Yaşayan Miras Alanı Olarak Antik Kentler: Turist Rehberliği Eğitiminde Deneyimsel Öğrenme Pratiklerinin Saha Temelli İncelenmesi

This study qualitatively explores the transformative effects of field-based excursions to ancient cities—an essential component of undergraduate tourist guiding education—on students’ learning processes, professional competencies, and career perspectives. Grounded in David Kolb’s Experiential Learning Theory and enriched with concepts such as living heritage, heritage interpretation, and the cognitive and affective dimensions of learning, the research is based on semi-structured interviews conducted with 22 undergraduate students from a tourist guiding program. The data were analyzed through thematic analysis, and the findings indicate that field-based learning plays a central role in transforming theoretical knowledge into practical skills, enhancing students’ abilities to interpret and narrate cultural heritage, fostering deep connections with place, and strengthening professional identity and motivation. Overall, the study shows that field-based learning enhances students’ professional awareness and emotional engagement with cultural heritage, contributing to the development of a more sensitive and experience-oriented approach to tourist guiding in the future.

Bu çalışma, turist rehberliği lisans eğitiminin önemli bir parçası olan antik kentlere yönelik saha temelli uygulama gezilerinin, öğrencilerin öğrenme süreçleri, mesleki yeterlilikleri ve kariyer perspektifleri üzerindeki dönüştürücü etkilerini nitel bir yaklaşımla incelemektedir. Araştırmanın kuramsal temelini David Kolb'un Deneyimsel Öğrenme Kuramı oluşturmakta; bu çerçeve, yaşayan miras, miras yorumlaması ve öğrenmenin bilişsel-duyuşsal boyutları gibi kavramlarla zenginleştirilmiştir. Araştırma, 22 turizm rehberliği bölümü öğrencisiyle gerçekleştirilen yarı yapılandırılmış görüşmelere dayanmaktadır. Veriler, tematik analiz yöntemiyle incelenmiştir. Bulgular, saha temelli öğrenmenin; teorik bilginin somut becerilere dönüştürülmesinde, kültürel mirası yorumlama ve hikâyeleştirme yetkinliklerinin geliştirilmesinde, mekânla derin bağlar kurulmasında ve mesleki kimliğin pekiştirilerek motivasyonun artırılmasında merkezi bir rol oynadığını göstermektedir. Bu çalışma, saha temelli öğrenmenin turist rehberliği eğitiminde öğrencilerin mesleki farkındalıklarını ve kültürel mirasa yönelik duygusal bağlılıklarını güçlendirdiğini ortaya koyarak, gelecekte daha duyarlı ve deneyim odaklı bir rehberlik anlayışının gelişmesine katkı sağlamaktadır.