Bu çalışma, 6698 sayılı Kişisel Verilerin Korunması Kanunu (KVKK) uyarınca kişisel verilerin yurtdışına aktarımında kullanılan standart sözleşmelerdeki “imza” şartının Borçlar Hukuku açısından geçerliliğine özgülenmiştir. Öncelikle, 7499 sayılı Kanun ile yapılan değişiklik sonrasında, Kişisel Verileri Koruma Kurumu tarafından yayımlanan standart sözleşme metinlerinin, Türk Borçlar Kanunu’nun (TBK) imzaya ilişkin hükümlerine uygun şekilde imzalanmasının zorunlu hale getirildiği ortaya konulmuştur. Bu doğrultuda, KVKK m. 9/5’te yer alan imza şartının, ilk bakışta bir düzen hükmü olarak değerlendirilebilmesi mümkün gibi görünse de hükmün amacı ve Kurumun yaklaşımı dikkate alındığında bir geçerlilik şartı olarak yorumlanması gerektiği sonucuna ulaşılmıştır. Türk hukukunda kural olarak şekil serbestisi geçerli olmakla birlikte standart sözleşmeler açısından “imza” ifadesiyle Kanun (TBK) anlamında adi yazılı şekil şartının öngörüldüğü belirtilmiştir. Adi yazılı şeklin, yazılı bir metin ve el yazısıyla atılmış imzayı gerektirdiği vurgulanmıştır. Akabinde biyometrik imzaların bu şekil şartını karşılayıp karşılamadığı değerlendirilmiştir. Biyometrik imza Elektronik İmza Kanunu anlamında “güvenli elektronik imza” olmasa da kişiye özgü nitelik taşıyan, irade beyanını açıkça ortaya koyan ve teknik olarak doğrulanabilir özelliklere olduğundan, TBK m. 14 anlamında geçerli yazılı şekli sağlayabileceği kabul edilmiştir. Son olarak TBK m. 14/2 çerçevesinde faks veya benzeri yollarla gönderilip teyit edilen metinlerin yazılı şekil yerine geçip geçemeyeceği konusundaki farklı yargı kararlarına değinilmiştir. Sonuç olarak imza şartının veri aktarımının hukuki geçerliliğini doğrudan etkileyen asli bir unsur olduğu, ancak yabancı veri sorumlularının güvenli elektronik imza temininde karşılaştığı zorlukların, adi yazılı şekil şartının uygulanabilirliğini sınırlayabileceği ortaya konulmuştur.
This study examines the validity of the signature requirement in standard contracts for cross-border transfers of personal data under the Turkish Personal Data Protection Law (Law No. 6698-TDPL) from the perspective of the Turkish Law of Obligations. Following the amendment by Law No. 7499, standard contract templates issued by the Personal Data Protection Authority must be signed in accordance with the Turkish Code of Obligations (TCO). Although the signature requirement in TDPL art 9/5 may initially appear to be regulatory, it is argued that, considering its purpose and the Authority’s approach, it constitutes a form requirement for validity (ad solemnitatem). While the principle of freedom of form generally applies, in the context of standard contracts “signature” refers to the simple written form, requiring a written text and a handwritten signature. The study also considers whether biometric (handwritten-on-device) signatures satisfy this requirement. Although not a qualified electronic signature (QES) under the Electronic Signature Law, they may fulfil the simple written form under TCO art. 14 if they are personal to the signatory, clearly express intent, and are technically verifiable. Additionally, differing court decisions are discussed on whether documents sent and subsequently confirmed via fax or similar means meet the written form under TCO art 14/2. It is concluded that the signature requirement is a fundamental element for the legal validity of data transfers, yet practical difficulties in cross-border contexts may limit the effective application of the simple written form requirement in practice.
TDPL art. 9 standard contractual clauses written form requirement transfer of personal data abroad signature
| Primary Language | Turkish |
|---|---|
| Subjects | Law in Context (Other) |
| Journal Section | Research Article |
| Authors | |
| Submission Date | June 15, 2025 |
| Acceptance Date | October 13, 2025 |
| Publication Date | January 16, 2026 |
| DOI | https://doi.org/10.26650/mecmua.2025.83.4.006 |
| IZ | https://izlik.org/JA46EK94KY |
| Published in Issue | Year 2025 Volume: 83 Issue: 4 |