METİNSELLİK AÇISINDAN KEMAL TAHİR’İN “KURT KANUNU” ROMANININ İNCELENMESİ

İnsanlığın temelini oluşturan dil, içinde somut ve soyut anlamlar taşıyan yazılı ve sözlü olarak gerçekleşen ve temel/yan anlamın dışında mecaz ve birçok anlamda kullanabildiğimiz bir bildirim aracı, sözlü ve yazılı işaretler sistemidir. Dil, bireylerin düşence ve duygularını kelimelerle, sembollerle iletişimini sağlayan anlaşma aracıdır. Yalnızca olayları, kültürü nesilden nesile aktarmayan dil aynı zamanda bireylerin düşünce ve duygu dünyasını da şekillendirir. “Dilimin sınırları, dünyamın sınırlarıdır.” diyen Wittgenstein dilin büyülü gücünü ortaya koymuştur. Sürekli gelişen ve değişen yapıya sahip olan dil, yaşayan bir varlıktır. Yaşayan bir varlık olan dilin sadece bireye değil, topluma ve dünyaya yön veren gücü, zamanla merak unsuru olmuş ve bu yönüyle dilbilimi çalışmalarının başlamasını sağlamıştır. Pek çok alana göre yeni olan dilbilimi, 20. yüzyıldan sonra ses, şekil, köken, sözcük, sözlük bilimi ve metin dilbilimi olarak birçok farklı alanda gelişim göstermiştir. Dilbilim, tek bir dile odaklanmaz bütün dillere odaklanır. Bu açıdan yazılı ve sözlü olmayan etkileşimi de bünyesine dahil eder. Dilbilimin bir alt başlığı olan metin dilbilim, metnin bütünlüğünü, birliğini, bağlantılarını ve tutarlılığını ele alır. Metin dilbilimin gayesi bir metni bilimsel bilgiler ışığında çözümlemektir. Böylece okur, metni biçim ve içerik bakımından daha iyi algılar. Bu çalışmada romancı, yazar, senarist olarak bilinen ve Türk edebiyatının toplumcu gerçekçi yazarlarından biri olan Kemal Tahir’in Kurt Kanunu isimli yapıtı metin ve metinsellik ölçütü, bağdaşıklık ve bağdaşıklık ilkelerinden faydalanılarak incelendi.