Tenisçilerde 8 haftalık bosu ball antrenmanlarının denge yetisi üzerine etkisi

Abstract

Bu çalışmanın amacı; 20-24 yaş aralığındaki tenisçilere, 8 hafta boyunca tenise yönelik bosu topu egzersizleri yaptırarak dinamik denge gelişimlerinin incelenmesidir. Araştırma deneysel araştırma modelinde yapılmıştır. Çalışmaya 10 deney grubu 10 kontrol grubu olmak üzere toplam 20 kişi katılmıştır. Deney grubuna 8 hafta boyunca Alanya Tenis Kulübü’nde tenise yönelik bosu topu antrenmanları haftada 1 gün 60 dakikalık program şeklinde uygulanmıştır. Dinamik dengenin ölçümü için Yıldız Denge Testi kullanılmıştır. Veriler SPSS 25.0 paket programı aracılığıyla analiz edilmiştir. Normallik testi sonucunda bazı verilerin normal dağılım gösterdiği gözlense de veri sayısının azlığından dolayı non-parametrik testler tercih edilmiştir. Ön test ve son test arasındaki farklılıklara bakmak için “Wilcoxon İşaretli Sıralar Testi” kullanılmıştır. Anlamlılık düzeyi p<0,05 olarak belirlenmiştir. Araştırma sonucunda sağ ayak için denge puanında erkek deney grubunda tüm yönlerde istatistiksel olarak anlamlı bir farklılık bulunmuştur (p=0,028). Sağ ayak için denge puanında kadın deney grubunda istatistiksel olarak anlamlı bir farklılık bulunmamıştır. Sağ ayak için denge puanında her iki cinsiyet açısından kontrol grubunda istatistiksel olarak anlamlı bir farklılık bulunmamıştır. Sol ayak için denge puanında ise yine erkek deney grubunda tüm yönlerde istatistiksel olarak anlamlı bir farklılık bulunmuştur (p=0,028). Sol ayak için denge puanında kadın deney grubunda istatistiksel olarak anlamlı bir farklılık bulunmamıştır (p=0,066 - p=0,68). Sol ayak için denge puanında her iki cinsiyet açısından kontrol grubunda istatistiksel olarak anlamlı bir farklılık bulunmamıştır. Sonuç olarak; artan devamlılık ilkesi baz alınarak bosu topu egzersizlerinin kapsamı, yoğunluğu ve şiddeti artırılarak 8 hafta ve üzeri uygulanmasının dinamik denge gelişimi açısından fayda sağlayacağı düşünülmektedir.

Keywords

• Tenis
• Denge
• Bosu Ball
• Yıldız Denge Testi

Effect of 8 weeks bosu ball training on balance in tennis players

Abstract

The aim of this study was to examine the dynamic balance development of tennis players between the ages of 20-24 by making bosu ball exercises for tennis specific for 8 weeks. The research was carried out in the experimental research model. A total of 20 voluntarly participants, including 10 experimental group and 10 control group, participated in the study. For 8 weeks, tennis specific bocu ball balance training was applied to the experimental group in the form of a 60-minute program once a week in Alanya Tennis Club. The Star Excursion Balance Test was used to measure the dynamic balance. The data were analyzed using the SPSS 25.0 statistical analysis package programme. Although it was observed that some data showed normal distribution as a result of the normality test, non-parametric tests were preferred due to the small number of data. “Wilcoxon Signed Ranks Test” was used to look at the differences between the pre-test and post-test. The significance level was evaluated as p<0.05. As a result of the research, a statistically significant difference was found in all aspects in the male experimental group for the right foot balance score (p=0.028). No statistically significant difference was found in the female experimental group for the right foot balance score. There was no statistically significant difference in the control group for both genders for the right foot balance score. For the left foot balance score, a statistically significant difference was found in all aspects in the male experimental group (p=0.028). There was no statistically significant difference in the female experimental group for the left foot balance score (p=0.066 - p=0.68). There was no statistically significant difference in the control group for both genders for the left foot balance score. As a result, it is thought that applying the bosu ball exercises for 8 weeks and longer by increasing the scope, intensity and intensity of the bosu ball exercises based on the principle of increasing continuity will be beneficial in terms of dynamic balance development.

