Müzik Öğretmenlerinin Özel Gereksinimli Öğrencilerle Müzik Uygulamalarına İlişkin Özyeterlik Algıları
Abstract
Öğretmenler eğitim ortamlarında gelişim açısından birbirlerinden farklı fiziksel ve zihinsel özelliklerde öğrencilerle çalışmaktadırlar. Gelişim açısından normal sürecin gerisinde ve ilerisinde olan öğrenciler özel gereksinimli öğrenci (ÖGÖ) olarak isimlendirilmekte ve farklı eğitim ortamlarında farklı alanlarda dersler almaktadırlar. ÖGÖ’ lerin genel eğitim ortamlarında aldıkları derslerden birisi de müzik dersidir ve müzik öğretmenleri konuya ilişkin özyeterlik algıları kapasitesinde ÖGÖ’ leri müzik alanında geliştirmeye çalışmaktadırlar. Bu çalışmada müzik öğretmenlerinin ÖGÖ’ lerle müzik uygulamalarına ilişkin özyeterlik algılarının çeşitli değişkenlere göre tespit edilmesi amaçlanmıştır. Çalışmada 227 müzik öğretmenine ulaşılmış ve Akıncı (2017) tarafından geliştirilmiş olan“Müzik Öğretmenlerinin Özel Gereksinimli Öğrencilerle Müzik Uygulamalarına İlişkin Özyeterlik Algısı Ölçeği” aracılığı ile veriler elde edilmiştir. Araştırmada istatistiki teknikler olan yüzde-frekans, Mann-Whitney-U testi ve Kruskal-Wallis testleri uygulanmış ve bulgulara ulaşılmıştır. Müzik öğretmenlerinin ÖGÖ’ lerle müzik uygulamalarına ilişkin özyeterlik algıları ile cinsiyet, medeni durum, yaş grupları, lisans mezuniyet yılları, mezuniyet durumları, çalışılan kademe, özel sınıfta müzik eğitimi verme, kaynaştırma sınıfında müzik eğitimi verme, destek eğitim odasında müzik eğitimi verme, mesleki deneyim süreleri arasında anlamlı farklılıklar bulunamamıştır. Öğretmenlerin konuya ilişkin özyeterlik algıları ile mezun oldukları fakülte, ÖGÖ’ nün evinde müzik eğitimi verme, ÖGÖ’ nün müzik eğitimine ilişkin seminer-kurs alma, kendine ait müzik dersliği olma ve çalıştığı okulda rehber öğretmen olma durumları arasında anlamlı farklılıklar bulunmuştur. Bulgulara ilişkin sonuçlar ve öneriler sunulmuştur.
Keywords
References
- Akıncı, M. Ş. (2017). Müzik Öğretmenlerinin Özel Gereksinimli Öğrencilerle Müzik Uygulamalarına İlşkin Özyeter-lik Algıları. Yayımlanmamış Doktora Tezi. Bolu Abant İzzet Baysal Üniversitesi Eğitim Bilimleri Enstitüsü, Bolu.
- Aksoy, V. ve Diken, İ. H. (2009). Rehber öğretmen özel eğitim öz yeterlik ölçeği: geçerlik ve güvenirlik çalışması. Ankara Üniversitesi Eğitim Bilimleri Fakültesi Özel Eğitim Dergisi, 10 (1), 29-37.
- Aksu, F. (2009). İlköğretim Birinci Kademe Öğretmenlerinin Yeterlik Algılarının Sınıf Yönetimi Becerilerine ve Bazı Değişkenlere Göre İncelenmesi. Yayımlanmamış Yüksek Lisans Tezi. Maltepe Üniversitesi Sosyal Bilimler En-stitüsü, İstanbul.
- Atasoy, M. U. (2010). Lisans ve Tezsiz Yüksek Lisans Öğrenimi Görmekte Olan Müzik Öğretmeni Adaylarının Genel Öğretmenlik Öz-Yeterlik Algılarının İncelenmesi. Yayımlanmamış Doktora Tezi, Gazi Üniversitesi Eğitim Bilim-leri Enstitüsü, Ankara
- Bandura, A. (1977). Self-efficacy: Toward a Unifying Theory of Behavioral Change. Psychological Review 84 (2), 191-215.
- Bandura, A. (2009). Exercise of personal and collective efficacy in changing societies. A. Bandura (Ed.). Self efficacy in changing societies (1-45). Camridge University Press.
- Batu, E. S. (1998). Özel Gereksinimli Öğrencilerin Kaynaştırıldığı Bir Kız Meslek Lisesindeki Öğretmenlerin Kaynaştırmaya Karşılaşılan Sorunlara İlişkin Görüş ve Önerileri. Yayımlanmamış doktora tezi. Anadolu Üniver-sitesi, Sosyal Bilimler Enstitüsü, Eskişehir.
- Baykoç-Dönmez, N., Avcı, N. ve Aslan, N. (1997, Eylül). İlk ve ortaöğretim kurumu öğretmenlerinin engellilere ve kaynaştırmaya ilişkin bilgi ve görüşleri. Sözlü bildiri, IV. Ulusal Eğitim Bilimleri Kongresi, Eskişehir.
- Brownel, M. T. ve Pajares, F. M. (1996). The Influence of Teachers' Efficacy Beliefs on Perceived Success in Main-streaming Students with Learning and Behavior Problems: A Path Analysis. Florida Educational Research Council. 27 (3-4), 10-25.
- Büyüköztürk, Ş., Çakmak Kılıç, E., Akgün, Ö.E., Karadeniz, Ş. ve Demirel, F. (2009). Bilimsel araştırma yöntemleri. Pegem Akademi Yayıncılık: Ankara (3. Baskı).