The effects of social media use on political literacy: a survey of young voters in the March 31, 2024 local elections

Abstract

Political literacy is defined as the state of individuals possessing political knowledge and competence and is considered a fundamental skill for the functioning of democratic societies. Today, social media facilitates access to information by eliminating time and space constraints and enables the spread of political discussions among individuals. Social media, which has developed with internet technologies, not only offers its users the opportunity to access information but also encourages participation by creating a two-way interactive communication environment. Especially during election periods, social media has become an effective platform where political candidates can communicate directly with voters, shape public opinion, and gather political support. In this context, political actors are increasingly inclined to use social media strategically. The effects of social media in the political arena are not limited to campaign processes; they can also positively influence individuals' level of political interest, political knowledge, awareness, and motivation to participate in elections. This study aims to determine the effect of social media use on political literacy among young voters. A correlational survey model was adopted, and a quantitative research method was used in the study. Information was collected from 407 participants through face-to-face interviews and electronic surveys. The relationship between social media use and the overall and sub-dimensions of political literacy was determined using correlation analysis. Path analysis was used to calculate the impact of social media use on the sub-dimensions of political literacy. The findings revealed that social media not only affects the general level of political literacy among young voters but also significantly and positively influences the sub-dimensions of political literacy, such as knowledge, awareness, and participation. In conclusion, social media use is seen as an important tool for strengthening young people's democratic participation skills. The results of this research have a unique value in terms of revealing the effects of the digital age and new communication technologies on political processes and political participation and contributing to the literature.

Keywords

• Political literacy
• social media
• young voters
• local elections

Sosyal medya kullanımının politik okuryazarlık üzerindeki etkisi: 31 Mart 2024 yerel seçimlerinde genç seçmenler araştırması

Öz

Politik okuryazarlık, bireylerin politik bilgiye ve yeterliliğe sahip olma durumu olarak tanımlanmakta olup, demokratik toplumların işleyişi açısından temel bir beceri olarak kabul edilmektedir. Günümüzde sosyal medya, zaman ve mekân sınırlamalarını ortadan kaldırarak bilgiye erişimi kolaylaştırmakta ve bireyler arasında politik tartışmaların yaygınlaşmasına olanak tanımaktadır. İnternet teknolojileriyle gelişen sosyal medya, kullanıcılarına yalnızca bilgiye ulaşma fırsatı sunmakla kalmaz, aynı zamanda iki yönlü etkileşimli bir iletişim ortamı oluşturarak katılımı teşvik eder. Özellikle seçim dönemlerinde sosyal medya, siyasi adayların seçmenlerle doğrudan iletişim kurabildikleri, kamuoyu oluşturabildikleri ve siyasi destek toplayabildikleri etkili bir platform hâline gelmiştir. Bu bağlamda, siyaset aktörlerinin sosyal medyayı stratejik biçimde kullanma eğilimleri giderek artmaktadır. Sosyal medyanın politik alandaki etkileri yalnızca kampanya süreçleriyle sınırlı kalmamakta; aynı zamanda bireylerin siyasi ilgi düzeyini, politik bilgilerini, farkındalıklarını ve seçimlere katılım motivasyonlarını da olumlu yönde etkileyebilmektedir. Bu çalışmada, genç seçmenler arasında sosyal medya kullanımının politik okuryazarlık üzerindeki etkisinin belirlenmesi amaçlanmıştır. Araştırmada, ilişkisel tarama modeli benimsenmiş ve nicel araştırma yöntemi kullanılmıştır. Veriler, 407 katılımcıdan yüz yüze görüşmeler ve elektronik anketler yoluyla toplanmıştır. Sosyal medya kullanımı ile politik okuryazarılık genel ve alt boyutlar arasındaki ilişki Korelasyon Analizi ile belirlenmiştir. Sosyal medya kullanımının politik okuryazarlığının alt boyutları üzerindeki etkisini hesaplamak için Yol Analizi tercih edilmiştir. Elde edilen bulgular, sosyal medyanın genç seçmenler arasında yalnızca genel politik okuryazarlık düzeyini değil, aynı zamanda politik okuryazarlığın bilgi, farkındalık ve katılım gibi alt boyutlarını da anlamlı ve olumlu yönde etkilediğini ortaya koymuştur. Sonuç olarak, sosyal medya kullanımının gençlerin demokratik katılım becerilerini güçlendiren önemli bir araç olduğu görülmektedir. Bu araştırmanın sonuçları dijital çağın ve yeni iletişim teknolojilerinin politik süreçler ile politik katılım üzerindeki etkilerini ortaya koyması ve literatüre katkıda bulunması açısından özgün bir değere sahiptir.

