A Study on the Evaluation of Education Unions in Terms of Purposes and Activities Stated in their Constitutions

Öz

This study aims to determine how education unions that have the most members in Turkey include the aims and activities in their statutes in terms of the functions of the unions. Furthermore, it aims to identify how the determined purposes and activities are distributed according to unions and the functions of the unions. The study is a qualitative research in the type of document analysis. Purpose and functions of the unions; their perspectives on politics and democracy, labour relations, education and development have been studies on the dimensions of socio-economic and socio-psychological functions. In the study, 27 evaluators selected from four groups as academicians, union managers, education administrators, and teachers were asked to classify items related to goals and activities in five categories. Based on the evaluators’ classification, the Fleiss Kappa coefficient was found. At this stage, it was observed that the Fleiss Kappa value indicated a significant agreement. In the study, the constitutions of the four education unions with the highest number of members were examined in five dimensions. The data were analysed using the five-stage content analysis method. As a result, it is possible to suggest that education unionism in Turkey has an organisational mentality that emphasises social and political issues. It is concluded that it is necessary to conduct qualitative studies which aim to determine the purposes of unions, their determined goals, and which mission they have undertaken.

References

1. Acuner, A. (1994). Öğretmen örgütlenmesine ilişkin model önerisi. Yayınlanmamış Doktora Tezi. Ankara: Ankara Üniversitesi, Sosyal Bilimler Enstitüsü. Akgeyik, T. (1994). Sendika-siyaset ilişkisi (karşılaştırmalı modeller açısından). Kamu-İş Dergisi, 3, (3), 77-89.
2. Akturan, U. (2015). Doküman incelemesi. T. Baş ve U. Akturan (Ed). Nitel Araştırma Yöntemleri: Nvivo 7.0 ile Nitel Veri Analizi içinde (s. 117-126). Ankara: Seçkin.
3. Akyuz, Y. (1980). Öğretmen örgütlenmesi (Türkiye, Fransa, İsviçre'de ve uluslararası düzeyde) kuruluşlar-etkinlikler-sorunlar. Ankara: Ankara Üniversitesi Eğitim Fakültesi.
4. Allen, R. E ve Keaveeny, T. J. (1988). Comtemporary Labour Relations. New York: Addison- Wesley Publishing Company.
5. Aren, S. (2014). Ekonomi dersleri. Ankara: İmge.
6. Berberoglu, N. (1995). Çalışma ekonomisi. Eskişehir: Ant.
7. Bilgen, Ö. B., Doğan, N. (2017). Puanlayıcılar arası güvenirlik belirleme tekniklerinin karşılaştırılması. Eğitimde ve Psikolojide Ölçme ve Değerlendirme Dergisi, 8(1),63-78.
8. Bilgin, N. (2006). Sosyal bilimlerde içerik analizi. Ankara: Siyasal.

