Hentbolcuların Spora Özgü Başarı Motivasyonu ve Mutluluk Düzeyleri Arasındaki İlişkinin İncelenmesi

Abstract

Bu çalışmanın amacı, Bartın Üniversitesinde öğrenim gören hentbolcuların başarı motivasyonu ve mutluluk düzeylerinin bazı demografik faktörlere göre incelenmesidir. Araştırmaya, Bartın Üniversitesinde öğrenim gören 168 (113 erkek ve 55 kadın) kişi katılmıştır.  Araştırmada,  araştırmacılar tarafından hazırlanan “Kişisel Bilgi Formu”, Willis (1982) tarafından geliştirilen ve Türkçe uyarlaması Tiryaki ve Gödelek (1997) tarafından yapılan “Spora Özgü Başarı Motivasyonu Ölçeği” ve Hills ve Argyle (2002) tarafından geliştirilen ve Türkçe uyarlaması Doğan ve Akıncı Çötok (2010) tarafından yapılan “Oxford Mutluluk Ölçeği Kısa Formu-OMÖ-K” kullanılmıştır. Verilerin analizinde; katılımcıların demografik özelliklerine göre, spora özgü başarı motivasyonu ve mutluluk düzeyleri arasındaki farklılıkları incelemek amacıyla t-Testi ve ANOVA; değişkenler arasındaki ilişkilerin incelenmesi için ise Pearson Korelasyon testi uygulanmıştır. Gruplar arasındaki farklılıkları belirlemek için TUKEY testi kullanılmıştır. Araştırmanın bulgularında; ANOVA test sonuçlarında “spor özgeçmiş süresi” değişkeninde SÖBMÖ gruplar arası puanı bakımından “güç gösterme güdüsü” ile “başarısızlıktan kaçınma” boyutlarında anlamlı bir farklılık bulunmuştur (p<0,05). OMÖ-K ve SÖBMÖ alt boyutlarının puanları arasındaki ilişkiyi değerlendirmek için yapılan Pearson Korelasyon testine göre OMÖ-K ve SÖBMÖ arasında pozitif yönde ve düşük düzeyde bir ilişki olduğu belirlenmiştir. Sonuç olarak, katılımcıların sportif faaliyetlerdeki başarı motivasyonu arttıkça mutluluk seviyesinin de arttığı tespit edilmiştir. 

Keywords

• Hentbol,Başarı Motivasyonu,Mutluluk

Examination of Handball Players’ Levels of Sports-Specific Achievement Motivation and Happiness

Abstract

The aim of this study was to determine participants’ levels of sports-specific achievement motivation and happiness, and also to reveal the relationship between those concepts 113 male and 55 female students who have studied in School of Physical Education and Sport, Bartın University were involved in this descriptive study. “Sports-Specific Achievement Motivation Scale: SSAMS” developed by Willis (1982) and  “The Oxford Happiness Questionaire Short Form: OHQ-SF” developed by Hills and Argyle (2002) were used for data collection tools. Turkish version of the scales respectively was conducted by Tiryaki and Gödelek (1997), by Doğan and Akıncı Çötok (2010). In the analysis of data; to compare the differences in levels of Sports-Specific Achievement Motivation and Happiness according to the demographic characteristics of the participants t-Test, ANOVA and Person Correlation were applied. As to differences between groups, Tukey test was used to determine those. In the findings of the research, a significant difference was found in results of ANOVA in the SSAMS total score according to “duration of sports resume” (p <0.05). With respect to the results of pearson correlation made in oder to evaluate the relationship between total scores of SSAMS and OHQ-SF, a low and positive relation was found between OHQ-SF and SSAMS. A result, it was determined that participants’ level of sports-specific achievement motivation changes according to the various demographic characteristics of them, and that the level of happiness also increase, as the level of sports-specific achievement motivation increase.

