Gençlik ve Spor Bakanlığı Tahkim Kurulu Kararlarında Doping İtirazları: 2007–2022 Dönemine İlişkin Bir İnceleme

Abstract

Bu çalışmanın amacı, dopingle ilgili ihlaller kapsamında Gençlik ve Spor Bakanlığı Tahkim Kurulu’na yapılan itirazların incelenmesidir. Araştırmada nicel araştırma yöntemi uygulanmıştır. Tahkim Kurulu Kararları frekans, yüzdelik ve sınıflandırma ile incelenmiştir. Bu kapsamda, 2007–2022 yılları arasında dopingle ilgili olarak Tahkim Kurulu’na taşınan toplam 66 itiraz dosyası; başvuran taraf, itiraz edilen ceza türü, ihlal nedeni ve karar sonucu bakımından analiz edilmiştir. Araştırma bulgularına göre, cezalara daha çok sporcuların itiraz ettiği, bunu antrenörler ve Türkiye Milli Olimpiyat Komitesi Dopingle Mücadele Komisyonu Başkanlığı’nın izlediği tespit edilmiştir. Branşlar bakımından atletizm, vücut geliştirme ve güreşin doping uyuşmazlıklarının en yoğun görüldüğü alanlar olduğu belirlenmiştir. Tahkim Kurulu kararlarında en sık itirazın reddi yönünde hüküm verildiği, bunun yanında bazı dosyalarda ceza artırımı, ceza indirimi, cezanın kaldırılması ve federasyonların yeniden karar almasına yönelik sonuçlara ulaşıldığı görülmüştür. İhlal nedenleri bakımından sporcuda yasaklı madde bulunması ilk sırada yer alırken, numune vermeyi reddetme, antrenörlerin yasaklı madde temin etmesi ve federasyonların yanlış mevzuat uygulaması da öne çıkan nedenler arasında yer almıştır. Bu bulgular, ülkemizdeki dopingle mücadele mevzuatının federasyonlar düzeyinde aynı şekilde uygulanmasının, karar gerekçelerinin standartlaştırılmasının ve spor tahkimi denetiminde uygulama birliğini sağlanmasının rolünün önemini ortaya koymaktadır.

Keywords

• Doping yaptırımları
• Spor hukuku
• Tahkim kurulu

Doping Appeals In The Decisions Of The Arbitration Board Of The Ministry Of Youth And Sports: An Examination Of The 2007–2022 Period

Abstract

The aim of this study is to examine the appeals submitted to the Arbitration Board of the Ministry of Youth and Sports within the scope of doping-related violations. A quantitative research method was employed in the study. The decisions of the Arbitration Board were analyzed through frequency, percentage, and classification methods. In this context, a total of 66 appeal files concerning doping-related matters brought before the Arbitration Board between 2007 and 2022 were analyzed in terms of the applicant party, the type of sanction appealed, the reason for the violation, and the outcome of the decision. According to the findings of the study, it was determined that athletes most frequently appealed against sanctions, followed by coaches and the Anti-Doping Commission Presidency of the Turkish National Olympic Committee. In terms of sports branches, athletics, bodybuilding, and wrestling were identified as the fields in which doping disputes were most frequently observed. The Arbitration Board most commonly ruled for the rejection of appeals; however, in some files, outcomes such as increasing the sanction, reducing the sanction, lifting the sanction, or requiring federations to issue a new decision were also reached. Regarding the reasons for violations, the presence of a prohibited substance in the athlete ranked first, while refusal to provide a sample, coaches’ provision of prohibited substances, and federations’ incorrect application of legislation were also among the prominent reasons. Overall, the findings indicate the need for more uniform application of anti-doping regulations by sports federations, better reasoned federation-level decisions, and a continued supervisory role for sports arbitration in promoting consistency in anti-doping practice.

