İrfan Ahmad, Hindistan’da İslamcılık ve Demokrasi: Cemaat-İ İslami’nin Dönüşümü

Hindistan’da Mevdûdî’nin (ö. 1903-1979) kurduğu Cemaat-i İslâmî

çerçevesinde İslâm ve demokrasi ilişkisini ele almakta olan kitap, İslâm

ve demokrasi arasında esaslı bir gerginliğin olamayacağını antropolojik

olarak ispatlayan ilk monografi olma iddiasını taşımaktadır. Yazar “İslâm’ın

tabiatı gereği demokrasiyle uzlaşamayacağı” tezinin aksine batılı

devletlerin doğrudan veya dolaylı olarak Orta Doğulu diktatörlere destek

vererek Orta Doğu’yu demokrasiden mahrum bırakmış olduklarını

savunarak Orta Doğu’da demokrasi eksikliğini İslâma mal edilmemesine

dikkat çekmektedir. Yazar tezini desteklemek amacıyla Arap baharında

insanların demokrasi çağrısı yapmak için hayatlarını tehlikeye atmasını

örnek verir ki, ona göre batılı aydınlar bunu bile çarpıtarak sunacaklardır

(s. 9-11). Üzerinde çokça tartışmaların yapıldığı bu önemli çalışmanın

temel tezi; Batılıların iddia ettiği gibi İslam'ın demokrasiyle çelişmediği,

bilakis bizzat batılıların İslâm ülkelerini kasıtlı bir şekilde demokrasiden

mahrum bırakılmaya çalıştığıdır