Yaşayan Miras Alanı Olarak Antik Kentler: Turist Rehberliği Eğitiminde Deneyimsel Öğrenme Pratiklerinin Saha Temelli İncelenmesi
Öz
Bu çalışma, turist rehberliği lisans eğitiminin önemli bir parçası olan antik kentlere yönelik saha temelli uygulama gezilerinin, öğrencilerin öğrenme süreçleri, mesleki yeterlilikleri ve kariyer perspektifleri üzerindeki dönüştürücü etkilerini nitel bir yaklaşımla incelemektedir. Araştırmanın kuramsal temelini David Kolb'un Deneyimsel Öğrenme Kuramı oluşturmakta; bu çerçeve, yaşayan miras, miras yorumlaması ve öğrenmenin bilişsel-duyuşsal boyutları gibi kavramlarla zenginleştirilmiştir. Araştırma, 22 turizm rehberliği bölümü öğrencisiyle gerçekleştirilen yarı yapılandırılmış görüşmelere dayanmaktadır. Veriler, tematik analiz yöntemiyle incelenmiştir. Bulgular, saha temelli öğrenmenin; teorik bilginin somut becerilere dönüştürülmesinde, kültürel mirası yorumlama ve hikâyeleştirme yetkinliklerinin geliştirilmesinde, mekânla derin bağlar kurulmasında ve mesleki kimliğin pekiştirilerek motivasyonun artırılmasında merkezi bir rol oynadığını göstermektedir. Bu çalışma, saha temelli öğrenmenin turist rehberliği eğitiminde öğrencilerin mesleki farkındalıklarını ve kültürel mirasa yönelik duygusal bağlılıklarını güçlendirdiğini ortaya koyarak, gelecekte daha duyarlı ve deneyim odaklı bir rehberlik anlayışının gelişmesine katkı sağlamaktadır.
Anahtar Kelimeler
Turist rehberliği eğitimi, Saha temelli eğitim, Deneyimsel öğrenme, Kültürel miras yorumu
Destekleyen Kurum
Türkiye Bilimsel ve Teknolojik Araştırma Kurumu
Proje Numarası
1919B012418706
Etik Beyan
Bu araştırma, bilimsel etik ve akademik dürüstlük ilkelerine uygun olarak yürütülmüştür. Araştırmada elde edilen veriler katılımcıların gönüllü katılımı ile toplanmış, kişisel bilgiler gizli tutulmuş ve yalnızca bilimsel amaçlarla kullanılmıştır. Çalışmanın herhangi bir aşamasında etik dışı bir davranışta bulunulmamış, tüm kaynaklara bilimsel atıf kurallarına uygun şekilde yer verilmiştir.
Teşekkür
Türkiye Bilimsel ve Teknolojik Araştırma Kurumu'na desteklerinizden dolayı teşekkür ederiz.
Kaynakça
- Ap, J., ve Wong, K. K. F. (2001). Case study on tour guiding: Professionalism, issues and problems. Tourism Management, 22, 551–563.
- Arcodia, C., Abreu Novais, M., Cavlek, N., ve Humpe, A. (2021). Educational tourism and experiential learning: Students’ perceptions of field trips. Tourism Review, 76(1), 241-254
- Başoda, A., ve Varol, F. (2022). Deneyimsel turist rehberliği: Kavramsal bir çerçeve ve model önerisi. MANAS Sosyal Araştırmalar Dergisi, 11(4), 1716-1738.
- Beard, C., ve Wilson, J. P. (2018). Experiential learning: A handbook for education, training and coaching (4th ed.). London, UK: Kogan Page.
- Braun, V., ve Clarke, V. (2006). Using thematic analysis in psychology. Qualitative Research in Psychology, 3(2), 77–101.
- Cohen, E. (1985). The tourist guide: The origins, structure and dynamics of a role. Annals of Tourism Research, 12(1), 5-29.
- Creswell, J. W. (2013). Qualitative inquiry and research design: Choosing among five approaches (3rd ed.). Thousand Oaks, CA: Sage Publications.
- Dewey, J. (1938). Experience and education. New York, NY: Macmillan.
- Eker, N., ve Zengin, B. (2016). Turizm rehberliği eğitimi müfredatlarının uygulama yeterliliğinin profesyonel turist rehberleri bakış açısıyla irdelenmesi. Turar Turizm ve Araştırma Dergisi, 5(2), 4-19.
- Esen, F. Ö., ve Gülmez, M. (2018). Turist rehberliği yurtiçi uygulama gezilerinin öğrenciler açısından önemi: Akademisyenler ve turist rehberleri üzerine bir araştırma. Seyahat ve Otel İşletmeciliği Dergisi, 15(2), 320-335.