Zorunlu Göçmenlik ve Covid-19: Gaziantep’te Yalnız Yaşayan Yaşlı Kadınlar

Küresel dünyada Covid-19’un yayılmasını önlemek adına alınan kapanma tedbirleri ile birlikte sosyal yaşam ve ekonomik faaliyetler kademeli olarak askıya alınmıştır. Evrensel ölçüde yayılan bu salgın, tüm toplumsal sınıflar üzerinde etkili olmuştur. Fakat kendilerini koruyabilecek sosyo-ekonomik kaynak ve kapasiteden yoksun olan yaşlılar, zorunlu göçmenler ve kadınlar gibi dezavantajlı/savunmasız gruplar pandemiden olumsuz etkilenmişlerdir. Toplumsal eşitsizliğin, ayrımcı tutum ve pratiklerin Covid-19’la birlikte görünür hale gelmesi dikkatimizi dezavantajlı gruplara çevirmemizi de mümkün kılmıştır. Bu çalışma ise Gaziantep’te yalnız yaşayan Suriyeli yaşlı kadınların Covid-19 salgınına dair deneyimlerini yaşlanma, toplumsal cinsiyet ve zorunlu göçün kesişimselliği çerçevesinde açığa çıkarmayı amaçlamıştır. Bu doğrultuda farklı sınıf ve etnisite konumlarından gelen 65 yaş ve üzeri toplam 15 Suriyeli kadınla derinlemesine görüşmeler yapılmış ve bu görüşmeler betimsel ve karşılaştırmalı bir analize tabi tutulmuştur. Söz konusu yalnız yaşayan yaşlı kadın göçmenlerin deneyimleri, göç öncesi ve sonrası sosyo-ekonomik koşullar, yaşam düzenlemeleri, aile ilişkileri, dil veya kültürel engeller, sağlık durumu, özel ve kamusal destek kanallarına erişim gibi bir dizi faktöre bağlı olarak şekillenmiştir. Bu doğrultuda makalede, kadınların salgınla baş etmede kullandıkları stratejilerine ve salgınla kesişen sosyal dışlanma deneyimlerine dair öne çıkan bulgular dâhilinde sosyal politika önerileri ileri sürülmüştür.

With the shutdown measures taken to prevent the spread of Covid-19 throughout the world, social life and economic activity gradually came to a halt. This epidemic, which has spread worldwide, has affected all social classes. However, disadvantaged/vulnerable groups such as the elderly, forced migrants, and women who lack the socioeconomic resources and ability to protect themselves were most affected by the pandemic. The visibility of social inequality, discriminatory attitudes, and practices associated with Covid-19 has allowed us to focus our attention on disadvantaged groups. The aim of this study was to explore the experiences of older Syrian women living alone in Gaziantep with the Covid-19 epidemic in the context of the intersection of aging, gender, and forced migration. To this end, in-depth interviews were conducted with a total of 15 Syrian women aged 65 years and older from different social classes and ethnicities. These interviews were subjected to descriptive and comparative analysis. The experiences of these elderly migrant women living alone were shaped by a number of factors, including pre- and post-migration periods, socioeconomic conditions, housing situation, family relationships, language or cultural barriers, health status, and access to private and public support. In this sense, the article presents social policy recommendations in the context of the main findings on the strategies used by women to cope with the epidemic and their experiences of social exclusion that intersect with the epidemic.