Anahtar Kelimeler

• Politik okuryazarlık
• sosyal medya
• genç seçmen
• yerel seçimler

References

1. Advisory Group on Citizenship. (1998). Education for citizenship and the teaching of democracy in schools. Erişim adresi: https://dera.ioe.ac.uk/id/eprint/4385/
2. Aydoğan, F., & Kırık, A.M. (2012). Alternatif medya olarak yeni medya. Akdeniz Üniversitesi İletişim Fakültesi Dergisi, (18), 58-69. Erişim adresi: https://izlik.org/JA62FA99RN
3. Aziz, A. (2016). İletişime giriş. Hiperlink.
4. Badlan, K. (2016). Explorations into young people’s politial literacy. [Unpublished doctoral dissertatiton], Anglia Ruskin University.
5. Bal, E. ve Delal, Ö. (2019). Siyasal bilgilenmede Twitter kullanımı üzerine panoramik bir değerlendirme. Social Sciences, 14(3), 118-132. Erişim adresi: https://izlik.org/JA36UC66SH
6. Balcı, A. (2015). Sosyal bilimlerde araştırma yöntem teknik ve İlkeler (11. Baskı). Pegem Akademi.
7. Balcı, Ş. & Akar, H. (2020). 2019 yerel seçimde sosyal medyadaki siyasal katılım üzerinde, siyasal tutumlar, siyasal etkinlik ve sosyal medya kullanım örüntülerinin rolü: Bolu Abant İzzet Baysal Üniversitesi öğrencileri araştırması. Connectist: İstanbul Üniversitesi Journal of Communication Sciences, 59, 55-85 https://doi.org/10.26650/CONNECTIST2020-0528
8. Balcı, Ş. & Ceylan, F. (2023). 21. yüzyılda okuryazarlık ve iletişim. F. Betül Aydın (Ed.), Politik Okuryazarlık ve Sosyal Medya içinde (1. Baskı, ss. 195-225). Literatürk.

9. Balcı, Ş., & Sarıtaş, H. (2015). Facebook ve siyasal katılım: 2014 yerel seçimleri araştırması. Selçuk Üniversitesi Türkiyat Araştırmaları Dergisi, 37, 511-535. https://doi.org/10.21563/sutad.187054
10. Balcı, Ş., Damlapınar, Z., Pınarbaşı, T. E., & Astam, F. K. (2016). Siyasal bilgilenmeden medyanın rolü ve etkinliği: Üniversite öğrencileri araştırması. The Journal Academic Social Sciences Studies, 53, 111-126. http://dx.doi.org/10.9761/JASSS4870
11. Balcı, Ş., Tanacı, F., Dağlı, A. N., & Bayrak, E. (2019). 16 Nisan 2017 anayasa değişikliği referandumu sürecinde siyasal bilgilenme ve medya: Eğitim düzeyine göre bir karşılaştırma. Erciyes İletişim Dergisi, 6(1), 1-16. https://doi.org/10.17680/erciyesiletisim.424135
12. Balcı, Ş., Tarhan, A., & Bal, E. (2013). Medya ve siyasal katılım. Literatürk.
13. Barber, J. D. (1969). Citizen politics: An introduction to political behavior. Markham Publishing
14. Boulianne, S. (2015) Social media use and participation: A meta-analysis of current research, Information, Communication & Society, 18(5), 524-538. https://doi.org/10.1080/1369118X.2015.1008542
15. Brett, P., Huddleston, T., Treharne, D., Demanie, J., Arthur, J., Davies, I., Palmer, J., Davision, J., Jerome, L., Miles, C., Gove-Humphries, A., West, L., & Lewis, M. (2002). Political literacy within ITT citizenship education. Workshop on political literacy, University of Birmingham.
16. Büchi, M., & Vogler, F. (2017). Testing a digital inequality model for online political participation. Socius: Sociological Research for a Dynamic World, 3, 1-13. https://doi.org/10.1177/2378023117733903
17. Byrne, B. M. (2016). Structural equation modeling with amos: Basic concepts, applications and programming. Routledge.
