Determining the vulnerability of urban open and green spaces to climate change: The case of Düzce province

Abstract

Climate change is causing global environmental and social problems through its effects on the Earth's climate system, and cities are intensely feeling these impacts. This study aims to examine the sensitivity and vulnerability of open and green spaces in the city of Düzce to the effects of climate change, and to present strategies to mitigate this damage. Located in an area exposed to the effects of climate change, Düzce presents an important example in terms of the management and protection of open and green spaces. With its location exposed to the effects of climate change, Düzce presents an interesting example in terms of management and protection of open and green spaces. The scope of the study consists of methods such as field research, data analysis, and literature review to determine Düzce's climate characteristics and climate change effects. The open and green spaces of Düzce are vulnerable to the effects of climate change. Climate change impacts such as extreme heat waves, heavy rainfall, flood risks, and drought in the city reveal that these areas are highly fragile. These effects can lead to significant problems in the areas in question. Therefore, local governments, planners, non-governmental organizations (NGOs), the private sector, academic institutions, research centers, and local communities should work in collaboration to increase the region's resilience against climate change. In conclusion, determining management strategies suitable for Düzce's unique climate conditions can provide a roadmap for solving problems both for the city itself and for similar geographies.

Keywords

• Climate change
• Düzce
• open and green space
• vulnerability

References

1. R. Munang, J. Andrews, K. Alverson and D. Mebratu, ‘‘Harnessing ecosystem-based adaptation to address the social dimensions of climate change,’’ Environment Science and Policy for Sustainable Development, Vol. 56(1), pp. 18-24, 2014.
2. E. Kaya and O. Uzun, ‘‘Kentsel açık ve yeşil alan planlamasında katılımcılık görüşlerini birlikte kullanan uluslararası çalışmaların bibliyometrik analizi,’’ Kent Akademisi Dergisi, Vol. 17(3), pp. 1060-1085, 2024.
3. I. Azuz-Adeathand and A. Yañez-Arancibia, ‘‘Climate change: Ecological and socio economic dimensions in the coastal zone,’’ Ecological Engineering, Vol. 130, pp. 228-232, 2019.
4. C. N. D. Dhaher and A. Gümüş, ‘‘Lessons from media-centered climate change literatüre,’’ Sustainability. Vol. 14(3), pp. 1404, 2022.
5. F. Charlson, S. Ali, T. Benmarhnia, M. Pearl, A. Massazza, J. Augustinavicius and J. G. Scott, ‘‘Climate change and mental health: A scoping review,’’ International Journal of Environmental Research and Public Health, Vol. 18(9), pp. 4486, 2021.
6. Centre for Research on the Epidemiology of Disasters (CRED), (2009). Disaster Category Classification and peril Terminology for Operational Purposes, Munich Reinsurance Company, Working Paper.
7. K. Vijayaraghavan, Green roofs: A critical review on the role of components, benefits, limitations and trends, Renewable and Sustainable Energy Reviews, 57, pp. 740-752. 2016.
8. A. F. Clewell and J. Aronson, (2013). Ecological Restoration: Principles, Values, and Structure of an Emerging Profession. Island Press.