Keywords

• Arbitration board
• Doping sanctions
• Sports law

References

1. Akgün, N. (1991). Spor yarışmalarında anabolik androjenik steroidlerin, ergojenik maddelerin ve drogların kullanımı. Başbakanlık Spor Genel Müdürlüğü.
2. Asker, S. (2017). 1982 Anayasası’nın 59. maddesi bağlamında Spor Tahkim Kurulu kararlarının denetimi [Yüksek lisans tezi, Gazi Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü].
3. Blackshaw, I. (2013). ADR and sport: Settling disputes through the Court of Arbitration for Sport, the FIFA Dispute Resolution Chamber, and the WIPO Arbitration & Mediation Center. Marquette Sports Law Review, 24(1).
4. Bozkurt, M. N. (2009). Spor hukuku uyuşmazlıklarının milletlerarası tahkim yoluyla çözümü [Yüksek lisans tezi, Gazi Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü].
5. Clarke, E. G. C. (1962). The doping of racehorses. Medico-Legal Journal, 30(4), 180–194.
6. Çeribaş, D. (2020). Spor hukuku uyuşmazlıkları ve çözüm yolları [Yüksek lisans tezi, Ankara Üniversitesi Sağlık Bilimleri Enstitüsü].
7. David, P. (2008). A guide to the World Anti-Doping Code: A fight for the spirit of sport. Cambridge University Press.
8. De Jong, E. G., Maes, R. A. A. And Van Rossum, J. M. (1988). "Doping control of athletes." TrAC Trends in Analytical Chemistry 7(10): 375-382.

9. De Rose, E. H. (2008). Doping in athletes—An update. Clinics in Sports Medicine, 27(1), 107–130.
10. Donnellan, L. (2016). Dispute resolution in Irish sport: The courts as reluctant interlopers. Entertainment and Sports Law Journal, 14(1), 1–15.
11. Erkekli, T. (2017). Spor hukukunda tahkim ve Uluslararası Tahkim Mahkemesi (C.A.S.) [Yüksek lisans tezi, Hasan Kalyoncu Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü].
12. Esendal, N. (2014). Spor hukuku uyuşmazlıklarında arabuluculuk uygulamasının Türk hukuku ve CAS kuralları açısından karşılaştırılması. Hacettepe Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi, 4(1), 149–174.
13. Forster, N. (1995). The analysis of company documentation. In C. Cassell & G. Symon (Eds.), Qualitative methods in organizational research: A practical guide (pp. 147–166). Sage Publications.
14. Gardiner, S., Welch, R., Boyes, S. and Naidoo, U. (2012). Sports Law 4th Edition, Routledge.
15. Higgins, A. J. (2006). From ancient Greece to modern Athens: 3000 years of doping in competition horses. Journal of Veterinary Pharmacology and Therapeutics, 29(s1), 4–8.
16. Karaoğlu, E. (2017). Spor hukukunun temel kavramları ve sportif alanda doğabilecek hukuki ihtilaflar. Seçkin Yayıncılık.
17. Kocasakal, H. Ö. (2013). Spor Tahkim Mahkemesi (CAS). Vedat Kitapçılık.
18. Kushida, Y. (2015). How a dispute body can contribute to the enhancement of sport. International Sports Law Review Pandektis, 11(1–2), 95–96.
19. Lippi, G., & Guidi, G. (1999). Doping and sports. Minerva Medica, 90(9), 345–357.
20. McNamee, M., & Møller, V. (2011). Doping and anti-doping policy in sport: Ethical, legal and social perspectives. Taylor & Francis.
21. Møller, V. (2010). The ethics of doping and anti-doping: Redeeming the soul of sport? Routledge.
22. Nafziger, J. A. R., & Ross, S. F. (2011). Handbook on international sports law. Edward Elgar Publishing.
23. Reeb, M. (2002). The role and functions of the CAS. International Sports Law Journal.
24. Reilly, L. (2012). An introduction to the Court of Arbitration for Sport (CAS) & the role of national courts in international sports disputes. Journal of Dispute Resolution, 2012(1), 63–81.
25. R. G. (2012). Spor Genel Müdürlüğü Tahkim Kurulu Yönetmeliği. Resmî Gazete Tarihi: 28.01.2012 Resmî Gazete Sayısı: 28187
26. Tezonarıcı, S. D. (2018). Spor hukukunda doping [Yüksek lisans tezi, Özyeğin Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü].
27. TDMK (2021). Türkiye Dopingle Mücadele Komisyonu. Türkiye Dopingle Mücadele Talimatı – 2021.
28. Vernec, A. R. (2013). Doping, ethics, and the sport physician. Current Sports Medicine Reports, 12(5).
29. Verroken, M. (2000). Drug use and abuse in sport. Bailliere’s Best Practice & Research Clinical Endocrinology & Metabolism, 14(1), 1–23.
30. WADA (2021). World Anti-Doping Agency. World Anti-Doping Code.
31. Xiaoping, W. (2013). A tentative discussion on the punishment criterion of disciplinary violations of sports competition. International Sports Law Review Pandektis, 10(1/2), 75–83.
32. Yıldırım, A., & Şimşek, H. (2006). Sosyal bilimlerde nitel araştırma yöntemleri. Seçkin Yayıncılık.
33. Yıldız, E. (2019). Spor hukukuna giriş. Beta Yayıncılık.