Adolescence: Bir Suçun Anatomisi yahut Baba-Oğul İlişkilerinin Dijital Kültürel Serencamı

Dijital kültürün gündelik yaşamı dönüştürme hızı, aile içi ilişkilerin yeniden tanımlandığı ve ebeveynliğin sürekli olarak müzakere edildiği bir toplumsal zemin oluşturmaktadır. Ebeveynlik rollerinin hiyerarşik dağılımını yeniden düşünmeyi zorunlu kılan bu zemin, aile içindeki aktörlerin konumlarının farklı açılardan sorgulanmasını da beraberinde getirmektedir. Bu çalışma, dijital kültürün hane içi tahakkümüyle büyük bir dönüşüm yaşayan ailenin en önemli aktörlerinden birisi olan ve çoğu kültürde anneden sonra ikinci planda konumlandırılan babaya odaklanmaktadır. Ailenin dijitalleşme sürecinde babayı merkeze alan çalışma, baba-oğul ilişkilerini/iletişimini derinleştirmeyi ve babalık (erkeklik) literatürüne medya ve iletişim disiplini çerçevesinde, dijitalleşmenin etkileri perspektifinde bir katkı sağlamayı amaçlamaktadır. Bu amaca ulaşmak için, Netflix’te yayımlanmasının ardından küresel ölçekte büyük bir etki uyandıran İngiliz yapımı Adolescence (2025) isimli dört bölümlük mini dizi merceğe alınmıştır. Nitel durum çalışması deseniyle yürütülen araştırmada, dizinin tüm bölümleri tematik analize tabi tutularak irdelenmiştir. Bu doğrultuda dizide ön plana çıkan farklı kuşaktan iki baba ve aynı kuşaktan iki oğul arasındaki ilişkiler çözümlenerek babaların erkek evlatlarıyla ilişkilerinde yaşadıkları problemler açığa çıkarılmıştır. Bulgular, geleneksel koruyucu babalık modelinin dijital dünyanın görünmez riskleri karşısındaki zayıflığını ve fiziksel güvenliğe dayalı geleneksel ebeveynlik anlayışının çevrimiçi tehditleri kavramakta yetersiz kaldığını göstermektedir. Dijital rehberlik kapasitesi geliştirebilen baba figürlerinin ise kuşaklar arası duygusal mesafeyi azaltma ve ilişkiyi onarma konusunda daha başarılı olabilecekleri anlaşılmaktadır. Araştırma, çağdaş zamanlarda babaların oğullarıyla sağlıklı ilişkiler kurabilmesi için dijital kültürün doğurduğu koşullara uyum sağlaması, öğrenmeye açık ve özeleştirel farkındalığı yüksek bir yapıya sahip olması gerektiğini ortaya koymaktadır.

The rapid transformation of everyday life by digital culture has reshaped family relationships and compelled continuous renegotiation of parenting roles. Within this shifting landscape, long-standing hierarchies of parenthood are increasingly questioned, rendering the father’s position newly visible and open to scrutiny. This study focuses on the father, a central yet often secondary figure in many cultural contexts, whose role has been profoundly affected by the domestic dominance of digital culture. By centering the father within processes of family digitalization, this study seeks to deepen the analysis of father–son relationships and communication while contributing to scholarship on fatherhood and masculinity from a media and communication perspective attentive to digitalization. The four-episode British miniseries Adolescence (2025), which attracted significant global attention after its release on Netflix, serves as a case study. Employing a qualitative case study design, the research analyzed all episodes through thematic analysis. The relationships between two fathers from different generations and two sons from the same generation are examined to illuminate the difficulties that fathers encounter in their relationships with male children. The findings reveal that traditional protective fatherhood, grounded in physical safety and analog assumptions, struggles to address the less visible risks of digital environments. Fathers who can develop forms of digital guidance demonstrate greater potential to reduce intergenerational emotional distance and repair strained relationships. Overall, the study argues that contemporary fatherhood requires adaptation to digitally shaped conditions, openness to learning, and sustained self-critical awareness to maintain healthy relationships with one’s sons.