9. H. F. Mok, V. G. Williamson, J. R. Grove, K. Burry, S. F. Barker and A. J. Hamilton, Strawberry fields forever? Urban agriculture in developed countries: A review, Agronomy for Sustainable Development, Vol. 34(1), pp. 21-43, 2014.
10. European Commission. (2007). Assessing and mapping multiple risks for spatial planning; approaches, methodologies and tools in Europe. ARMONIA Project, https://cordis.europa.eu/project/id/511208.
11. J. Birkmann, ‘‘Risk and vulnerability indicators at different scales: Applicability, usefulness and policy implications.’’ Environmental Hazards, Vol. 7(1), pp. 20–31, 2007.
12. M. A. Janssen, M. L. Schoon, W. Kee and K. Börner, ‘‘Scholarly networks on resilience, vulnerability and adaptation within the human dimensions of global environmental change,’’ Global Environmental Change, Vol. 16, pp. 240 – 252, 2006.
13. G. McBean and D. Henstra, ‘‘Climate change natural hazards and cities for natural resources Canada,’’ ICLR Research Paper Series, Vol. 31, pp. 1-16, 2003.
14. ICLEI, ‘‘Local goverments for sustainability, resilient cities: Cities and adaptation to climate change,’’ Proceedings of the Global Forum ICLEI, pp. 573, 2010.
15. International Federation of Red Cross and Red Crescent Societies-IFRC. (2020). World disaster report.
16. M. Batan (2014). Küresel İklim Değişikliği ve Beklenen Sonuçları, Dicle Üniversitesi, Fen Bilimleri Enstitüsü, Doktora Tezi, Diyarbakır.
17. A. T. Gül, B. Anaç, İ. Gül and E. İskender, Nature-based solutions and standards against global climate change, City and Ecology Congress Within The Framework of Sustainable Urban Development, pp.177-195, 2021.
18. İ. Dabanlı, (2017). Türkiye'de İklim Değişikliğinin Yağış Sıcaklığa Etkisi ve Kuraklık Analizi: Akarçay Örneği. İstanbul Teknik Üniversitesi, Doktora Tezi.
19. H. Deveci, F. Konukcu and B. Altürk, ‘‘İklim değişikliğinin Trakya Bölgesi’nde buğday yetiştirilen toprağın nem profiline etkisinin belirlenmesi,’’ Journal of Tekirdag Agricultural Faculty, Vol. 6(2), pp. 202-2018, 2019.
20. A. Kaya Dündar, (2018). Akdeniz Havzasında İklim Değişikliğinin Türkiye Açısından Değerlendirilmesi. Ankara Üniversitesi, Doktora Tezi.
21. Z. A. Serbeş, (2017). Olası İklim Değişikliği Senaryoları Altında Gediz Havzası Sulama Suyu İhtiyacının Tahminlenmesi. Ege Üniversitesi, Doktora Tezi.
22. M. Kalaycı Kadak, (2021). Bartın Çayı Havzası'nda Uzaktan Algılama ve Coğrafi Bilgi Sistemleri ile İklim Değişikliği Senaryolarına Uygun Bir Model Önerisi. Kastamonu Üniversitesi, Doktora Tezi.
23. E. Seyfioğlu, (2020). Olası İklim Değişikliği Senaryoları ile Kıyı Çizgisi Değişiminin İncelenmesi. Ege Üniversitesi, Doktora Tezi.
24. Ş. Erdoğan, (2016). Impacts of Eutrophication and Climate Change on Phytoplankton Community Structure, Size Diversity, and Phytoplankton Based Ecological Status. Orta Doğu Teknik Üniversitesi, Doktora Tezi.
25. E. Gönen, (2020). Kuraklık ve Küresel İklim Değişikliğine Adaptasyonda Yeni Yaklaşımlar: Yüzey ve Yüzeyaltı Damla Sulama Yöntemleriyle Uygulanan Farklı Kısıntılı Sulama Stratejilerinin Amarant (amaranthus cruentus) Bitkisinin Verim, Verim Bileşenleri ve Su Kullanım Randımanları Üzerine Etkileri. Kahramanmaraş Sütçü İmam Üniversitesi, Doktora Tezi.
26. E. Şener, ‘‘SPI ve CZI Kuraklık indislerinin CBS tabanlı zamansal ve konumsal karşılaştırması: Burdur Gölü Havzası örneği,’’ Doğal Afetler ve Çevre Dergisi, Vol. 7(1), pp. 41-58, 2021.
27. A. Başkaya (2012). Uluslararası Tarım Politikasına Yön Veren Kuruluşlar ve Türkiye Tarımı Üzerine Etkileri. Tekirdağ Namık Kemal Üniversitesi, Yüksek Lisans Tezi.
28. IPCC, Climate Change Mitigation of Climate Change, [Online] Available: (2022). https://www.ipcc.ch/report/ar6/wg3/.
29. E. D. Gergin, ‘‘İklim Değişikliğine Dirençli Kentler: Dünya’da ve Türkiye’de İyi Yerel Yönetim Uygulama Örnekleri,’’ Erzurum Teknik Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, 18, pp. 94-111, 2024.
30. E. Baysal, (2019). İklim İçin Kentler, Yerel Yönetimlerde İklim Eylem Planı, İstanbul.
31. E. Peker and C. İ. Aydın, (2019). Değişen İklimde Kentler: Yerel Yönetimler İçin Azaltım ve Uyum Politikaları. İstanbul.
32. T.R. Düzce Governorship Provincial Disaster and Emergency Directorate, Provincial Disaster Risk Reduction Plan, 2021.