18. Carpini, M. X. D., & Keeter, S. (1996). What americans know about politics. in what americans know about politics and why it matters (ss. 62–104). Yale University Press. Erişim adresi: http://www.jstor.org/stable/j.ctt1cc2kv1.6
19. Cassel, C. A. & Lo, C. C. (1997). Theories of political literacy. Political Behavior, 19(4), 317-335. https://doi.org/10.1023/A:1024895721905
20. Castells, M. (2005). Enformasyon çağı: Ekonomi, toplum ve kültür, ağ toplumunun yükselişi. İstanbul: Bilgi Üniversitesi Yayınları.
21. Cender, G. (2023). Sosyal bilgiler öğretmen adaylarının politik okuryazarlık düzeyleri. Uluslararası Sosyal Bilgiler Eğitimi Dergisi, 5(1), 1-16. Erişim adresi: https://izlik.org/JA48UN77ME
22. Crick, B. (2000). Basic concepts for political education. Bernard Crick and Derek Heater (Ed.) In Essays on Political Education. Poston Prepress Ltd.
23. Çildan, C., Ertemiz, M., Tumuçin, H. K., Küçük, E., & Albayrak, D. (2012). Sosyal medyanın politik katılım ve hareketlerdeki rolü. Akademik Bilişim, 3(1), 1-9. Erişim adresi: https://www.ab.org.tr.inetd.org.tr/ab12/bildiri/205.pdf
24. Dağ, N., & Koçer, M. (2019). Türkiye’de politik okuryazarlık. Uluslararası Toplum Araştırmaları Dergisi- International Journal of Society Researches (OPUS), 13(19), 2150-2175. https://doi.org/10.26466/opus.567352
25. Damlapınar, Z., & Balcı, Ş. (2014). Siyasal iletişim sürecinde seçimler, adaylar, imajlar:2009 yerel seçimleri Ankara araştırması. LiteraTürk.
26. Daşlı, Y. (2019). Use of social media as a tool for political communication in the field of politics. Ordu Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Sosyal Bilimler Araştırmaları Dergisi, 9(1), 243-251. Erişim adresi: https://izlik.org/JA35BL84LL
27. Dehon, C., Weems, C. F., Stickle, T. R., Costa, N. M., & Berman, S. L. (2005). A cross-sectional evulation of the factorial invariance of anxiety sensitivity in Adolescents and young adults. Behaviour Research and Therapy, 43(6), 799-810. https://doi.org/10.1016/j.brat.2004.06.008
28. Dursunoğlu, İ. (2017). Sosyal medya ve siyasal davranış ilişkisi. Süleyman Demirel Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi, 22(15), 1579-1585. Erişim adresi: https://izlik.org/JA36CC73NB
29. Efebeh, V. E., Orishede, F., & Ikenga, F. A. (2024). Social Media and Political Literacy of Voters in Rural Neighbourhoods in Ethiope East Local Government Area of Delta State, Nigeria. Ianna Journal of Interdisciplinary Studies , 6(1), 62–75. Erişim adresi: https://iannajournalofinterdisciplinarystudies.com/index.php/1/article/view/179
30. Effing, R., van Hillegersberg, J., & Huibers, T. (2011). Social media and political participation: Are Facebook, Twitter and YouTube democratizing our political systems?. In: Tambouris, E., Macintosh, A., de Bruijn, H. (eds) Electronic Participation. ePart 2011. Lecture Notes in Computer Science, vol 6847. Springer, Berlin, Heidelberg. https://doi.org/10.1007/978-3-642-23333-3_3
31. Ektiren, T. M. (2024). Sosyal medya kullanımı yoluyla siyasal katılım: Bir sistematik derleme çalışması. Elektronik Sosyal Bilimler Dergisi, 23(90), 539-560. https://doi.org/10.17755/esosder.1360135
32. Er, Ö., & Metin, Ö. (2023). Sosyal bilgiler eğitiminde politik okuryazarlık çalışmalarının incelemesi. International Journal of Social Science Research, 12(2), 24-44. Erişim adresi: https://izlik.org/JA44YR28TM
33. Eurydice. (2012). Avrupa’da vatandaşlık eğitimi. Avrupa Komisyonu İşitsel-Görsel Medya ve Kültür Yürütme Ajansı. Erişim adresi: http://publications.europa.eu/resource/genpub/PUB_EC0418086TRN.1.1
