Hatay ve Niğde Örneğinde Sokakta Çalışan Suriye Kökenli Erkek Çocukların Yaşam Koşulları ve Uyum Problemleri

Suriye’de 2011 yılından bu yana devam eden çatışmalar ve savaşlar ile birçok Suriyeli kendi can güvenliğini sağlamak için çoğunlukla Türkiye’ye, akabinde Lübnan, Ürdün gibi komşu ülkelere göç etmiştir. Göç eden Suriyeliler kendi yaşam alanlarını, işlerini ve tüm varlıklarını bırakarak yeni bir yerleşim yerinde uyum sürecine girmeye başlamıştır. Fakat göç edenler büyük oranda çocuklardan ve gençlerden oluşmaktadır. Dolayısıyla hassas olan ve ergenlik çağında olan çocuklarda göçün yarattığı etkiler olumsuz izler bırakmaktadır. Bundan hareketle saha çalışmasına dayanan bu çalışmada, Türkiye’nin Hatay ve Niğde şehrinde yaşayan Suriyeli erkek çocuklarda uyum sürecini etkileyen konular odak noktası olmuş ve her iki şehirde yaşayan çocuklar arasında karşılaştırma yapılmıştır. Suriye kökenli sokakta çalışmak durumunda kalan erkek çocukların gündelik hayat pratikleri içerisinde sokakta; hangi uyum süreçlerinden geçtiği, problemlere karşı olan dayanıklılıkları, problemlere karşı ne gibi taktikler geliştirdikleri ve toplumla olan etkileşimlerinin anlaşılması amaçlanmıştır. 8-16 yaş aralığındaki Suriyeli çocuklarla nitel araştırma yönteminin etnografik desenine bağlı kalarak mülakatlar ve gözlemler gerçekleştirilmiştir. Araştırmanın bulgularına göre; çocukların uyum sağlayabilmesinin önündeki en büyük bariyer Türkçe dil becerisindeki yetersizlikler ve maddi imkânların kısıtlılığıdır. Bu durum çocukların eğitim hayatına da olumsuz bir şekilde yansımaktadır. Her iki şehirde yaşayan Suriyeli çocuklar ekonomik problemlerden kaynaklı sokakta çalışarak gerekli ihtiyaçlarını karşılamaya çalışmışlardır. Ayrıca uyum sürecinde Hatay’da yaşayan Suriyeli çocukların, Niğde’de yaşayan Suriyeli çocuklara göre daha kolay bir uyum süreci geçirdiğini söyleyebiliriz. Bu durum, Hatay’da yaşayan Türk vatandaşlarının Arapçayı bilmesinden ve Suriyelilerle rahat bir iletişim kurabilmesinden kaynaklıdır.