Keywords

• Handball,Motivation for Success,Happiness

References

1. Abakay, U. (2010). Futbolcu - Antrenör İletişiminin Farklı Statülerdeki Futbolcuların Başarı Motivasyonuyla İlişkisi, Doktora Tezi, Gazi Üniversitesi Sağlık Bilimleri Enstitüsü, Ankara.
2. Aktaş, Z., Çobanoğlu, G., Yazıcılar, İ. ve Er, N. (2006). Profesyonel Basketbolcularda Spora Özgü Başarı Motivasyon Düzeyinin Cinsiyetler Açısından Karşılaştırılması, Spormetre Beden Eğitimi ve Spor Bilimleri Dergisi, 2006, 5(2): 55-59.
3. Aktop, A. (2002). Spora Özgü Başarı Motivasyonu ile Psikolojik ve Yapısal Özellikler Arasındaki İlişkinin İncelenmesi, Yüksek Lisans Tezi, Akdeniz Üniversitesi, Antalya.
4. Arkonaç, SA. (1998). Psikolojide Zihin Süreçleri Bilimi. İstanbul: Alfa Basım.
5. Arık, İA, (1996). Motivasyon ve Heyecana Giriş. İstanbul: Çantay Yayınevi.
6. Aydın, A. (2001). Gelişim ve Öğrenme Psikolojisi. İstanbul: Alfa yayınları.
7. Aydın, İ. (2016). Fitnes Katılımcılarının Rekreasyonel Etkinliklere Yönelik İlgilenim ve Mutluluk Düzeylerinin Belirlenmesi, Yüksek Lisans Tezi, Gazi Üniversitesi Sağlık Bilimleri Enstitüsü, Ankara.
8. Aydın, R., Bozkuş, T. ve Kul, M. (2016). Beden Eğitimi ve Spor Yüksekokullarındaki Öğrencilerin Liderlik Özelliklerinin Cinsiyet Değişkenine Göre İncelenmesi, International Journal of Science Culture and Sport, 4(1): 122-131.