33. AFAD, T.C. Düzce Valiliği İl Afet ve Acil Durum Müdürlüğü, İl Afet Risk Azaltma Planı. [Online] Available: (2021). https://duzce.afad.gov.tr/kurumlar/duzce.afad/Irap-Il-Planlari/Duzce-Il-Afet-Risk-Azaltma-Plani.pdf.
34. Location map of meteorological stations, Düzce Province Air Quality Analysis Report. [Online]Available:(2016).https://www.google.com/search?q=%5B26%5D+Lohttps://www.google.com/search?q=%5B26%5D+Location+map+of+meteorological+stations.
35. T.R. Düzce Governorship Provincial Disaster and Emergency Directorate, Provincial Disaster Risk Reduction Plan, 2021.
36. Hakim Rüzgar Yönü ve Mevsimlere Göre Değişim Grafiği Düzce İli Hava Kalitesi Analiz Raporu, [Online] Available: (2016). https://webdosya.csb.gov.tr/db/kiathm/icerikler/duzce-20181002100349.pdf.
37. World Bank Annual Report. [Online] Available: (2016). https://thedocs.worldbank.org/en/doc/5963915405684990430340022018/original/worldbankannualreport2016.pdf.
38. M. Karagül, ‘‘Beşerî sermayenin iktisadi gelişmedeki rolü ve Türkiye boyutu,’’ Afyon Kocatepe Üniversitesi Dergisi, pp. 37, 2002.
39. A. Akbaş, ‘‘Türkiye üzerindeki önemli kurak yıllar,’’ Coğrafi Bilimler Dergisi, Vol. 12(2), pp. 101- 118, 2014.
40. E. Kapluhan, ‘‘Türkiye’de kuraklık ve kuraklığın tarıma etkisi,’’ Marmara Coğrafya Dergisi, pp. 27, 2013.
41. Z. Demir, E. E. Acar and E. Tavukoğlu, ‘‘Kentsel kimliğin yeşil alanlar açısından irdelenmesi,’’ Düzce Üniversitesi Orman Fakültesi Ormancılık Dergisi, Vol. 3(1), pp.18-34, 2007.
42. P. Gültekin, S. Özdede, C. Korkut, A. Esentürk, H. Gül and K. Topçu, ‘‘Rekreasyonel aktivitelere katılımın mental sağlığa etkilerinin değerlendirilmesi: Düzce Kenti örneği,’’ Türkiye Peyzaj Araştırmaları Dergisi, 1, pp. 1-26, 2018.
43. B., Şenik, (2019). Kentsel Açık yeşil Alan Planlama Rehberlerinin Geliştirilmesi: Düzce Örneği. Düzce Üniversitesi, Yüksek Lisans Tezi.
44. B. Şenik and O. Uzun, ‘‘Açık yeşil alan sistemi planlanma ve tasarım süreçlerinde millet bahçelerinin rolü,’’ Planlama Dergisi, Vol. 31(3), pp. 378–392, 2021.
45. Z., Demir, P. K. Aydemir and Ö. N. E. M. Hüzze, “Kentsel yeşil alanların Düzce Akçakoca örneğinde ulaşabilirlik bakımından irdelenmesi,” Düzce Üniversitesi Bilim ve Teknoloji Dergisi, Vol. 3(1), pp. 272-282, 2015.
46. S. Güreşçioğlu and Z. Demir, ‘‘Düzce melensu parkının kullanıcı memnuniyeti açısından değerlendirilmesi,’’ Safran Kültür ve Turizm Araştırmaları Dergisi, Vol. 2(1), pp. 38-51, 2019.
47. T. Çebi and Z. Demir, ‘‘Düzce İli Kalıcı Konutlar Bölgesindeki Spor Alanlarının Yeterliliğinin İrdelenmesi,’’ Düzce Üniversitesi Bilim ve Teknoloji Dergisi, 8, pp. 485-498. 2020.
48. Z. Demir, (2004). Düzce’nin yeni kentleşme sürecinde açık ve yeşil alanlara yeni fonksiyonlar kazandırılması, İstanbul Üniversitesi, Doktora tezi.
49. A. Tanrıverdi Kaya, ‘‘Afetler ve kent morfolojisine etkileri: Düzce örneği’’ İdealkent, Vol. 10(28), pp. 942-961, 2019.
50. J. T. Fisher, ‘‘Biodiversity and carbon sequestration in terrestrial ecosystems,’’ Nature Communications, 2018.
51. K. Marcin Widomski & J. Czerpak. 3. Numerical Assessment of Green Infrastructure Influence on Hydrologic Effectiveness in a Suburban Residential Development. Journal of Ecological Engineering, 2024.
52. N. Kapse and T. Jangale, 4. Resilience and Sustainability Through Green Infrastructure. Journal of Recent Activities in Architectural Sciences, 2024.
53. P. Vikrant and K. Prachi, 1. Optimizing Urban Sustainability: TheEffects of Green Infrastructure and its Application in Indian Cities, 2024.
54. A. Abayomi, A. Adesina, O. Chukwudi, Z. Queen and S. Nwokediegwu, (2024). 2. Towards sustainable urban development: Conceptualizing green infrastructure and its impact on urban planning. International journal of applied research in social sciences.
55. D. Eko, D. Endang and B. Prayoga, 1. Civic Engagement in Promoting Urban Ecological Awareness, Advances in Social Science, Education and Humanities Research/Advances in social science, education and humanities research, 2024.
56. S. Katharine Willis and A. Gupta, 5. Place-Keeping in the Park: Testing a Living Lab Approach to Facilitate Nature Connectedness in Urban Greenspaces Sustainability, 2023.