Ecotourism-Based Sustainable Landscape Planning for Giresun Island: A Carrying Capacity Approach

Giresun Island (Aretias), located in the Black Sea and designated as a second-degree archaeological and natural protected area, possesses significant ecological, historical, and cultural values. However, increasing tourism demand and environmental pressures pose threats to the island’s ecological integrity. This study aims to develop a sustainable tourism strategy for Giresun Island based on ecotourism principles and landscape conservation. A mixed-methods approach included field observation, literature review, expert interviews, and spatial analysis. The carrying capacity of the island was assessed using the three-tier model proposed by Cifuentes (1992), including Physical Carrying Capacity (PCC), Real Carrying Capacity (RCC), and Effective Carrying Capacity (ECC). The results indicate that while the PCC allows for up to 2,250 visitors per day, the RCC and ECC reduce this number to approximately 547 and 314 visitors/day, respectively, when environmental, infrastructural, and management constraints are considered. The study also identifies strategic planning measures, including seasonal zoning, infrastructure compatible with ecological limits, and local stakeholder participation. These findings provide a practical framework for balancing tourism development and environmental protection in fragile island ecosystems. Giresun Island is a valuable model for implementing ecotourism-based landscape planning and sustainable visitor management in culturally and ecologically sensitive areas.

Karadeniz'de yer alan ve ikinci derece arkeolojik ve doğal sit alanı olarak tescillenmiş olan Giresun Adası (Aretias), önemli ekolojik, tarihî ve kültürel değerlere sahiptir. Ancak artan turizm talebi ve çevresel baskılar, adanın ekolojik bütünlüğünü tehdit etmektedir. Bu çalışma, Giresun Adası için ekoturizm ilkeleri ve peyzaj koruma yaklaşımları doğrultusunda sürdürülebilir bir turizm stratejisi geliştirmeyi amaçlamaktadır. Araştırma kapsamında, saha gözlemi, literatür taraması, uzman görüşmeleri ve mekânsal analiz gibi karma yöntemler kullanılmıştır. Adanın taşıma kapasitesi, Cifuentes (1992) tarafından önerilen üç aşamalı model (Fiziksel Taşıma Kapasitesi - PCC, Gerçek Taşıma Kapasitesi - RCC ve Etkili Taşıma Kapasitesi - ECC) çerçevesinde değerlendirilmiştir. Bulgular, PCC’nin günlük 2.250 ziyaretçiye kadar izin verdiğini; ancak çevresel, altyapısal ve yönetimsel kısıtlamalar göz önünde bulundurulduğunda RCC ve ECC değerlerinin sırasıyla yaklaşık 547 ve 314 ziyaretçi/gün seviyesine düştüğünü göstermektedir. Çalışma ayrıca, mevsimsel zonlama, ekolojik sınırlarla uyumlu altyapı yatırımları ve yerel paydaş katılımı gibi stratejik planlama önlemlerini de ortaya koymaktadır. Bu bulgular, kırılgan ada ekosistemlerinde turizm gelişimi ile çevresel koruma arasında denge kurmaya yönelik pratik bir çerçeve sunmaktadır. Giresun Adası, ekoturizm temelli peyzaj planlaması ve sürdürülebilir ziyaretçi yönetimi açısından kültürel ve ekolojik hassasiyet taşıyan alanlar için değerli bir model niteliğindedir.