Naif Yaşar’ın “A Semantic Study of Vocabulary of The Qur’an” Adlı Eserinde İzlediği Metodoloji: “ا” Bendi Örneği

Abstract

Öz İbranice ve Aramice Eski Ahit metinleri, Süryanice kutsal metinlerden Peshitta, Onkelos Targumu ve diğer Sami dillerine ait temel epigrafik belgeler, Kur’an ile mukayeseli incelemeler için önemli bir malzeme sunmaktadır. Ancak şimdiye kadar, bu kadar geniş bir yelpazede, farklı Sami dillerde yer alan ortak kelimelerin semantik alanlarını sistematik ve diyakronik bir biçimde Kur’an bağlamında ele alan kapsamlı bir çalışmanın yapılmamış olması dikkat çekicidir. Bu eksiklik, Naif Yaşar’ın A Semantic Study of Vocabulary of the Qur’an adlı eserini alanında öncü bir çalışma hâline getirmektedir. Söz konusu eserde Kur’an’da yer alan kelimeler yalnızca Arapça kök ve türevleriyle değil, aynı zamanda Sami dil ailesine mensup on bir farklı dildeki karşılıklarıyla birlikte karşılaştırmalı olarak incelenmiştir. Bu incelemede, kelimelerin anlam alanları Sami dillerindeki kutsal metinler ve temel sözlükler esas alınarak temellendirilmeye çalışılmıştır. Böylece her bir kelimenin tarihsel gelişimi, semantik farklılaşmaları ve dilsel bağlamı çok yönlü bir biçimde ortaya konulmuştur. Bu durum, Kur’an’daki kavramların yalnızca Arap dili içerisindeki anlam çerçevesini değil, aynı zamanda Sami dilleri arasındaki ortak kültürel ve dilsel mirasla ilişkisini de görünür kılmaktadır. Gerçekleştirilen karşılaştırmaların kapsayıcılığı, kullanılan metodolojinin sağlamlığıyla doğrudan orantılıdır. Bu nedenle eserde seçilen Sami dillerin kapsamı, başvurulan kaynakların çeşitliliği ve uygulanan metodolojinin tespiti büyük önem taşımaktadır. Kur’an’daki kelimelerin Sami dillerle kıyaslanmasının anlaşılması ve eserin alanda ilk olması, çalışmanın incelenmesini zaruri kılmaktadır. Bu bağlamda özellikle “ا” bendinin incelenmesi, yazarın uyguladığı yöntemin anlaşılmasına ve eserin ilmi katkısının kavranmasına önemli bir katkı sağlamaktadır.

Keywords

• Tefsir
• Kur’an
• Sözlük
• Semantik
• Naif Yaşar.

The Methodology Employed by Naif Yaşar in His Work A Semantic Study of the Vocabulary of the Qur’an: The Example of Section “ا”

Abstract

The Methodology Employed by Naif Yaşar in His Work A Semantic Study of the Vocabulary of the Qur’an: The Example of Section “ا” Abstract The Hebrew and Aramaic texts of the Old Testament, the Syriac sacred texts including the Peshitta and the Onkelos Targum, and other primary epigraphic sources in Semitic languages provide valuable material for comparative studies with the Qur’an. However, until now, no comprehensive study has systematically and diachronically examined the semantic fields of shared vocabulary across different Semitic languages in the Qur’anic context. This gap makes Naif Yaşar’s A Semantic Study of Vocabulary of the Qur’an a distinctive work. In this study, Qur’anic words are analyzed both in terms of their Arabic roots and derivatives and comparatively with their equivalents in eleven other Semitic languages. The semantic domains of the words are grounded in sacred texts and key lexicons of the respective languages. Consequently, the historical development, semantic differentiation, and linguistic context of each word are comprehensively revealed. This approach demonstrates not only the semantic range within Arabic but also the interconnectedness of the Qur’anic lexicon with the shared cultural and linguistic heritage of the Semitic languages. The scope of these comparisons is directly related to the robustness of the methodology employed. Therefore, the selection of the Semitic languages, the diversity of consulted sources, and the systematic application of the methodology are crucial. Understanding how Qur’anic vocabulary corresponds to Semitic languages, and recognizing that this study is the first of its kind, makes its examination essential. In this context, the analysis of the “ا” entry provides an important contribution to understanding the author’s methodology and the scholarly value of the work.

Keywords

• Exegesis
• Qur’an
• Vocabulary
• Semantic
• Naif Yaşar.

