Investigation of the Relationship Between Emotional Intelligence Levels and Happiness of Sports Managers Working in Local Governments and Youth Services Sports Managem

Abstract

The aim of this study was to investigate the relationship between emotional intelligence and happiness levels of Istanbul Youth and Sports Management and people working as sports managers in Istanbul Metropolitan Municipality. Descriptive and relational scanning method were used in the research. The universe of the study consisted of 85 sports managers and 40 sports managers who participated voluntarily. It was determined that the sample group was homogeneous and represented the population of the research. To collect the data, Personal Information Form, Schutte Self Report Emotional Intelligence Test (SSREIT- 33-Tr) and Oxford Happiness Questionnasire Short Form (OHQ-SF) were used. As a result of the Pearson Correlation Analysis, which was applied to measure the relationship between emotional intelligence levels and happiness levels, a significant positive correlation was found between emotional intelligence scale scores and happiness scale scores of sport managers (r = .404; p <.05). According to this result, it can be said that sports managers with a high level of emotional intelligence were more happy and optimistic towards life.

Keywords

• Sports,Management,Emotional Intelligence,Happiness

Yerel Yönetimler ve Gençlik Hizmetleri Spor Müdürlüğü’nde Görev Yapan Spor Yöneticilerinin Duygusal Zekâ Düzeyleri ile Mutlulukları Arasındaki İlişkinin İncelenmesi

Abstract

Bu araştırmanın amacı, İstanbul Gençlik ve Spor İl Müdürlüğü ile İstanbul Büyükşehir Belediyesi ve ilçe

belediyelerde spor yöneticisi olarak çalışan kişilerin, duygusal zekâ ve mutluluk düzeyleri arasındaki ilişkiyi

incelemektir. Araştırmada betimsel ve ilişkisel tarama yöntemi kullanılmıştır. Araştırmanın evrenini 85

spor yöneticisi oluşturmuş, 40 spor yöneticisi gönüllü olarak araştırmaya katılmıştır. Örneklem grubunun

homojen olduğu ve araştırmanın evrenini temsil ettiği belirlenmiştir. Veri toplama aracı olarak Kişisel Bilgi

Formu, Schutte Duygusal Zekâ Testi (SDZT-33-Tr) ve Oxford Mutluluk Ölçeği Kısa Formu (OMÖ-KF)

kullanılmıştır. Duygusal zekâ düzeyleri ile mutluluk düzeyleri arasındaki ilişkiyi ölçmek için uygulanan

Pearson Korelasyon Analizi sonucunda, spor yöneticilerinin duygusal zekâ ölçeği puanları ile mutluluk

ölçeği puanları arasında pozitif yönde orta düzeyde anlamlı bir ilişki tespit edilmiştir (r=.404; p<.05). Bu

sonuca göre, duygusal zekâ düzeyi yüksek olan spor yöneticilerinin orta düzeyde ve olumlu yönde daha

mutlu oldukları söylenebilir.

Keywords

• Sports,Management,Emotional Intelligence,Happiness.

References

1. Adiloğulları, İ. (2011). Profesyonel Futbolcularda Duygusal Zekâ ile Örgütsel Bağlılık İlişkisi. Doktora Tezi. İstanbul: Marmara Üniversitesi Sağlık Bilimleri Enstitüsü.
2. Adiloğulları, İ. ve Görgülü, R. (2015). Sporda Duygusal Zekâ Envanteri’nin Uyarlama Çalışması. Uluslararası Spor, Egzersiz ve Antrenman Bilimi Dergisi. 2, 83-94.
3. Akbaş, E. (2006). İstanbul İli Fatih İlçesi İlköğretim Okulu Öğretmenlerinin Duygusal Zekâ Düzeylerinin Belirlenmesi. Yüksek Lisans Tezi. İstanbul: Yeditepe Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü.
4. Akıncı, H. (2016). İlköğretim Kurumlarında Çalışan Kadın Yöneticilerin Duygusal Zekâ Düzeyler ile Otantik Liderlik Özellikleri Arasında ki İlişki. Yüksek Lisans Tezi. İstanbul: İstanbul Sabahattin Zaim Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü.
5. Aksoy, B.A., Aytar. G.A. ve Kaytez, N. (2017). Üniversite Öğrencilerinin Mutluluk ve Alçakgönüllülük Düzeylerinin Bazı Değişkenlere Göre İncelenmesi. Kastamonu Eğitim Dergisi. 3, 1119-1132.
6. Akyel, Y. (2011). Örgütsel Vatandaşlık ve Duygusal Zekâ Davranışları Arasındaki İlişkinin İncelenmesi: Spor Yönetiminde GSGM ve Özerk Spor Federasyonları Örneği. Yüksek Lisans Tezi. Ankara: Gazi Üniversitesi Sağlık Bilimleri Enstitüsü.
7. Ateş, P. (2018). Üniversite Öğrencilerinde Duygusal Zekânın Sosyal Medya Bağımlılığına Etkisi. Yüksek Lisans Tezi. İstanbul: Üsküdar Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü.
8. Baltaş, Z. (2015). İnsanın Dünyasını Aydınlatan ve İşine Yansıyan Işık Duygusal Zekâ. Remzi Kitapevi, İstanbul.