34. Faiz, M., & Dönmez, C. (2019). Sosyal bilgiler öğretmen adaylarının politik okuryazarlık düzeyleri. Kalem Eğitim ve İnsan Bilimleri Dergisi, 9(2), 475-501 Erişim adresi: https://izlik.org/JA48UN77ME
35. Fathurrijal, F. (2023). Utilization of Facebook as a media for political literacy in building political awareness of the voters in the regional elections in the province of West Nusa Tenggara, Indonesia, Library Philosophy and Practice (e-journal). 7620. Erişim adresi: https://digitalcommons.unl.edu/libphilprac/7620/
36. Fornell, C., & Larcker, D. F. (1981). Evaluating structural equation models with unobservable variables and measurement error. Journal of Marketing Research, 18(1), 39–50. https://doi.org/10.2307/3151312
37. Fraenkel, J. R., Wallen, N. E., & Hyun, H. H. (2012). How to design and evaluate research in education (8th ed). McGraw-Hill Humanities/ Social Sciences/Languages. Erişim adresi: https://eric.ed.gov/?id=ED323168
38. Frazer, E. (2000). Citizenship education: Anti-political culture and political education in Britain. Political Studies, 48, 88-103. https://doi.org/10.1111/1467-9248.00252
39. Freire, P. ve Macedo, D. (1998). Okuryazarlık: Sözcükleri ve dünyayı okuma (S. Ayhan, Çev.), İmge Kitapevi.
40. Fyfe, I. (2007). Hidden in the curriculum: Political literacy and Education for citizenship in australia. Melbourne Journal of Polititics, 32, 110-134. Erişim adresi: http://mjp.arts.unimelb.edu.au/index
41. Gedik, S., Özcan, F., Bucak, B., & Meydan, A. (2023). Sosyal Bilgiler Öğretmen Adaylarının Çeşitli Değişkenler Açısından Politik Okuryazarlık Becerilerinin İncelenmesi. Uluslararası Eğitim Bilimleri Dergisi, 10(37), 406-434. http://dx.doi.org/10.29228/INESJOURNAL.71292
42. Gil de Zúñiga, H., Jung, N., & Valenzuela, S. (2012). Social media use for news and individuals' social capital, civic engagement and political participation. Journal of Computer-Mediated Communication, 17(3), 319-336. https://doi.org/10.1111/j.1083-6101.2012.01574.x
43. Gil de Zúñiga, H., Molyneux, L., & Zheng, P. (2014). Social Media, Political Expression, and Political Participation: Panel Analysis of Lagged and Concurrent Relationships. Journal of Communication 64, 612-634. https://doi.org/10.1111/jcom.12103
44. Goren, P. (2000). Political expertise and principled political thought. Political Research Quarterly, 53(1), 117–136. https://doi.org/10.2307/449249
45. Gökçe, O. (2017). İletişime giriş nasıl daha iyi anlar ve anlaşılırım?. Çizgi Kitabevi,Gupta, S., & Bashir, L. (2018). Social networking usage questionnaire: development and validation ın an ındian higher education context. Turkish online journal of distance education, 19(4), 214-227. https://doi.org/10.17718/tojde.471918
46. Güneş, F. (2019). Okur-yazarlık kavramı ve düzeyleri. Ankara University Journal of Faculty of Educational Sciences (JFES), 27(2), 499-507. https://doi.org/10.1501/Egifak_0000000368
47. Gürbüz, G., & Sayımer, İ. (2023). Türkiye’de seçmenlerin yeni medya ortamlarında siyasal katılım pratikleri. Uluslararası İnsan Çalışmaları Dergisi, 6(12), 374-397. https://doi.org/10.35235/uicd.1307134
48. Gürbüz, S., & Şahin, F. (2017). Sosyal bilimlerde araştırma yöntemleri (4. Baskı). Seçkin.
49. Hacker, A. (2000). Siyaset biliminin temelleri ve Amerikan sistemi. Der.
50. Hair, J. F. J., Black, W. C., Babin, B. J., & Anderson, R. E. (2010). Multivariate data analysis, Seventh Edition Prentice Hall.
51. Hatcher, L. (1994). A step-by-step approach to using the SAS system for factor analysis and structural equation modeling. SAS Institute Inc.
