A Re-Evaluation of Aristotelian Aporia with Four-Category Ontology as a Neo Aristotelian Substance Theory

Abstract

This study aims to analyze the main problem of Aristotleian substance theory via a Neo-Aristotelian perspective. This new approach, which is one of the contemporary Aristotelian substance theory, belongs to Jonathan Lowe, who discussed and evaluated the Aristotelian substance doctrine with his work called Four-Category Ontology. The main question of Aristotelian substance theory whether the first principles given by Aristotle in Metaphysics Beta are universals or particulars. The universality or particualrity of substances seems not to be clarified in the Zeta, which is the main chapter of Metaphysics. Moreover, Zeta’s most fundamental contribution to the problem of substance is the clear declaration that it is form. Therefore, this fundamental problem should be reanalyzed over the question of whether form is particular or universal. In this respect firstly, the nature of Aristotelian substance will be given by the analysis of the aporia in question. Then, the reasons for analyzing the Aristotelian doctrine of substance with a neo-Aristotelian approach will be revealed. The questions should be answered, whether this approach offers a proposal or potential for resolving aporia. This assessment will be based on Jonathan Lowe’s claim of ontological connection between singulars and universals.

Keywords

• Substance
• Particular
• Universal
• Aporia
• Aristotle
• Jonathan Lowe

Neo-Aristotelesçi Töz Öğretisi: Dört-Kategori Ontoloji ile Aristotelesçi Aporia’nın Yeniden Değerlendirilmesi

Abstract

Bu çalışmanın amacı Aristoteles’in töz öğretisinin temel problemini Neo-Aristotelesçi bir bakış üzerinden analiz etmektir. Çağdaş Aristotelesçi öğretilerden birisi olan bu yeni yaklaşım Dört-Kategori Ontolojisi adlı yapıtıyla Aristotelesçi töz öğretisini ele alıp değerlendiren Jonathan Lowe’a aittir. Metafizik Beta’da Aristoteles tarafından verilen ilk ilkelerin tekil mi yoksa tümel mi olduğuna dair sorgulama Aristotelesçi töz öğretisinin en temel analizi olarak tanımlanabilecek Zeta kitabında açıklığa kavuşmamış görünmektedir. Zeta’nın töz problemine dair en temel katkısı töz’ün form olduğunun açıkça ilan edilmesidir. Dolayısıyla bu temel problem Aristotelesçi töz öğretisinde form’un tekil mi yoksa tümel mi olduğu meselesi üzerinden yeniden analiz edilmelidir. Bu açıdan, ilk olarak Aristotelesçi tözün mahiyeti, söz konusu aporia’nın analiziyle verilecektir. Ardından Aristotelesçi töz öğretisinin bir neo-Aristotelesçi yaklaşım ile analiz edilmesinin nedenleri ortaya konulacaktır ve bu yaklaşım söz konusu aporia’ya yeni bir kritik getirmesi bakımından değerlendirilecektir. Bu değerlendirme Jonathan Lowe’un tekiller ve tümeller arasındaki ontolojik bağ iddiası üzerinden gerçekleşecektir.

Keywords

• Töz
• Tekil
• Tümel
• Aporia
• Aristoteles
• Jonathan Lowe

Ethical Statement

Çalışma herhangi bir etik beyan gerektirmemektedir.

References

1. Albritton, R. (1957). II. forms of particular substances in Aristotle’s metaphysics. The Journal of Philosophy, 54(22), 699-708.
2. Aristoteles. (1996). Metafizik (A. Arslan, Çev.). Sosyal Yayınlar.
3. Aristotle. (1984). The complete works of Aristotle. The revised Oxford translation (2 vols). Princeton University Press.
4. Armstrong, D. (1989). Universals: An opinionated introduction. Westview Press.
5. Aydoğdu, H. (2020). Aristoteles ontolojisinde töz (ousia)-öz (eidos) ikiliği problemi. Dört Öge, 18, 33-50.
6. Babuççu, A. H. (2018). Töz. İçinde A. K. Çüçen (Ed.), Metafizik: Kavram ve Problemleriyle Varlık Felsefesi (ss. 141-182). Sentez Yayıncılık.
7. Burnyeat, M. (2001). A map of metaphysics Zeta. Mathesis Publications.
8. Cevizci, A. (2016). İlkçağ felsefesi: Felsefe tarihi 1. Say Yayınları .

9. Cohen, M. (2009). Substance. İçinde G. Anagnostopoulos (Ed.), A companion to Aristotle (ss. 197-212). Blackwell.
10. Frede, M., & Patzig, G. (1988). Aristoteles, Metaphysik Z, text, u ̈bersetzung und kommentar. Beck.
11. Ghomi, M. B. (2023). Aristotle’s theory of universal. PhilPapers. https://philpapers. org/archive/GHOATO-3.pdf
12. Halper, E. (1987). Aristotle’s solution to the problem of sensible substance. The Journal of Philosophy, 8(11), 666-671.
13. Halper, E. (2009). One and many in Aristotle’s metaphysics. Parmenides.
14. Hoffman, J. (2012). Neo-Aristotelianism and substance. İçinde T. Tahko (Ed.), Contemporary Aristotelian metaphysics (ss. 140–155). Cambridge University Press.
15. Lowe, E. (2006). The four-category ontology. Clarendon Press.
16. Lowe, E. (2009). More kinds of being: A further study of individuation, identity, and the logic of sortal terms. Blackwell.
17. Lowe, E. (2010). In defence of substantial universal. İçinde G. Galluzzo & M. J. Loux (Ed.), The Problem of Universals in Contemporary Philosophy (ss. 65-84). Cambridge University Press.
18. Modrak, D. (1979). Forms, types and tokens in Aristotle’s metaphysics. Journal of the History of Philosophy, 17(4), 371-381.
19. Mutlu, E. Ç. (2016). Kelimeler veya şeyler: Aristoteles’in kategorileri neyi sınıflar? Dört Öge, 10, 19-28.
20. Politis, V. (2004). Routledge philosophy guidebook to Aristotle and metaphysics. Routledge.
21. Rapp, C. (2021). Çağdaş metafiziğe giriş (İ, Bahçi, Çev.). Runik Kitap.
22. Scaltsas, T. (2010). Substances and universals in Aristotle’s Metaphysics. Cornell University Press.
23. Taborsky, P. (2022). Aristotle and linearity in substance, measure and motion. Axiomathes, 32, 1375-1399.
24. Taylor, A. (2012). Aristotle. Dover Publications.
25. Wedin, M. V. (2005). Aristotle’s theory of substance: The categories and Metaphysics Zeta. Oxford University Press.