Okul Öncesi Dönem Çocuklarının Oynama Eğilimlerinin Öğretmenlerinin Eğlence Eğilimleri Açısından Değerlendirilmesi
Öz
Oynama eğilimi çocukların bulundukları ortamı kendilerine eğlenceli ve keyifli kılacak şekilde dönüştürebilme özelliği olarak tanımlanmaktadır. Eğlence eğilimi terimi ise tıpkı oyun oynama eğilimi gibi kişiliği tanımlayan bir terim olmakla birlikte yetişkin kişiliği için kullanılmaktadır. Okul öncesi dönem çocuklarının ve öğretmenlerinin bu kişilik özelliklerinin incelenmesi önemli görülmektedir. Araştırmanın amacı okul öncesi dönem çocuklarının oynama eğilimlerinin öğretmenlerinin eğlence eğilimleri açısından değerlendirilmesidir. Ayrıca çocukların oynama eğilimlerinin demografik özelliklerine (cinsiyet ve yaş) göre farklılaşıp farklılaşmadığının incelenmesi amaçlanmaktadır. Araştırma nicel araştırma yöntemlerinden tarama modeli ile yürütülmüştür. Araştırmanın çalışma grubu, İstanbul’daki okul öncesi eğitim kurumlarına devam eden 5-6 yaş grubu 122 çocuk ve bu çocukların 7 öğretmeninden oluşmaktadır. Veri toplama aracı olarak “Çocuklar için Oynama Eğilimi Ölçeği” ve “Yetişkin Eğlence Eğilimi Ölçeği” kullanılmıştır. Araştırmanın sonucunda okul öncesi dönem çocuklarının oynama eğilimleri ve öğretmenlerin eğlence eğilimlerinin yüksek düzeyde olduğu; oynama eğilimi açısından kız ve erkek çocuklar arasında anlamlı bir farklılık olmadığı; 5 yaş grubu çocukların oynama eğilimlerinin, 6 yaş grubu çocuklardan anlamlı olarak daha yüksek olduğu tespit edilmiştir. Çocukların oynama eğilimlerinin, öğretmenlerinin eğlence eğilimi düzeylerine göre farklılaştığı sonucuna ulaşılmıştır. Bu sonuca göre eğlence eğilimi çok yüksek, yüksek ve orta düzeyde olan öğretmenlerin çocuklarının oynama eğilimleri, eğlence eğilimi düşük düzeyde olan öğretmenlerin çocuklarından anlamlı olarak daha yüksektir.
Anahtar Kelimeler
References
- Bae, B. (2012). Children and teachers as partners in communication: Focus on spacious and narrow interactional patterns. International Journal of Early Childhood, 44(1), 53-69. Doi: https://doi.org/10.1007/s13158-012-0052-3
- Barnett, L. A. (1998). The adaptive powers of being playful. In M. C. Duncan, G. Chick, & A. Aycock (Eds.), Play and culture studies: Diversions and divergences in fields of play (pp. 97-119). Greenwich, CT: Ablex Publishing.
- Barnett, L. A. (2018). The education of playful boys: class clowns in the classroom. Frontiers in Psychology, 9, 232. Doi: https://doi.org/10.3389/fpsyg.2018.00232
- Barnett, L. A., & Kleiber, D. A. (1982). Concomitants of playfulness in early childhood: Cognitive abilities and gender. The Journal of Genetic Psychology, 141(1), 115-127. Doi: 10.1080/00221325.1982.10533462
- Bodrova, E., & Leong, D. J. (2003). The importance of being playful. Educational Leadership, 60(7), 50-53.
- Canaslan, B. (2018). Early childhood in-service teachers’ playfulness traits and views on playfulness (Unpublished master thesis). Middle East Technical University, Ankara.
- Casas, A. K. (2003). Childhood playfulness as a predictor of adult playfulness and creativity: a longitudinal study (Unpublished master thesis). Virginia State University, USA. Chang, P. J., Qian, X., & Yarnal, C. (2013). Using playfulness to cope with psychological stress: taking into account both positive and negative emotions. International Journal of Play, 2(3), 273-296. Doi: http://dx.doi.org/10.1080/21594937.2013.855414
- Chang, P. J., Yarnal, C., & Chick, G. (2016). The longitudinal association between playfulness and resilience in older women engaged in the red hat society. Journal of Leisure Research, 48(3), 210-227. Doi: http://dx.doi.org/10.18666/JLR-2016-V48-I3-6256
Details
Primary Language
Turkish
Subjects
-
Journal Section
Research Article
Publication Date
August 31, 2020
Submission Date
October 31, 2019
Acceptance Date
April 9, 2020
Published in Issue
Year 2020 Volume: 22 Number: 2