How CSR Shapes Employees’ Pro-Environmental Behaviors: Mediating and Moderating Mechanisms

Abstract

This study investigates the impact of corporate social responsibility (CSR) practices on employees’ pro-environmental behaviors (PEB), examining environmental commitment (EC) as a mediating mechanism and moral reflectiveness (MR) as a potential boundary condition. Responding to calls for stronger micro-level theorization in CSR research, the study focuses on how organizational environmental initiatives are cognitively and attitudinally internalized by employees. Survey data were collected from 848 employees working in a large manufacturing firm in Türkiye. The data were analyzed using exploratory and confirmatory factor analyses and PROCESS Macro Model 5. The findings reveal that CSR significantly enhances employees’ environmental commitment and pro-environmental behaviors, and that EC partially mediates the relationship between CSR and PEB. This result highlights the importance of individual-level psychological processes in translating CSR initiatives into behavioral outcomes. Although the hypothesized moderating effect of moral reflectiveness was not supported, this finding suggests that the influence of moral cognition on environmental behavior may be context-dependent and sensitive to measurement characteristics. Overall, the study contributes to the micro-CSR literature by providing empirically grounded and methodologically cautious insights into employee-level environmental behavior and offers practical implications for organizations seeking to promote sustainability through participatory CSR practices.

Keywords

• Corporate Social Responsibility
• Pro-Environmental Behavior
• Moral Reflectiveness
• Environmental Commitment
• Employees

“Kurumsal Sosyal Sorumluluk (KSS) Çalışanların Çevre Dostu Davranışlarını Nasıl Şekillendirir: Aracı ve Düzenleyici Mekanizmalar

Abstract

Bu çalışma, kurumsal sosyal sorumluluk (KSS) uygulamalarının çalışanların çevre dostu davranışları (ÇYD) üzerindeki etkisini incelemekte; çevresel bağlılığı (ÇB) aracı değişken, ahlaki yansıtıcılığı (AY) ise düzenleyici değişken olarak ele almaktadır. KSS literatüründe mikro düzeyli yaklaşımlara yönelik çağrılara yanıt veren bu araştırma, örgütlerin çevresel girişimlerinin çalışanlar tarafından nasıl algılandığı ve içselleştirildiği üzerine odaklanmaktadır. Veriler, Türkiye’de büyük ölçekli bir imalat işletmesinde çalışan 848 kişiden anket yöntemiyle toplanmış; açımlayıcı ve doğrulayıcı faktör analizlerinin yanı sıra PROCESS Macro Model 5 kullanılarak analiz edilmiştir. Bulgular, KSS uygulamalarının çalışanların çevresel bağlılığını ve çevre yanlısı davranışlarını anlamlı ve olumlu yönde etkilediğini, çevresel bağlılığın ise bu ilişkide kısmi aracı rol üstlendiğini göstermektedir. Ahlaki yansıtıcılığın düzenleyici etkisine ilişkin bulgular desteklenmemiştir; bu durum, ahlaki bilişin çevresel davranışlar üzerindeki etkisinin bağlamsal faktörlere ve ölçüm özelliklerine duyarlı olabileceğine işaret etmektedir. Çalışma, çalışan düzeyindeki psikolojik süreçlerin KSS’nin davranışsal çıktılara dönüşümündeki rolünü ortaya koyarak mikro-KSS literatürüne katkı sağlamakta ve sürdürülebilir davranışları teşvik etmeyi amaçlayan işletmeler için uygulamaya yönelik önemli çıkarımlar sunmaktadır.

Keywords

• Kurumsal Sosyal Sorumluluk
• Çevre Dostu Davranışlar
• Ahlaki Yansımalar
• Çevreye Bağlılık
• Çalışanlar

References

1. Afsar, B. ve Umrani, W. A. (2020). Corporate social responsibility and pro-environmental behavior at the workplace: The role of moral reflectiveness, coworker advocacy, and environmental commitment. Corporate Social Responsibility and Environmental Management, 27: 109–125.
2. Afsar, B. ve Umrani, W. A. (2020). Employees’ pro-environmental behaviors and corporate social responsibility: A micro-level study. Environmental Science and Pollution Research, 27(1): 109–120.
3. Ajzen, I. (1991). The theory of planned behavior. Organizational Behavior and Human Decision Processes, 50(2): 179–211.
4. Altun, B. A. (2019). Kurumsal sosyal sorumluluk ve yenilikçiliğin marka imajına etkisi: Tekstil sektöründe görgül bir çalışma. Yayımlanmamış doktora tezi, Selçuk Üniversitesi, Konya.
5. Anderson, L. M. ve Bateman, T. S. (2000). Individual environmental initiative: Championing natural environmental issues in U.S. business organizations. Academy of Management Journal, 43(4): 548–570.
6. Arslan, A. S. (2019). İş ahlakı algısının kurumsal sosyal sorumluluk çalışmalarına etkisi ve sektörel bir araştırma. Yayımlanmamış yüksek lisans tezi, İstanbul Üniversitesi, İstanbul.
7. Blau, P. M. (1964). Exchange and power in social life. New York: Wiley.
8. Cantor, D. E., Morrow, P. C. ve Montabon, F. (2012). Engagement in environmental behaviors among supply chain management employees: An organizational support theoretical perspective. Journal of Supply Chain Management, 48(3): 33–51.

