JOHN WİLLİAMS’IN KLASİK GİTAR İCRASINDAKİ BAZI YAKLAŞIMLARIN İNCELENMESİ

Bu makalede klasik gitar virtüözü John Williams'ın icrası, algılanması ve iletişimine ilişkin kararlarının çoğunun temelini oluşturan felsefe ve tutumları ortaya koymayı amaçlamaktadır. Bu tutumlar klasik gitar icrasında bir dizi değişikliğe yol açmıştır. Williams’ın yoğun ilgi ve incelemeye konu olan klasik gitarı icrası ve yaklaşımı çoğu zaman tartışılmaktadır. Ancak, teknik yeteneğinin kariyeri boyunca bu kadar göze çarpmasına rağmen, Williams'ın gitar çalma stili, pratik yönleri ve klasik gitar kültürü üzerindeki geniş etkisi yadsınamaz. John Williams'ın klasik gitara yaklaşımı renkli ve geniş kapsamlı olmuştur. Solo ve oda müziği veya orkestra ile çalarken mikrofon kullanımı, gitar eğitmenliği ve icra pratiğinin yönleri hakkındaki düşünceleri de incelenmiştir. Enstrümanıyla olan ilişkisi, kendini her zaman açık ve etkili bir şekilde ifade etmeye çalıştığı için müziği yorumlama yaklaşımına benzemektedir. Koşulların, uygun olmadığı durumlarda, bu koşulları değiştirmeye veya iyileştirmeye karar vermiştir. Bu değişiklikler diğer klasik gitaristler tarafından dirençle karşılanmıştır. rneğin amplifikatör ve mikrofon kullanımı meselesi, ancak o eylemlerinde kesin ve kararlı olmuştur. Dahası, bu hedeflere ulaşmak için çabalarken, modern klasik gitar icrasının birçok önemli yönünü kökten değiştirmiştir.

This article aims to set out the philosophies and attitudes that underpin many of the classical guitar virtuoso John Williams' decisions regarding his performance, perception and communication. These attitudes have led to a number of changes in classical guitar performance. Williams' performance and approach to the classical guitar, which has been the subject of intense interest and scrutiny, is often debated. However, despite his technical ability being so conspicuous throughout his career, Williams' style of guitar playing, practical aspects and broad influence on classical guitar culture cannot be denied. John Williams' approach to the classical guitar has been colourful and wide-ranging. His use of microphones when playing solo and chamber music or with orchestra, his guitar teaching and his thoughts on aspects of performance practice have also been analysed. His relationship with his instrument is similar to his approach to interpreting music in that he always tries to express himself clearly and effectively. Where conditions were not favourable, he decided to change or improve them. These changes were met with resistance by other classical guitarists, for example the use of amplifiers and microphones, but he was firm and decisive in his actions. Moreover, in endeavouring to achieve these goals, he radically changed many important aspects of modern classical guitar performance.