9. Beltekin, E. (2015). Türkiye’deki Gençlik Hizmetleri ve Spor İl Müdürlüklerinde Görev Yapan Yönetici Personelin Duygusal Zekâ ve Örgütsel Bağlılık Düzeylerinin İncelenmesi. Yüksek Lisans Tezi. Kayseri: Erciyes Üniversitesi Sağlık Bilimleri Enstitüsü.
10. Biçer, T. (2016). Doruk Performansr. Beyaz Yayınları, İstanbul.
11. Biçer, T. (2016). Kalpten Akla Sorular. Beyaz Yayınları, İstanbul.
12. Biçer, T. (2014). NLP Kişisel Liderlik. Beyaz Yayınları, İstanbul.
13. Biçer, T. (2016). Sporda Yetenek mi? Karakter mi? Beyaz Yayınları, İstanbul.
14. Bozyiğit, E., Ekmekçi, R., Sertkaya, Ö. (2010). Türk Spor Yönetiminde Kadın Yöneticiler. Antalya 11. Spor Bilimleri Kongresi.
15. Çevik, N. (2010). Lise Öğrencilerinin Öznel İyi Oluşlarını Yordayan Bazı Değişkenler. Yüksek Lisans Tezi. Ankara: Gazi Üniversitesi Eğitim Bilimleri Enstitüsü.
16. Danacı, E. (2015). Spor Yöneticilerinin Liderlik ve Duygusal Zekâ Düzeyleri Arasındaki İlişkisinin Belirlenmesi (İstanbul İli Örneklemi). Yüksek Lisans Tezi. İstanbul: İstanbul Gelişim Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü.
17. Deniz, E. ve Yılmaz E. (2004). Üniversite Öğrencilerinin Duygusal Zekâ Yetenekleri ve Yaşam Doyumları Arasındaki İlişki. İnönü Üniversitesi Eğitim Fakültesi XIII. Ulusal Eğitim Bilimleri Kurultayı.
18. Doğan, S., Şahin, F. (2007). Duygusal Zeka: Tarihsel Gelişimi ve Örgütler İçin Önemine Kavramsal Bir Bakış. Çukurova Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi.16 (1), 231-252.
19. Doğaner, S. (2017). Düzenli Egzersiz Programının Bireylerin Stres, Mutluluk ve Serbest Zaman Doyum Düzeylerine Etkisi. Doktora Tezi. Ankara: Ankara Üniversitesi Sağlık Bilimleri Enstitüsü.
20. Donuk, B. (2016). Spor Yönetim Sanatı. Ötüken Neşriyat A.Ş, İstanbul.
21. Dost, T.M. (2004). Üniversite Öğrencilerinin Öznel İyi Oluş Düzeyleri. Doktora Tezi. Ankara: Hacettepe Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü.
22. Duran, A. (2016). Okul Yöneticilerinin Mutluluk Düzeylerinin Öz-Yeterlilikleriyle İlişkisi (Amasya İli Örneği). Yüksek Lisans Tezi.Tokat: Gaziosmanpaşa Üniversitesi Eğitim Bilimleri Enstitüsü.
23. Düzgün, O. (2016). Ortaokulda Görev Yapmakta Olan Öğretmenlerin Mutluluk Düzeyleri ile Sınıf Yönetim Becerileri Arasındaki İlişki. Yüksek Lisans Tezi. Tokat: Gaziosmanpaşa Üniversitesi Eğitim Bilimleri Enstitüsü.
24. Esba, M. (2009). Turizm İşletmelerinde Yöneticilerin Duygusal Zekâlarının Örgüt Kültürü Üzerindeki Etkisi. Yüksek Lisans Tezi. İzmir: Dokuz Eylül Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü.
25. Girgin, G. (1995). İlkokul Öğretmenlerinde Meslekten Tükenmişliğin Gelişimini Etkileyen Değişkenlerin Analizi ve Bir Model Önerisi (İzmir İli Kırsal ve Kentsel Yöre Karşılaştırması). Doktora Tezi. İzmir: Dokuz Eylül Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü.