References

1. Ahfeş, Ebu’l-Hasen el-Mucâşi Belvele el-Belhî. Meʿâni’l-Kurʾân li’l-Ahfeş. thk. Hudâ Mahmud Karâa. Kahire: Mektebetu’l Hâncî, 1990.
2. Bekrî, Ebû Ubeyd Abdullāh b. Abdilazîz b. Muhammed b. Eyyûb b. Amr el-Endelusî. Muʿcemu Me’staʿcem min Esmâʾi’l-Bilâd ve’l-Mevâżiʿ. Beyrût: Alemu’l-Kutub, 1403.
3. Cebel, Muhammed Hasan Hasan. el-Muʿcemu’ş-Şıtkâkî el-Muʾassal li-Elfâzi’l-Kurʾân el-Kerîm. Kahire: Mektebetu’l-Âdâb, 2010.
4. Emîn, el-Hûlî. Kur’an Tefsirinde Yeni Bir Metod. çev. Mevlüt Güngör. İstanbul: Bayrak Matbaası, 1995.
5. Ferrâ, Ebû Zekeriyyâ Yahyâ b. Ziyâd b. Abdillâh el-Absî. Meʿâni’l-Kurʾân, thk. Ahmed Yûsuf Necâtî, Muhammed Ali en-Neccâr, Abdulfettah İsmail Şelbi. Mısır: Dâru’l-Mısriyyeti li’t-Te’lifi ve’t-Tercemeti, ts.
6. Friedrich, Wilhelm Gesenius. Hebrew and Chaldee Lexicon to the Old Testament Scriptures. çev. Samuel Prideaux Tregelles. London: Bagster, 1857.
7. Huehnergard, John. An Introduction to Ugaritic. United States of America: Hendrickson Publishers, 2011.
8. İbn Manzûr, Ebu’l-Fadl Cemaluddin Muhammed b. Mükerrem. Lisânu’l-Arab. Beyrût: Daru Sâdir, ts.

9. Mçustafa, İbrahim, en-Nacâr, Muhammed vd. Muʿcemu’l-Vasît. Kahire: Dârud-Daʿva, 1431.
10. Jeffery, Arthur. The Foreign Vocabulary of the Quran. Baroda: Oriental Institute, 1938.
11. Kienast, Burkhart. Historische Semitische Sprachwissenschaft. Wiesbaden: Harrassowitz Verlag, 2001.
12. Koehler, Ludwig ve Walter Baumgartner. The Hebrew and Aramaic Lexicon of the Old Testament. Leiden: Brill, 1995.
13. Luxenberg, Christoph. The Syro-Aramaic Reading of the Koran. Berlin: Schiler, 2007.
14. Marcus Jastrow. The Dictionary of the Targumim, the Talmud Babli and Yerushalmi, and the Midrashic Literature. London: Luzac, 1903.
15. Payne, Smith Robert. Thesaurus Syriacus. Oxford: Clarendon, 1879–1901.
16. Rıza, Ahmed. Muʿcem Metnu’l-Luga. Beyrût: Dâru Mektebetu’l-Hayât, 1958.
17. Sokoloff, Michael. A Syriac Lexicon. Halis Saxonum: Sumptibus M. Niemeyer, 1928.
18. Suyûtî, Ebu’l-Fazl Celâluddîn Abdurrahmân b. Ebî Bekr. el-Muhezeeb Fîmâ Vakaʿa fi’l-Qurʾân Mine’l-Muʿarreb. Mağrib: Matbaʿat Fedâla, ts.
19. ‘Umar, Ahmed Muhtâr ‘Abdulhamîd. Mu’cemu’s-Savâbi’l-Lugavî: Delîlu’l-Musakkafi’l-‘Arab. Kahire: Alemu’l-Kutub, 2008.
20. ‘Umar, Ahmed Muhtâr ‘Abdulhamîd. Mu‘cem el-Luga el-‘Arabiyya el-Mu‘âsira. Beyrût: Alemu’l-Kutub, 2008.
21. Yâkût el-Hamevî, Şihâbu’d-Dîn Ebû Abdullâh. Muʿcemu’l-Buldan. Beyrût: Dâr Sâdir, 1995.
22. Yaşar, Naif. A Semantic Study of Vocabulary of the Qur’an. Ankara: Ankara Okulu Yayınları, 2023.
23. Yaşar, Naif. A Semantic Study of Vocabulary of the Qur’an: A Comparative Study Based on Semitic Languages. Ankara: Ankara Okulu Yayınları, 2023.
24. Yaşar, Naif. İlk Üç Asır Kelam Tartışmaları ve Taberî. Ankara: Ankara Okulu Yayınları, 2016.
25. Yaşar, Naif. Kur’an Tercüme Teknikleri Açısından Işıcık Meâli. Yayımlanmış Yüksek Lisans Tezi. Lap Lambert Academic Publishing, 2017.
26. Yaşar, Naif. Oryantalistlere Göre Kur’an’ın Kaynağı ve Metinleşmesi. Ankara: Ankara Okulu Yayınları, 2017.
27. Yaşar, Naif. Comparison of the Basic Content of the Qur’an and the Bible: In the Context of the Interpretation on Surah al-Baqarah by Adel Theodor Khoury in His Commentary Called Der Koran: Arabisch Deutsch Übersetzung und Wissenschaftlicher Kommentar. Ankara: Araştırma Yayınları, 2024.
28. Zammit, Martin R. A Comparative Lexical Study of Qur’ānic Arabic. Leiden: Brill, 2002.
29. Zeccâc, Ebû İshâk İbrâhîm b. es-Serî b. Sehl el-Bağdâdî. Meʿâni’l-Kurʾân ve İʿrâbi’hi li Zeccâci. thk. Abdulcelil Abduh Şilbi. Beyrût: Âlemu’l-Kutub, 1988.
30. Zemahşerî, Ebu’l-Kâsım Mahmûd b. Ömer b. Muhammed el-Hârizmî. el-Keşşâf ʿan Hakāʾiki Ġavāmidi’t-Tenzîl ve ʿUyûni’l-Ekāvîl fî Vucûhi’t-Teʾvîl (Tefsîru’l-Keşşâf). Beyrut: Dâru’l-Maʿrifa, 2009.