52. Henn, P., Jandura, O., & Vowe, G. (2016). The traditional paradigm of political communication research reconstructed. In Political Communication In The Online World (pp. 11-25). Routledge.
53. Henrica C.W. de Vet, H. C. D., Adèr, H. J., Terwee, C. B., & Pouwer, F. (2005). Are factor analytical techniques used appropriately in the validation of health status questionnaires? A systematic review on the quality of factor analysis of the SF-36. Quality of Life Research, 14, 1203-1218. https://doi.org/10.1007/s11136-004-5742-3
54. Huckfeldt, R. (2001). The social communication of political expertise. American Journal of Political Science, 45(2), 425-438. https://doi.org/10.2307/2669350
55. Hülür, H., & Yaşın, C. (2019a). Küresel insanın hayal alanı olarak Twitter’ı anlamak. İçinde H. Hülür & C. Yaşın (Ed.), Bilgi, doğruluk ve twitter, 9-39. Ütopya.
56. Hülür, H., ve Yaşın, C. (2019b). Twitter araştırmalarının bir panoraması. İçinde H. Hülür, & C. Yaşın (Ed.), Twitter araştırmaları, 9-43. Ütopya.
57. Intyaswati, D., Maryani, E., Sugiana, D., & Venus, A. (2021). Social Media as an Information Source of Political Learning in Online Education. Sage Open, 11(2). https://doi.org/10.1177/21582440211023181
58. İşleyen, M. (2018). Siyasal katılım ve sosyal medya. Literatürk
59. Karababa, B., & Biricik, Y. S. (2022). Yöneten birey olmak ve politik okuryazarlık: Spor bilimleri fakültesi öğrencileri üzerine bir inceleme. Uluslararası Bozok Spor Bilimleri Dergisi, 3(3), 46-59. Erişim adresi: https://izlik.org/JA47XE72WX
60. Karasar, N. (2023). Bilimsel araştırma yöntemi. Nobel Akademik Yay.
61. Kayış, H. H. (2021). Dijital eşitsizlikleri yakından incelemek: Dijital uçurum buzdağının görünen yüzü müdür?. Ege Üniversitesi İletişim Fakültesi Yeni Düşünceler Hakemli E-Dergisi, 15, 109-124. Erişim adresi: https://izlik.org/JA74UM29CW
62. Kline, R. B., & St, C. (2022). Principles and practive of structural equation modeling. The Guilford Press
63. Kop, Y., & Aslan, H. M. (2023). Ortaokul 7. Sınıf Öğrencilerinin Politik Okuryazarlık Becerileri. İnönü University Journal of the Faculty of Education, 24(3), 1810-1828. https://doi.org/10.17679/inuefd.1393693
64. Köksal, H., & Erol, M. (2021). Politik okuryazarlık ölçeğinin geliştirilmesi. Ahi Evran Üniversitesi Kırşehir Eğitim Fakültesi Dergisi, 22(1), 444-471. https://doi.org/10.29299/kefad.762306
65. Krosnick, J. A. (1990). Expertise and political psychology. Social Cognition, 8(1), 1-8. https://doi.org/10.1521/soco.1990.8.1.1
66. Kurudayıoğlu, M., & Tüzel, S. (2010). 21. yüzyıl okuryazarlık türleri, değişen metin algısı ve Türkçe eğitimi. Journal of Turkology Research/Türklük Bilimi Araştırmaları Dergisi, 15(28), 283-298. Erişim adresi: https://izlik.org/JA58YP37EJ
67. Kuş, Z., & Tarhan, Ö. (2016). Political education in social studies classrooms: A perspective from turkey. Eğitime Kuram ve Uygulama- Journal of Theory and Practice in Education, 12(3), 464-483 Erişim adresi: https://izlik.org/JA62AZ45ZY
68. Kuş, Z. (2015). Political literacy status of pre-service social studies teacher. Procedia- Social and Behavioral Sciences, 177, 197-202. https://doi.org/10.1016/j.sbspro.2015.02.383
69. Lailiyah, N., Yuliyanto, M., & Pradhana, G. A. (2018). Youthizen, political literacy, and social media in E3S Web of Conferences 73, 14005). EDP Sciences. https://doi.org/10.1051/e3sconf/20187314005
70. Latif, E.A., Afandi, I., & Darmawan, C. (2020). The role of social media as a means of political literacy of millinnials in the 2019 presidential elections process (a case study in garut regency). Journal of International Conference Proceedings. 3(1), 81-95. https://doi.org/10.32535/jicp.v2i4.783
71. Lazere, D. (2015). Political literacy in composition and rhetoric: Defending academic discourse against postmodern pluralism. Southern Illinois University Press