9. Bora, VM. (2013). Beden Eğitimi Öğretmeni ve Sporcu Öğrenciler Arasındaki İletişimin, Sportif Başarı Motivasyonuyla İlişkisi, Yüksek Lisans Tezi, Sağlık Bilimleri Enstitüsü Harran Üniversitesi, Şanlıurfa.
10. Bozkuş, T., Türkmen, M., Kul, M. (2013). The effects of age, sports experience and physical self perception on competition anxiety levels of female football players. International Journal of Academic Research Part B; 2013; 5(4), 509-513.
11. Can A (2014). Spss ile Bilimsel Araştırma Sürecinde Nicel Veri Analizi. (3.Baskı). Ankara: Pegem Akademisi.
12. Can, Y., Soyer, F., Güven, H., Hergüner, G., Bayansalduz, M. ve Tetik, B. (2010). Sporculardaki Başarı Motivasyonu ile Takım Birlikteliği Arasındaki İlişkinin İncelenmesi, Uluslararası İnsan Bilimleri Dergisi, 7(1): 226-239.
13. Chen., CC. (2013). The Relationship Among Leisure Involvement, Leisure Benefits, and Happiness of Elemantary Schoolteachers in Tainan Country. International in Education, 1(1): 29-51.
14. Csikszentmihalyi, M., Hunter, J. (2003). Happiness in Everyday Life: The Uses of Experince Sampling. Journal of Happiness Studies, 4(2): 185-199.
15. Cüceloğlu, D. (1991). İnsan ve Davranışı. İstanbul; Remzi Kitapevi.
16. Çermik, E. (2001). Ortaöğretim Fizik Öğretmenlerinin Profili, İş Tatmini Ve Motivasyonu. Yayınlanmamış Yüksek Lisans Tezi, Marmara Üniversitesi, Fen Bilimleri Enstitüsü, İstanbul.
17. Doğan, T., Akıncı, ÇN. (2011). Oxford Mutluluk Ölçeği Kısa Formunun Türkçe Uyarlaması Geçerlik ve Güvenirlik Çalışması. Türk Psikolojik Danışma ve Rehberlik Dergisi, 4(36): 165-172.
18. Duman, S. (2002). Türkiye 1. Liglerinde Mücadele Eden Futbol, Hentbol ve Voleybol Takımlarının (Bayan-Erkek) Başarı Motivasyonu Farklılıkları ve Sportif Tecrübe Dağılımlarının Başarı Motivasyonlarına Etkisi, Yüksek Lisans Tezi. Kırıkkale: Kırıkkale Üniversitesi.
19. Engür, M. (2002). Elit Sporcularda Başarı Motivasyonunun, Durumluk Kaygı Düzeyleri Üzerindeki Etkisi. Ege Üniversitesi, Sağlık Bilimleri Enstitüsü, Sporda Psiko-Sosyal Alanlar Anabilim Dalı, Yüksek Lisans Tezi, İzmir.
20. Gill, DL. (1986). Psychological Dynamics of Sport, Champaing: IL, Human Kinetics.
21. Hills, P., Argyle M (2002). The Oxford Happiness Questionnaire: a compact scale for the measurement of psychological well-being. Personality and Individual Differences, Vol. 33, 1073-1082.
22. Karabulut, C., Kirazcı, S., Aşçı, HF. (2000). Takım ve Bireysel Sporcuların Başarı Motivasyonu Düzeylerinin İncelenmesi. Ankara: Hacettepe Üniversitesi 6.Spor Bilimleri Kongresi Bildiri Kitapçığı, 221- 222.
23. Kılınç, M., Ulucan, H., Kaya, K., Türkçapar, Ü. (2012). Takım Sporu Yapanların Motivasyon Düzeylerinin Farklı Değişkenlere Göre İncelenmesi. Abant İzzet Baysal Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi, 11(2).
24. Kyle, G., Absher, J., Norman, W., Hammitt, W. ve Jodice, L. (2007). A Modified Involvement Scale. Leisure Studies, 26(4): 399–427.
25. Layard, R. (2005). Happiness: Lessons From a New Science. London: Penguin Books.
26. Marar, Z. (2004). Mutluluk Paradoksu. (S. Çağlayan, Çev.). İstanbul: Kitap Yayınevi.
27. Masaroğulları, G., Koçakgöl, M. (2011). Psikoloji Sözlüğü. Ankara: Nobel Akademik Yayıncılık.
28. Myers, G., Deiner, ED. (1995). Who is happy. Psychological Science, 6(1): 1-17.
29. Reich, JW., Zautra, A. (1981). Life Events and Personal Causation: Some Relationships with Satisfaction and Distress. Journal of Personality and Social Psychology, 41, 1002-1012.
30. Tekin, M., Filiz, K. (2008). Beden Eğitimi ve Spor Yüksekokullarının Antrenörlük ve Spor Yöneticiliği Bölümlerinde Öğrenim Gören Öğrencilerin Umutsuzluk ve Boyun Eğici Davranış Düzeylerinin Çeşitli Değişkenlere Göre İncelenmesi. Spormetre Beden Eğitimi ve Spor Bilimleri Dergisi, 6(1): 27-37.
31. Tiryaki, Ş. (2000). Spor Psikolojisi, Kuramlar ve Uygulama. Mersin: Eylül Kitap ve Yayınevi.
32. Tiryaki, Ş., Gödelek, E. (1997). Spora Özgü Başarı Motivasyonu Ölçeğinin Türk Sporcuları için Uyarlanması Çalışması, I. Uluslararası Spor Psikolojisi Sempozyumu Bildiri Kitapçığı, Bağırgan Yayınevi, 128-141.
33. Tsai AQ, Liu XX, and Huang SZ (2001). The Relationship of Leisure Participation and Life Satisfaction of Retirement Elderly People. Unpublished Master’s Thesis. Journal of National Kaohsiung University of Applied Science, 31, 183-221.
34. Tsaur, SH., Yen, CH. and Hsiao, SL. (2013). Transcendent Experience, Flow and Happiness for Mountain Climbers. International Journal Of Tourism Research, 15(4): 360-374.
35. Türkmen, M. (2013). Investigation of the Relationship between Academic and Sport Motivation Orientations, Middle-East Journal of Scientific Research, 16(7), 1008-1014.
36. Willis, DJ. (1982). Three Scales to Measure Sport Related Motives in Sports. Journal of Sport Psychology, (4); 338-353.
37. Vollmer, F. (1986). The Relationship Between Expectancy and Academic Achievement - How Can it be Explained British Journal of Education Psychology, 56(1), 64-74.