin sözsüz özneleri: Iraklı kadınların gazete haberlerinde temsili. İ. Cangöz (Ed.), Uygun adım medya: Bir bilinç körleşmesi içinde (ss. 79–106). Ayraç Kitabevi Yayınları.
14. Cangöz, İ. (2008b). Savaş ve çatışma ortamlarında haber/ci denetimi: Bir haber denetim stratejisi olarak iliştirilmiş gazetecilik. İ. Cangöz (Ed.), Uygun adım medya: Bir bilinç körleşmesi içinde (ss. 149–174). Ayraç Kitabevi Yayınları.
15. Chomsky, N. (2002). Medya gerçeği (A. Yılmaz & O. Akınhay, Çev.; 3. baskı). Everest Yayınları.
16. Cohen, B. C. (1963). The press and foreign policy. Princeton University Press.
17. Craig, A. (1976). The media and foreign policy. International Journal, 31(2), 319–336. https://doi.org/10.1177/002070207603100206
18. Desmoulins, N. T. (1995). Medya ekonomisi: Cep üniversitesi (G. Üstün, Çev.). İletişim Yayınları.
19. Dimitrova, D. V., & Strömbäck, J. (2008). Foreign policy and the framing of the 2003 Iraq War in elite Swedish and US newspapers. Media, War & Conflict, 1(2), 203–220. https://doi.org/10.1177/1750635208090957
20. Doğan, İ. (2013). Sivil toplum anlayışı ve siyasal sistemler. Astana Yayınları. Duran, B. (2005). Türkiye’de sivil toplum ve siyaset. L. Sunar (Ed.), Sivil toplum: Farklı bakışlar içinde (ss. 189–223). Kaknüs Yayınları.
21. Esen, H. (2020, 6 Nisan). Kovid-19 ülkeler arası maske savaşı başlattı. Anadolu Ajansı. https://www.aa.com.tr/tr/dunya/kovid-19-ulkeler-arasi-maske-savasi-baslatti/1793792 Falk, R. (2002). Yırtıcı küreselleşme: Bir eleştiri (A. Çaksu, Çev.; 2. baskı). Küre Yayınları.
22. Geray, H. (2003). İletişim ve teknoloji: Uluslararası birikim düzeninde yeni medya politikaları. Ütopya Yayınevi.
23. Habermas, J. (2010). Kamusallığın yapısal dönüşümü (T. Bora & M. Sancar, Çev.; 9. baskı). İletişim Yayınları.
24. Hanson, E. C. (1998). The media, foreign policymaking, and political conflict. Mershon International Studies Review, 42(1), 157–163. https://doi.org/10.2307/222877
25. Herman, E. S., & Chomsky, N. (1998). Medya halka nasıl evet dedirtir: Kitle iletişim araçlarının ekonomi politiği (B. Akyoldaş, T. Han, M. Çetin, & İ. Kaplan, Çev.). Minerva Yayınları.
26. Herman, E. S., & Chomsky, N. (2017). Rızanın imalatı: Kitle medyasının ekonomi politiği (E. Abadoğlu, Çev.). Bgst Yayınları.
27. Hermann, M. G., & Hermann, C. F. (1989). Who makes foreign policy decisions and how: An empirical inquiry. International Studies Quarterly, 33(4), 361–387. https://doi.org/10.2307/2600518
28. İrvan, S. (2008). Normatif kuram olarak barış gazeteciliği. İ. Cangöz (Ed.), Uygun adım medya: Bir bilinç körleşmesi içinde (ss. 141–171). Ayraç Kitabevi Yayınları.
29. Kern, H. L., & Hainmueller, J. (2009). Opium for the masses: How foreign media can stabilize authoritarian regimes. Political Analysis, 17(4), 377–399. https://doi.org/10.1093/pan/mpp017
30. Kovach, B. (1996). Do the news media make foreign policy? Foreign Policy, 102, 169–179. https://doi.org/10.2307/1149179
31. Meyer, T. (2014). Medya demokrasisi (A. Fethi, Çev.). Köprü Kitapları.
32. Özbay, C. (2014). Dünyada ve Osmanlı’da basının tarihsel gelişimi. Doğu Kitabevi.
33. Robinson, P. (2016). Medya ve kamuoyunun rolü. S. Smith, A. Hadfield, & T. Dunne (Ed.), Dış politika: Teoriler, aktörler, örnek olaylar içinde (N. Uslu, Çev., ss. 201–220). Uluslararası İlişkiler Kütüphanesi.
34. Seo, H. (2011). Media and foreign policy: A comparative study of journalists’ perceptions of press–government relations during the six-party talks. Journalism, 12(4), 467–481. https://doi.org/10.1177/1464884910388227
35. Soroka, S. N. (2003). Media, public opinion, and foreign policy. The International Journal of Press/Politics, 8(1), 27–48. https://doi.org/10.1177/1081180X02238783
36. Ulfkotte, U. (2015). Satılmış gazeteciler: Politikacılar, gizli servisler, büyük sermaye, Almanya’nın kitle iletişim araçlarını nasıl kullanıyor? (H. Salihoğlu, Çev.). İme Kitabevi.
37. Uluç, G. (2003). Küreselleşen medya: İktidar ve mücadele alanı olanaklar-sorunlar-tartışmalar. Anahtar Kitaplar Yayınevi.
38. Viotti, P. R., & Kauppi, M. V. (2014). Uluslararası ilişkiler ve dünya siyaseti (A. Ö. Erozan, Çev.). Nobel Kitap.
39. Wang, J., & Wang, X. (2014). Media and Chinese foreign policy. Journal of Contemporary China, 23(86), 216–235. https://doi.org/10.1080/10670564.2013.832523
40. Yıldırım, İ. (2004). Demokrasi, sivil toplum kuruluşları ve yönetişim. Seçkin Yayıncılık.
41. Yüksel, E. (2001). Medyanın gündem belirleme gücü. Çizgi Kitabevi.