72. Leeson, P. T., & Güveyi, N. (2015). Medya özgürlüğü, siyasal bilgi ve katılım. Gazi Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi, 19(1), 307-334. Erişim adresi: https://izlik.org/JA32FA88GL
73. Ljunggren, C. & Unemar Öst, I. (2010). Controversial issue education and political literacy – the case of Sweden. Conference Paper: The IPSA RC 21/29 Conference Citizenship education: Democracy, Culture, Socialization, Media, Aaalborg September 15-17, 1-14. Erişim adresi: https://www.academia.edu/download/22209323/ipsa_2010_paper_ljunggren_unemar_oest.pdf
74. Mete, G. (2020). Okuryazarlık türleri ve 2023 eğitim vizyonu belgesi. Kesit Akademi Dergisi. (22), 109-120. https://doi.org/10.29228/kesit.40368
75. Milner, H. (2005). Are young Canadians becoming political dropouts? A Comparative Perspective. Institute For Research on Public Policy, 11(3). Erişim adresi: https://irpp.org/research-studies/choices-vo11-no3/
76. Neuman, W. L. (2014). Toplumsal araştırma yöntemleri nitel ve nicel yaklaşımlar cilt 1, (Ö. Akkaya, Çev.), Yayın Odası Kitapçılık.
77. Neuman, W. R. (1981). Differentiation and integration: Two dimensions of political thinking. American Journal of Sociology, 86, 1236-1268. Erişim adresi: https://www.jstor.org/stable/2778814
78. Oktay, E., Akıncı, M. M., & Karaaslan, A. (2012). Yol analizi yardımıyla dersler arasındaki etkileşimin araştırılması: Atatürk Üniversitesi İktisadi Ve İdari Bilimler Fakültesi İşletme Bölümünde okutulan dersler üzerine bir uygulama. Atatürk Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Dergisi, 26(3-4), 67-83. Erişim adresi: https://izlik.org/JA77PB27HC
79. Onken, H., & Lange, D. (2014). Social background, civic education and political participation of young people-the german case. Journal of Social Science Education, 13(3), 68-72. https://doi.org/10.4119/jsse-711
80. Öz Döm, Ö, & Bingöl, Y. (2021). Political participation of youth in Turkey: Social media as a motivation. İnsan ve Toplum Bilimleri Araştırmaları Dergisi, 10(1), 605-625 Erişim adresi: http://www.itobiad.com/tr/pub/issue/60435/804311
81. Özsoy, Ö. (2023). Medya siyaset ilişkisi bağlamında sosyal medyanın seçimlerde kamuoyu ve siyasal katılım üzerinde etkisi. Eurasian Academy of Sciences Social Science Journal, 47, 88-106. https://doi.org/10.17740/eas.soc.2023.V47.06
82. Öztürk, İ., & Zeybek, B. (2021). Dijitalleşme ve Etik Sorunlar: Nesnelerin İnterneti Teknolojisini Gözetim, Gizlilik, Güvenlik Kapsamında Değerlendirme. İletişim Kuram ve Araştırma Dergisi, (55), 1-15. https://doi.org/10.47998/ikad.932173
83. Park, C. S. (2017). Do social media facilitate political learning? Social media use for news, reasoning and political knowledge. The journal of social media in society, 6(2), 206-238. Erişim adresi: https://thejsms.org/index.php/JSMS/article/view/292/134
84. Pepe, M. M. (2023). Sosyal medyanın gençlerin siyasi tutumuna etkisi. Duvar.,Richey, S. (2008). The autoregressive influence of social network political knowledge on voting behaviour. British Journal of Political Science, 38(3), 527-542. https://doi.org/10.1017/S0007123408000264
85. Quintelier, E., & Vissers, S. (2008). The effect of internet use on political participation: An analysis of survey results for years old in Belgium. Social Science Computer Review, 26(4), 411-427. https://doi.org/10.1177/0894439307312631
86. Simon D., Kriston, L., Loh, A., Spies, C., Scheibler, F., Wills, C., & Harter, M. (2010). Confirmatory factor analysis and recommendations for improvement of the autonomy-preference-index (API). Health Expectations, 13(3), 234-243. https://doi.org/10.1111/j.1369-7625.2009.00584.x
87. Solhaug, T. (2018). Political awareness, conceptualization and operationalization for research. Paper presented at Ecpr General Conference, Hamborg, Germany. Erişim Adresi: Erişim adresi: https://ecpr.eu/Events/Event/PaperDetails/41662
