Günümüzde çocuk odası tasarımları, yalnızca estetik düzenlemeleri değil; aynı zamanda çocuğun mekânla kurduğu etkileşim biçimini ve özgün deneyim alanlarını da belirleyen önemli bir iç mekân türü hâline gelmiştir. Bu bağlamda, çocuğun yaşadığı ortam üzerinde söz sahibi olabilme kapasitesi ile yetişkin kontrolü altında şekillenen tasarım anlayışı arasındaki ilişki, araştırılması gereken bir sorun olarak öne çıkmaktadır. Söz konusu ilişkiyi incelemek amacıyla yürütülen bu çalışmada, kamusal erişime açık dijital arşivler, kataloglar ve tasarım bloglarından elde edilen 12 çocuk odası görseli üzerinden görsel içerik analizi yapılmıştır. Görseller, oyun özgürlüğü, erişilebilirlik, kişiselleştirilebilirlik ve çocuğa tanınan müdahale düzeyi açısından değerlendirilmiş; bu kriterlere göre “yetişkin-düzenli”, “çocuk-katkılı” ve “çocuk-merkezli” olmak üzere üç temel mekân tipi belirlenmiştir. Bulgular, güncel tasarımların önemli bir bölümünde estetik düzenin, çocuğun deneyimsel özgürlüğünü sınırlandırdığını ortaya koymaktadır. Çalışma, iç mimarlık disiplini içerisinde çocuk kullanıcıyı pasif bir alıcı yerine aktif bir özne olarak ele alan tasarım yaklaşımlarının önemini vurgulamakta ve çocuk odalarında mekânsal adalet ile öz-yaratım potansiyeline yönelik tipolojik bir çerçeve sunmayı hedeflemektedir.
In contemporary practice, children’s room designs have evolved beyond mere aesthetic arrangements to become critical interior environments that shape how children interact with space and experience unique, self-defined domains. Within this context, the balance between a child’s capacity to exert agency over their living environment and the adult-driven design approach governed by control and order emerges as a significant issue warranting investigation. To examine this relationship, this study conducts a visual content analysis of 12 children’s room designs sourced from publicly accessible digital archives, catalogs, and design blogs. The visuals were evaluated based on four key criteria: freedom of play, accessibility, customizability, and the degree of spatial intervention permitted to the child. According to these criteria, three primary spatial typologies were identified: “adult-organized,” “child-contributive,” and “child-centered” rooms. The findings reveal that in a considerable portion of contemporary designs, aesthetic order tends to restrict children’s experiential freedom. This study underscores the importance of design approaches in interior architecture that position the child not as a passive recipient but as an active agent, aiming to provide a typological framework for advancing spatial equity and self-creation potential within children’s rooms.
Children’s room Interior architecture design Play freedom Adult intervention Spatial intervention Typological classification
| Primary Language | Turkish |
|---|---|
| Subjects | Interior Architecture |
| Journal Section | Research Article |
| Authors | |
| Submission Date | July 22, 2025 |
| Acceptance Date | October 27, 2025 |
| Publication Date | March 4, 2026 |
| IZ | https://izlik.org/JA62SN26GB |
| Published in Issue | Year 2026 Volume: 2 Issue: 1 |