Hadis şerh edebiyatı, hadislerin doğru bir şekilde anlaşılması ve yorumlanmasını sağ-lamak amacıyla gelişmiş zengin bir edebî literatürdür. Bu literatürde lügavî analiz, ha-dis metinlerinin derin anlamlarını ortaya çıkarmada merkezi bir rol oynamaktadır. İb-nü’l-Irâkî, hadis şerhlerinde dilbilgisel unsurların yanı sıra, farklı nahiv ekollerinin gö-rüşlerine de yer vermekte, yer adlarının etimolojik tahlîlini ve belagat inceliklerini de-taylı bir şekilde ele alarak hadislerin hem lafzi anlamını hem de hikmet boyutunu ince-lemektedir. İbnü’l-Irâkî’nin bu yaklaşımı, hadislerin tam anlamıyla kavranabilmesi için Arapçanın dilbilgisel yapısının doğru anlaşılmasının önemini vurgulamaktadır. Bu çer-çevede, İbnü’l-Irâkî’nin, Arapçanın hadis ilmiyle olan sıkı ilişkisini ortaya koyma çabası, hadislerin doğru bir biçimde anlaşılması için Arapçanın derin bilgisinin gerekliliğini göstermektedir. Bu çalışmada, İbnü’l-Irâkî’nin et-Tevessütu’l-mahmûd fi şerhi Ebî Dâvûd adlı eserinin lügavî yönü incelenecek ve yazarın hadis şerhindeki dilbilgisel analizlerin ve edebî yorumların rolü ele alınacaktır.
| Primary Language | Turkish |
|---|---|
| Subjects | Hadith |
| Journal Section | Technical Brief |
| Authors | |
| Submission Date | April 23, 2025 |
| Acceptance Date | June 30, 2025 |
| Publication Date | June 30, 2025 |
| Published in Issue | Year 2025 Volume: 23 Issue: 1 |