88. Stevenson, N. (2015). Medya kültürleri sosyal teori ve kitle iletişimi (B. E. Aksoy, Çev.), Ütopya.
89. Sunstein, C. R. (2018). #Republic: Divided democracy in the age of social media (NED-New edition). Princeton University Press. https://doi.org/10.2307/j.ctv8xnhtd
90. Şimşek, A. (2012). Sosyal bilimlerde araştırma yöntemleri. A. Şimşek (Ed.), Araştırma Modelleri içinde (ss. 80-106). Eskişehir: Anadolu Üniversitesi Yayınları.
91. Tarhan, A. (2014, June). The role of social media to political information. In Proceedings of International Academic Conferences (No. 0201141). International Institute of Social and Economic Sciences.
92. Tarhan, Ö. (2019). Ortaokul Öğrencilerinin Siyaset Okuryazarlık Düzeyleri ve Temel Siyaset Bilimine İlişkin Görüşleri [Yayımlanmamış doktora tezi], Pamukkale Üniversitesi Eğitim Bilimleri Enstitüsü, Denizli.
93. Terzi, Y. (2019). SPSS ile İstatistik Veri Analizi. Ondokuz Mayıs Üniversitesi Yay.
94. Theocharis, Y., Boulianne, S., Koc-Michalska, K., & Bimber, B. (2023). Platform affordances and political participation: How social media reshape political engagement. West European Politics, 46(4), 788-811. https://doi.org/10.1080/01402382.2022.2087410
95. Toros, S., & Toros, E. (2022). Social media use and political participation: The Turkish case. Turkish Studies, 23(3), 450-473. http://doi.org/10.1080/14683849.2021.2023319
96. Tucker, J.A., Theocharis, Y., Roberts, M.E., & Barberá, P. (2017). From liberation to turmoil: Social media and democracy. Journal of Democracy 28(4), 46-59. https://doi.org/10.1353/jod.2017.0064
97. UNESCO. (2024). What you need to know about literacy. https://www.unesco.org/en/literacy/need-know
98. Valenzuela, S. (2013). Unpacking the use of social media for protest behavior: The roles of ınformation, opinion expression, and activism. American Behavioral Scientist, 57(7), 920-942. https://doi.org/10.1177/0002764213479375
99. Van Dijk, J. (2006). The network society: Social aspects of new media. Sage Publications.
100. Varlık, F., & Sumer, F. E. (2022). Sosyal medyanın siyasal katılım davranışına etkisi: x, y ve z kuşakları üzerine bir inceleme. Gümüşhane Üniversitesi İletişim Fakültesi Elektronik Dergisi, 10(2), 984-1018. https://doi.org/10.19145/e-gifder.1133084
101. Yaşar, İ. H. (2021). Siyasal ifade amaçlı sosyal medya kullanım düzeyinin siyasal ilgi ve katılım üzerinde rolü: Sosyal medya platformları bağlamında bir saha araştırması. OPUS International Journal of Society Researches, 17(34), 1173-1203. https://doi.org/10.26466/opus.816083
102. Yılmaz, R. A., & Yaşar, İ. H. (2020). Sosyal medya kullanımının siyasal etkinlik, ilgi ve katılım üzerine etkisi. Dicle Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, (25), 195-207. Erişim adresi: https://izlik.org/JA28NU23SZ
103. Zaller, John. (1992). The nature and origins of mass opinion. Cambridge University Press
104. Zoizner, A., Sheafer, T., & Walgrave, S. (2017). How politicians’ attitudes and goals moderate political agenda setting by the media. The International Journal of Press/Politics, 22(4), 431-449. https://doi.org/10.1177/1940161217723149
105. Zulfadli, Z., & Zuhri, A. (2023). The role of social media in increasing political literacy of beginning voters. Malikussaleh Social and Political Reviews, 4(2), 77-81. https://doi.org/10.29103/mspr.v4i2.11948