EĞİTİMİN FELSEFİ TEMELLERİ: ARİSTOTELES ÖRNEĞİ

This study deals with the philosophical foundations of education in the context of Aristotle's thoughts on education. The study aims to explain Aristotle's view of the issues of education through his system within the framework of his distinction between theoretical reason and practical reason and his thoughts on morality and politics. Based on Aristotle's approach to education as a practical science rather than a theoretical structure, his influence on ethics, politics and the second Greek philosophical school ‘Lykeion’ was evaluated. The study was conducted using qualitative method and Aristotle's works were determined as primary sources. The findings obtained are that Aristotle sees education as an art, as a part of ethics and politics, as a practical science rather than a theoretical one, and on the other hand, he has shown that the aim of education is to achieve theoretical wisdom, not practical wisdom. As a result, it is concluded that the philosophical foundations of education are linked to Aristotle's views on education, and that education, which is also accepted today, will reach the highest goal within the framework of morality and state policies, not only as a theoretical endeavour but also as a practical activity. The study draws attention to the fact that the educational philosophies put forward in Turkey should be reconsidered and restructured with the cooperation of morality and the state through the example of Aristotle.

Bu çalışma, eğitimin felsefi temellerini Aristoteles’in eğitimle ilgili düşünceleri bağlamında ele almaktadır. Çalışma, Aristoteles’in sistemi üzerinden eğitimin meselelerine bakışını teorik akıl ve pratik akıl ayrımı ile ahlak ve politikayla ilgili düşünceleri çerçevesinde açıklamayı amaçlamaktadır. Aristoteles’in eğitimi özünde teorik bir yapıda değil pratik bir bilim olarak ele alması temel alınarak, ahlak, siyaset ve ikinci Yunan felsefe okulu “Lykeion” u üzerindeki etkisi değerlendirilmiştir. Çalışma nitel yöntem kullanılarak yürütülmüş ve Aristoteles’in eserleri birincil kaynak olarak belirlenmiştir. Elde edilen bulgular, Aristoteles’in eğitimi bir sanat olarak etiğin ve siyasetin bir parçası olarak görmesi, teorik değil pratik bir bilim olarak ortaya koymuş olması, buna karşılık, eğitimin amacının da pratik bilgeliğe değil teorik bilgeliğe ulaşmak olduğunu göstermiş olmasıdır. Sonuç olarak, eğitimin felsefi temellerinin Aristoteles’in eğitimle ilgili görüşleri ile bağlantılı olduğu, bugün de kabul gören bir yaklaşım olarak eğitimin sadece teorik bir çaba olarak değil pratik bir etkinlik olarak ahlak ve devlet politikaları çerçevesinde en yüksek hedefe ulaşacağı sonucuna varılmıştır. Çalışma, Türkiye’de ortaya konulan eğitim felsefelerinin Aristoteles örneği üzerinden ahlak ve devlet işbirliği ile yeniden ele alınarak yapılandırılması gerektiğine dikkat çekmektedir.