Folklorun “El Değmemiş” Bölgesi: Halk Türkülerinde Yüceltilmiş Bakirelik Algısı

Bu çalışmada, sözlü geleneğimiz dâhilinde ortaya çıkan çeşitli yaratmalarda, özellikle de türkülerde karşılaşılan bakirelik algısı üzerine yoğunlaşan bir araştırma yapılmıştır. Kadını merkeze alan ve toplumsal cinsiyet konulu kimi çalışmalarda işaret edildiği üzere evlenmemiş bir kadında aranılan özelliklerin en başında gelen bakirelik olgusu, türküler özelinde analiz edilmiş ve bakireliğin hangi etmenler sebebiyle halk türkülerinde yüceltilen ve tercih edilen bir özellik olduğu probleminin üzerinde durulmuştur. Türkiye’nin farklı coğrafyalarına ait türkü metinlerini içeren tezler ile derleme yahut inceleme kitapları gibi yazılı kaynakların temel alındığı ve nitel araştırma yöntemi çerçevesinde doküman analizi metodunun kullanıldığı çalışmada, türkülerde karşılaşılan bekâretle ilgili söz, tabir ve metaforlara yer verilmiş; elde edilen bulgular tasnif edilerek sunulmuştur. Çalışmanın sonucunda ise halk türkülerinde bakireliğin ideal eş ya da sevgili, güzellik sembolü, namus timsali, cinsel hedef, cazibe ve şifa kaynağı olarak algılandığı tespit edilmiştir. Çalışmada, söz konusu tespitler somut örneklerle desteklenerek genel bir değerlendirmeye gidilmiş ve konuyla ilgili birtakım önerilerde bulunulmuştur.