9. Cheema, S., Afsar, B. ve Javed, F. (2019). Employees’ corporate social responsibility perceptions and organizational citizenship behaviors for the environment: The mediating roles of organizational identification and environmental orientation fit. Corporate Social Responsibility and Environmental Management, 26: 1–13.
10. Çiçek, B. ve Almalı, V. (2020). COVID-19 pandemisi sürecinde kaygı, öz-yeterlilik ve psikolojik iyi oluş arasındaki ilişki: Özel sektör ve kamu çalışanları karşılaştırması. Turkish Studies, 15(4): 241–260.
11. Çiçek, İ. ve Almalı, H. (2020). Sosyal bilimlerde yapısal eşitlik modellemesi: AMOS ve LISREL uygulamaları. Ankara: Detay Yayıncılık.
12. Dunne, T., Hansen, L. ve Wight, C. (2013). The end of International Relations theory? European Journal of International Relations, 19(3): 405–425.
13. El Akremi, A., Gond, J. P., Swaen, V., De Roeck, K. ve Igalens, J. (2018). How do employees perceive corporate responsibility? Development and validation of a multidimensional corporate stakeholder responsibility scale. Journal of Management, 44(2): 619–657.
14. Fornell, C. ve Larcker, D. F. (1981). Evaluating structural equation models with unobservable variables and measurement error. Journal of Marketing Research, 18(1): 39–50.
15. Gond, J. P., El Akremi, A., Swaen, V. ve Babu, N. (2017). The psychological microfoundations of corporate social responsibility. Journal of Management, 43(5): 1386–1415.
16. Gürbüz, S. ve Şahin, F. (2016). Sosyal bilimlerde araştırma yöntemleri (3. Baskı). Ankara: Seçkin Yayıncılık.
17. Hair, J. F., Black, W. C., Babin, B. J. ve Anderson, R. E. (2019). Multivariate data analysis (8. Baskı). Boston: Cengage.
18. Hayes, A. F. (2018). Introduction to mediation, moderation, and conditional process analysis: A regression-based approach (2. Baskı). New York: Guilford Press.
19. Hazır, Ç. A. (2018). Kurumsal sürdürülebilirlik ve sürdürülebilirlik performansının ölçümü. İstanbul: Türkmen Kitabevi.
20. Herscovitch, L. ve Meyer, J. P. (2002). Commitment to organizational change: Extension of the three-component model. Journal of Applied Psychology, 87: 474–487.
21. Jenkins, H. (2004). Corporate social responsibility and the mining industry: Conflicts and constructs. Corporate Social Responsibility and Environmental Management, 11(1): 23–34.
22. Kelley, H. H. ve Thibaut, J. (1978). Interpersonal relations: A theory of interdependence. New York: Wiley.
23. Merinos A.Ş. (2020). Hakkımızda. https://www.merinos.com.tr/tr/hakkimizda
24. Meyer, J. P. ve Herscovitch, L. (2001). Commitment in the workplace: Toward a general model. Human Resource Management Review, 11(3): 299–326.
25. Morgan, R. M. ve Hunt, S. D. (1994). The commitment-trust theory of relationship marketing. Journal of Marketing, 58(3): 20–38.
26. Newman, A., Miao, Q., Hofman, P. S. ve Zhu, C. J. (2020). The impact of socially responsible human resource management on employees’ organizational citizenship behaviour. Journal of Business Ethics, 164: 1–16.
27. Raineri, N. ve Paillé, P. (2016). Linking corporate policy and supervisory support with environmental citizenship behaviors: The role of employee environmental beliefs and commitment. Journal of Business Ethics, 137(1): 129–148.
28. Reynolds, S. J. (2008). Moral attentiveness: Who pays attention to the moral aspects of life? Journal of Applied Psychology, 93(5): 1027–1041.
29. Rupp, D. E., Shao, R., Thornton, M. A. ve Skarlicki, D. P. (2013). Applicants’ and employees’ reactions to corporate social responsibility. Journal of Management, 39(4): 895–924.
30. Rusbult, C. E. (1980). Commitment and satisfaction in romantic associations: a test of the investment model. Journal of Experimental Social Psychology, 16, 172–186.
31. Schwartz, S. H. (1977). Normative influences on altruism. In L. Berkowitz (Ed.), Advances in experimental social psychology (Cilt 10, ss. 221–279). New York: Academic Press.
32. Tian, Q. and Robertson, J.L. (2017). How and when does perceived CSR affect employee engagement in voluntary pro-environmental behavior? J. Bus. Ethics 1e14.
33. Yaşlıoğlu, M . (2017). Sosyal Bilimlerde Faktör Analizi ve Geçerlilik: Keşfedici ve Doğrulayıcı Faktör Analizlerinin Kullanılması. İstanbul Üniversitesi İşletme Fakültesi Dergisi, 74-85.