26. Goleman, D. (1998). Emotional Intelligence (Why it can matter more than IQ). Duygusal Zekâ Neden IQ’dan Önemlidir? Varlık Yayınları, İstanbul.
27. Goleman, D. (2018). Working With Emotional Intelligence. İş Başında Duygusal Zekâ. (Çev. Handan Balkara). İstanbul: Varlık Yayınları.
28. Herece, G.F. (2016). Duygusal Zekâ ile Tükenmişlik Arasındaki İlişki: Kamu Sektöründe Bir Uygulama. Yüksek Lisans Tezi. Ankara: Çankaya Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü.
29. Karamehmetoğlu, M. (2017). Beden Eğitimi Öğretmenlerinin Duygusal Zekâ Düzeylerinin Mesleki Öz Yeterlilik ve Problem Çözme Becerilerini Belirlemedeki Rolünün İncelenmesi. Yüksek Lisans Tezi. İstanbul: Marmara Üniversitesi Eğitim Bilimleri Enstitüsü.
30. Karasar, N. (2000). Bilimsel Araştırma Yöntemleri. Nobel Yayın Dağıtım, Ankara.
31. Kaya, M. (2011). Doğrulayıcı Faktör Analizi ve Schutte Duygusal Zekâ Ölçeğine Uygulaması. Yüksek Lisans Tezi. Eskişehir: Eskişehir Osmangazi Üniversitesi Fen Bilimleri Enstitüsü.
32. Keser, A. (2018). İşte Mutluluk Araştırması. Paradoks Ekonomi, Sosyoloji ve Politika Dergisi. 14, 43-57.
33. Lhasarunova, E. (2014). İşletmelerde Takım Ruhu Yaratılmasında Duygusal Zekânın Önemi ve Bu Süreçte Kurum İçi Halkla İlişkiler Çalışmalarının Rolü. Yüksek Lisans Tezi. İzmir: Ege Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü.
34. Marar, Z. (2004). The Happiness Paradox. (Çev. S. Çağlayan). İstanbul: Kitap Yayınevi.
35. Myers, D.G. & Diener, E. (1995). Who Is Happy?. Psychological Science.
36. Öner, N. (2018). Gençlik Hizmetleri ve Spor İl Müdürlüğü Çalışanlarının Öğrenilmiş Güçlülük ve Duygusal Zekâ Düzeylerinin İncelenmesi. Yüksek Lisans Tezi. Antalya: Akdeniz Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü.
37. Öz, E.B. (2018). Gençlik Hizmetleri ve Spor İl Müdürlüğü Yöneticilerinin Liderlik Stilleri ve Çalışanlarının Örgütsel Bağlılıkları Arasındaki İlişki: Adana GHSİM Örneği. Yüksek Lisans Tezi. Antalya: Akdeniz Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü.
38. Özdemir, Y. ve Koruklu, N. (2011). Üniversite Öğrencilerinde Değerler ve Mutluluk Arasındaki İlişkinin İncelenmesi. Y.Y.Ü. Eğitim Fakültesi Dergisi. 8, 190-210.
39. Özdinç, Ö. (2014). Türkiye’deki Spor Örgüt Yöneticileri Üzerinde Duygusal Zekâ ve Liderlik Davranışları İlişkisinin İncelenmesi. Doktora Tezi. Adana: Çukurova Üniversitesi Sağlık Bilimleri Enstitüsü.
40. Özdinç, Ö. ve Bilir, P. (2016). Üst Düzey Spor Örgüt Yöneticilerinin Duygusal Zekâ Özelliklerini Belirlemeye Yönelik Bir Çalışma. Hacettepe Üniversitesi Spor Bilimleri Dergisi. 27, 27-39.
41. Öztaş, İ. (2018). Farklı Kurumlarda Çalışan Memurların Serbest Zaman, Doyum ve Mutluluk Düzeylerinin Belirlenmesi (Kırıkkale İli Örneği). Yüksek Lisans Tezi. Ağrı: Ağrı İbrahim Çeçen Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü.