9. Can, H.; Kavuncubaşı, Ş., Yıldırım, S. (2012). Kamu ve özel kesimde insan kaynakları yönetimi. Ankara: Siyasal.
10. Cerev, G. (2013). Geçmişten günümüze öğretmenlerin sendikal örgütlenme mücadelesi. Çankırı Karatekin üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi 4(2),203- 216.
11. Cohen, J. (1960). A coefficient of agreement for nominal scales. Educational and Psychological Measurement, 20 (1), 37-46.
12. Celik, A. (2010). Vesayetten siyasete Türkiye’deki sendikacılık. Ankara: İletişim.
13. Celik, A. (2015, 16 Temmuz). Memur sendikacılığı nereye? https://www.birgun.net/ haber/memur-sendikaciligi-nereye-84911 (Erişim tarihi: 14.09.2020).
14. Denscombe, M. (2007). The good research guide. New York: Open University. Egitim Bir-Sen. (2019). Eğitimciler Birliği Sendikası tüzüğü. https://ankara1.ebs.org.tr/tuzugumuz (Erişim tarihi: 04. 03. 2020). Egitim-Iş. (2019). Tüzük. http://www.egitimis.org.tr/files/bilgibelge/50dc80a384ef3_907516_egitimis_tuzuk.pdf (Erişim tarihi: 27.02.2020).
15. Egitim-Sen. (2014). Tüzük. http://egitimsen.org.tr/wp-content/uploads/2015/07/51040a5e4881afc_ek-2.pdf (Erişim tarihi: 27.02.2020). Eraslan, L. (2012). Türkiye’de Eğitim sendikaciliğinin tarihsel perspektifi ve günümüz eğitim sendikaciliğinin değerlendirilmesi. https://dergipark.org.tr/tr/pub/musbed/issue/ 23512/250504. (Erişim tarihi: 04. 03. 2020)
16. Fleiss, J. L. (1971). Measuring nominal scale agreement among many raters. Psychological Bulletin, 76(5), 378-382.
17. Forster, N. (1994). The analysis of company documentation analysis. C. Cassells & G. Symon (Eds.). In Qualitative Methods in Organizational Research, A Practical Guide (pp. 147-166).CA: Sage.
18. Goodwin, L. D. (2001). Interrater agreement and reliability. Measurement in Psychical Education and Exercises Science, 5(1), 13-14.
19. Gulmez, M. (2010). Sendikal hakların bölünmezliği: Toplu sözleşmesiz ve grevsiz sendika hakkı özünden yoksundur. Çalışma ve Toplum Dergisi, 26 (3), 9-50.
20. Heywood, A. (2019). Siyasal ideolojiler. L. Köker (Çev.) (12. Baskı). İstanbul: B101.
21. Isikli, A. (2005). Sendikacılık ve siyaset. (6. Baskı). Ankara: İmge.
22. Karagöz, Y. (2010). Nonparametrik tekniklerin güç ve etkinlikleri. Elektronik Sosyal Bilimler Dergisi, 9(33), 18-40.
23. Karasar, N. (2013). Bilimsel araştırma yöntemi: kavramlar, ilkeler, teknikler (24. Baskı). Ankara: Nobel.
24. Koray, M. (2018). Sosyal politika. (5. Baskı). Ankara: İmge.
25. Kuckartz, U. (2014). Qualitative text analysis: A guide to methods, practice and using software. London: Sage. Landis, J. R. ve Koch, G. G. (1977) The measurement of observer agreement for categorical data. Biometrics, 33, 159-174.
26. Mahirogullari, A. (2012). XXI. Yüzyıla girerken sendikacılık: günümüzdeki değişim, dönüşüm ve gelecek için arayışlar. https://dergipark.org.tr/tr/pub/hakisderg/issue/7575/99439 (Erişim tarihi: 01.03. 2021).
27. Mahirogullari, A. (2013). Dünyada ve Türkiye’de sendikacılık. (2. Baskı). Bursa: Ekin. Mahirogullari, A. (2017). Osmanlı'dan günümüze Türk sendikacılık tarihi işçi işveren memur sendikacılığı. (2. Baskı). Bursa: Özlem.
28. Miles, M. B., Huberman, A. M. (1994). An expanded sourcebook: qualitative data analysis (2nd Edition). California: Sage.
29. Mills, D. Q. (1989). Labour Management Relations, New York: McGraw-Hill. Salamon, M. (2005). Industrial relations: theory and practice. (4th Edition). Harlow: Financal Times Management
30. Serim, B. (1995). Kamu görevlilerinin örgütlenmesinde hukuksal boyut. Ankara: Öteki.
31. Sonmez, V. (2016). Eğitim felsefesi. (16. Baskı). Ankara: Anı.
32. Sulker, K. (2004). Türkiye sendikacılık tarihi. İstanbul: Tüstav.
33. Tokol, A. (2017). Endüstri ilişkileri ve yeni gelişmeler. (7. Baskı). Bursa: Dora.
34. Turk Egitim-Sen. (2018). Türk Eğitim Sen tüzüğü. https://www.turkegitimsen.org.tr/mevzuat_liste.php?Id=29 (Erişim tarihi:25.02.2020).
35. Uckan Hekimler, B. (2015). Sendikacılığın kavramsal çerçevesi. B. Uçkan Hekimler (Ed). Sendikacılık içinde (s. 2-28). Eskişehir: Anadolu Üniversitesi.
36. Uckan, B., Kagnicioglu, D., Celik, A. (2013). Sendikalar. (2. Baskı). Eskişehir: Anadolu Üniversitesi. Ulutas, B. (2015). Doküman analizi. F. N. Seggie ve Y. Bayyurt (Ed). Nitel Araştırma: Yöntem, Teknik, Analiz ve Yaklaşımları içinde (s. 279-297). Ankara: Anı.
37. Yildirim, A., Simsek, H. (2011). Sosyal bilimlerde nitel araştırma yöntemleri. (8. Baskı). Ankara: Seçkin.