Elverişsiz serviksi olan term tekil gebeliklerde dört servikal olgunlaştırma ve doğum indüksiyonu stratejisinin karşılaştırılması: retrospektif kohort çalışma
Abstract
Amaç: Bu çalışmada, elverişsiz serviksi olan term tekil gebeliklerde kullanılan dört servikal olgunlaştırma ve doğum indüksiyonu stratejisinin vajinal doğum oranı ve doğuma kadar geçen süre açısından karşılaştırılması amaçlandı.
Gereç ve Yöntemler: Bu retrospektif keşifsel karşılaştırmalı kohort çalışması, Kasım 2019-Eylül 2023 tarihleri arasında Ankara Bilkent Şehir Hastanesi Obstetri Kliniğinde yürütüldü. Çalışmaya 37+0 ile 42+0 gebelik haftaları arasında, baş geliş, servikal dilatasyonu 1 cm ile 3 cm arasında ve Bishop skoru 7’nin altında olan 120 gebe dahil edildi. Olgular belge kayıtlarına göre dört gruba ayrıldı: yalnızca manuel servikal germe ve eş zamanlı membran sıyırma, yalnızca dinoproston, mekanik işlem sonrası hemen dinoproston ve dinoproston sonrası klinik gereksinim halinde oksitosin augmentasyonu. Primer sonlanımlar vajinal doğum oranı ve vajinal doğuma kadar geçen süreydi.
Bulgular: Vajinal doğum oranı gruplar arasında anlamlı olarak farklıydı (%53,3; %76,7; %80,0; %90,0; p=0,009). Doğum indüksiyonu ile doğum arasındaki süre tüm kohortta anlamlı farklılık gösterdi ve en uzun süre Grup 1’de, en kısa süre Grup 4’te saptandı (31,2±4,5 saat; 28,5±7,4 saat; 26,3±7,2 saat; 25,0±4,8 saat; p<0,001). Vajinal doğum yapan kadınlarda indüksiyon-vajinal doğum aralığı da anlamlı farklıydı (p=0,005). Sezaryen oranı Grup 1’den Grup 4’e doğru azaldı. Apgar skorları ve postpartum ağrı skorları açısından gruplar arasında anlamlı fark yoktu.
Sonuç: Elverişsiz serviksi olan term tekil gebeliklerde dinoproston içeren stratejiler, yalnızca mekanik yaklaşıma göre daha yüksek vajinal doğum oranları ile ilişkiliydi. Ardışık dinoproston ve oksitosin yaklaşımı en yüksek vajinal doğum oranını sağlarken, yalnızca mekanik yaklaşım en uzun doğuma kadar geçen süre ile ilişkiliydi.
Keywords
Comparison of Four Cervical Ripening and Labor Induction Strategies in Term Singleton Pregnancies with an Unfavorable Cervix: A Retrospective Cohort Study
Abstract
Aim: To compare four cervical ripening and labor induction strategies in term singleton pregnancies with an unfavorable cervix with respect to vaginal delivery rate and time to birth.
Materials and Methods: This retrospective exploratory comparative cohort study was conducted at the Obstetrics Clinic of Ankara Bilkent City Hospital between November 2019 and September 2023. A total of 120 women at 37+0 to 42+0 weeks of gestation with singleton vertex pregnancies, cervical dilatation between 1 and 3 cm, and a Bishop score below 7 were included. Women were classified into four groups: manual cervical stretching with concomitant membrane sweeping alone, dinoprostone alone, immediate combination of the mechanical procedure and dinoprostone, and oxytocin augmentation after dinoprostone. The primary outcomes were vaginal delivery rate and time to vaginal birth.
Results: Vaginal delivery rate differed significantly among groups (53.3%, 76.7%, 80.0%, and 90.0%, respectively; p=0.009). In the whole cohort, the induction-to-delivery interval also differed significantly and was longest in Group 1 and shortest in Group 4 (31.2±4.5 h, 28.5±7.4 h, 26.3±7.2 h, and 25.0±4.8 h, respectively; p<0.001). Among women who delivered vaginally, the induction-to-vaginal-delivery interval remained significantly different (p=0.005). Cesarean delivery rates decreased progressively from Group 1 to Group 4. Apgar scores and postpartum pain scores were similar across groups.
Conclusion: In term singleton pregnancies with an unfavorable cervix, dinoprostone-containing strategies were associated with higher vaginal delivery rates than the mechanical-only approach. Sequential dinoprostone plus oxytocin achieved the highest vaginal delivery rate, whereas the mechanical-only strategy was associated with the longest time to birth.
Keywords