42. Öztürk, A. ve Deniz, E.M. (2008). Okul Öncesi Öğretmenlerinin Duygusal Zekâ Yetenekleri İş Doyumları ve Tükenmişlik Düzeylerinin Bazı Değişkenler Açısından İncelenmesi. İlköğretim Online. 7(3), 578-579.
43. Saygın, Y. (2008). Üniversite Öğrencilerinin Sosyal Destek, Benlik Saygısı ve Öznel İyi Oluş Düzeylerinin İncelenmesi. Yüksek Lisans Tezi. Konya: Selçuk Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü.
44. Sertkaya, Ö., Onay, M., Ekmekçi, R. (2013). Spor Örgütlerinde Kadın Yöneticilere Yönelik Tutumların Belirlenmesi. Pamukkale Üniversitesi Spor Bilimler Dergisi. 4, 1-13.
45. Sönmez, M. (2016). İletişim ve Mutluluk İlişkisi. Yüksek Lisans Tezi. İstanbul: Marmara Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü.
46. Sütlü Ak, S. (2013). Sağlık Çalışanlarında Duygusal Zekâ ve Tükenmişlik İlişkisi. Yüksek Lisans Tezi. İstanbul: Beykent Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü.
47. Şahin, M., Aydın, B., Sarı, V.S., Kaya, S., Pala, H. (2010). Öznel İyi Oluşu Açıklamada Umut ve Yaşamda Anlamın Rolü. Kastamonu Eğitim Dergisi. 20, 827-836.
48. Şahinkaya, B. (2006). Yöneticilik ve Liderlikte Duygusal Zekâ. Yayınlanmamış Yüksek Lisans Tezi. Balıkesir: Balıkesir Üniversitesi Fen Bilimleri Enstitüsü.
49. Şimşek, C.Ö. (2018). Ankara Gençlik Hizmetleri ve Spor İl Müdürlüğü’nde Çalışan Antrenörlerin Duygusal Zekâ Düzeylerinin Belirlenmesi. Yüksek Lisans Tezi. Ankara: Ankara Üniversitesi Sağlık Bilimleri Enstitüsü.
50. Tatar, A., Tok, S., Bender, T. M., Saltukoğlu, G. (2017). Asıl Form Schutte Duygusal Zeka Testinin Türkçeye Çevirisi ve Psikometrik Özelliklerinin İncelenmesi. Anadolu Psikiyatri Dergisi. 18, (2), 139-146.
51. Tingaz, O.E. (2013). Beden Eğitimi ve Spor Öğretmenliği ile Bazı Öğretmen Adaylarının Duygusal Zekâ ve Mutluluklarının Karşılaştırılması. Yüksek Lisans Tezi. Ankara: Gazi Üniversitesi Eğitim Bilimleri Enstitüsü.
52. Topuz, C. (2013). Üniversite Öğrencilerinde Özgeciliğin Öznel İyi Oluş ve Psikolojik İyi Oluş ile İlişkisinin İncelenmesi. Yüksek Lisans Tezi. İstanbul: Fatih Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü.
53. Türkben, Y. (2010). Descartes’ın Ahlak ve Mutluluk Anlayışı. Hikmet Yurdu Düşünce-Yorum Sosyal Bilimler Araştırma Dergisi. 5, 239-250.
54. Uslu, B. N. (2018). Farabi ve Aristoteles’te Mutluluk Ahlakı. Kırıkkale Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi. 2, 469- 480.
55. Yerli, S. (2009). İlk ve Ortaöğretim Okullarındaki Yöneticilerin Duygusal Zekâ ve Problem Çözme Becerileri Arasındaki İlişki. Yüksek Lisans Tezi. İstanbul: Marmara Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü.
56. Yücel, A.S., Atalay, A. ve Korkmaz, M. (2016). Türkiye’de Yerel Yönetimler ve Spor Hizmetleri. İstanbul: Nobel Bilimsel Eserler.