Keywords

• Tennis
• Balance
• Bosu Ball
• Star Excursion Balance Test

References

1. Ackland, T.R., Elliott, B.C., & Bloomfield, J. (2009). Applied anatomy and biomechanics in sport. Second edition. Melbourne: Human Kinetics.
2. Altay, F. (2001). Ritmik Jimnastikte İki Farklı Hızda Yapılan Chaine Rotasyon Sonrasında Yan Denge Hareketinin Biyomekanik Analizi. Doktora Tezi, Hacettepe Üniversitesi Sağlık Bilimleri Enstitüsü, Spor Bilimleri ve Teknolojisi Ana Bilim Dalı, Ankara.
3. Bell, F. (1998). Principles of Mechanics and Biomechanics. Stanley Thornes. Cheltenham,U.K.
4. Cerrah, A.O., Bayram, İ., Yıldızer, G., Uğurlu, O., Şimşek, D. & Ertan, H. (2016). Fonksiyonel denge antrenmanlarının adölesan futbolcuların statik ve dinamik denge performansları üzerine etkileri. International Journal of Sports, Exercise and Training Science, 2(2), 73-81.
5. Cicioğlu, T. (2000). Müsabaka döneminde uygulanan 8 haftalık antrenman programının 14-16 yaş grubu bayan hentbolcuların fiziksel ve fizyolojik parametreleri üzerine etkisi. Hareket ve Antrenman Bilimleri Spor Sağlık Bilimleri Dergisi, Ankara, 1, 39- 41.
6. Gribble, P. A., & Hertel, J. (2009). Considerations for normalizing measures of the star excursion balance test. Https://Doi.Org/10.1207/S15327841MPEE0702_3, 7(2), 89–100. https://doi.org/10.1207/S15327841MPEE0702_3.
7. Guskiewicz, K.M. (2011). Balance Assesment in The Management Of Sport-Related Concussion. Clinics in Sports Medicine. 30. 89-102.
8. Jaffri, A.H., Newman, T.M., Smith, B.I., & Miller SJ. (2017). The dynamic leap and balance test (dlbt): A test-retest reliability study. International Journal of Sports Physical Therapy. 12(4), 512.

9. Karadenizli, Z. İ. (2019). Mücadele Sporlarında Bosu Topu ile Yaptırılan Antrenmanların Dinamik Denge ve Patlayıcı Güce Etkileri. Akademik Sosyal Araştırmalar Dergisi, 7 (96), Eylül: 229-244.
10. Kılınç Boz, H. (2018). 6-13 Yaş Arası Çocuklarda Yüzme Egzersizi ve Bosu Çalışmalarının Dinamik ve Statik Dengeye Etkisinin İncelenmesi. Doktora Tezi, Gazi Üniversitesi Sağlık Bilimleri Enstitüsü, Ankara.
11. Means, K.M., & Rodell, D.E. (1996). O’Sullivan P et al. Use of an obstacle course to assess balance and mobility in the elderly: A validation study. Am J Phys Med Rehabil, 75:88-95.
12. Michael, E., & Rogers, M.E. (2003). Balance and Bands,The Journal Active Aging. Sept.-Oct.: 24-32.
13. Nam, H.C, Cha, H.G., & Kim, M.K. (2016). The effects of exercising on an unstable surface on the gait and balance ability of normal adults. Journal of Physical Therapy Science, 28(7), 2102-2104.
14. Nisha, J., Arati, M., & Basavraj, M. (2015). Comparative study of 4 weeks of dynamic balance training program in collegiate football players: rando-mized clinical trial. Journal of Evidence Based Med & Healthcare, 2(10), 1446.
15. Okudur, A. & Sanioğlu, A. (2012). 12 Yaş Tenisçilerde Denge ile Çeviklik İlişkisinin İncelenmesi. Selçuk Üniversitesi Beden Eğitimi ve Spor Bilim Dergisi, 14 (2): 165-166.
16. Paulien, E.R., Button, K., Sparkes, V., & Van Deursen, R.V.M. (2014). Altered biomechanical strategies and medio-lateral control of the knee represent incomplete recovery of individuals with injury during single leg hop. J Biomech, 47(3), 675-68.
17. Sato, K., & Mokha, M. (2009). Does core strength training influence running kinetics, lower-extremity stability, and 5000-M performance in runners? J Strength Cond Res, 2009; 23 (1): 133-40.
18. Suveren Erdoğan, C., Er, F., İpekoğlu, G., Çolakoğlu, T., Zorba, E., & Çolakoğlu, F.F. (2016). Farklı Denge Egzersizlerinin Voleybolcularda Statik ve Dinamik Denge Performansı Üzerine Etkileri. Spor ve Performans Araştırmaları Dergisi, 2017;8(1),11-18.
19. Taşkın, C., & Karakoç, Ö., (2015). Yüksek S. İşitme Engelli Voleybol ve Hentbol Erkek Sporcuların Statik Denge Performans Durumlarının İncelenmesi, ASOS, 2015; 17: 248-55.
20. Tsiglis, N., Zachopoulou, E., & Mavridis, T. (2001). Evaluation of the specificity of selected dynamic balance tests. Perceptual and Motor Skills. 90, 827-833.
21. Vera-Garcia, F.J., Grenier, S.G., & Mcgill, S.M. (2000). Abdominal muscle response during curl-ups on both stable and labile surfaces. Phys Ther, 80, 564-569.