Research Article

Ekolojik Demokrasi Kuramı Çerçevesinde Yerel Çevre STK’larının Yönetişim Kapasitesi: Bir Model Önerisi

Volume: 19 Number: 1 January 31, 2026
EN TR

Ekolojik Demokrasi Kuramı Çerçevesinde Yerel Çevre STK’larının Yönetişim Kapasitesi: Bir Model Önerisi

Öz

Ekolojik demokrasi kuramı bağlamında, yerel çevre sivil toplum kuruluşlarının yönetişim kapasitelerini kuramsal düzeyde incelendiği bu çalışmada, özgün bir model önerilmektedir. Andrew Dobson’ın ekolojik vatandaşlık kavramsallaştırması ile John Dryzek’in deliberatif (müzakereci) demokrasi kuramı, çalışmanın kuramsal temelini oluşturmaktadır. Literatürde çevre ve demokrasi arasındaki ilişkiye dair süregelen tartışmalarda, demokratik süreçlerin çevresel sürdürülebilirliği sağlamadaki etkinliği sorgulanmaktadır. Bu sorgulamaya dayanarak, yerel çevre STK’larının, ekolojik vatandaşlık ilkelerini ve deliberatif süreçleri yeşil ortak üretim mekanizmalarıyla birleştirerek, sürdürülebilir çevre yönetişiminde oynayabileceği rol, kuramsal olarak modellenmiştir. Çalışmada, kavramsal ve kuramsal bir yöntem izlenmiştir. Elde edilen kuramsal model, yerel düzeyde sürdürülebilir çevre politikalarının demokratik meşruiyetle güçlendirilmesine katkı sunmayı amaçlamaktadır. Araştırma soruları ve bu sorulara dayalı literatür ortaya konulmakta, buna bağlı olarak kavramsal model sunulmaktadır. Akabinde, tartışma bölümünde önerilen modelin sağlayacağı avantajlar ve karşılaşabileceği engeller değerlendirilmektedir. Sonuç olarak, ekolojik demokrasi kuramının normatif ve pratik boyutlarının entegrasyonu yoluyla, çevresel sorunların yönetişiminde yeni bir kuramsal çerçeve geliştirilmiştir.

Anahtar Kelimeler

Yönetişim , Ekolojik Demokrasi , Sivil Toplum Kuruluşları

References

  1. Anthony, B. P. (2025). Ecological Citizenship and Responsible Participatory Practices. Discourses of Ethics, 1(25), 51–68.
  2. Arnstein, S. R. (1969). A Ladder of Citizen Participation. Journal of the American Institute of Planners, 35(4), 216–224. https://doi.org/10.1080/01944366908977225.
  3. Baber, W. F., & Bartlett, R. V. (2005). Deliberative Environmental Politics: Democracy and Ecological Rationality. MIT Press.
  4. Bell, D. (2005). Liberal Environmental Citizenship. Environmental Politics, 14(2), 179–194. https://doi.org/10.1080/09644010500054863
  5. Betsill, M. M., & Corell, E. (2008). NGO Diplomacy: The Influence of Nongovernmental Organizations in International Environmental Negotiations. MIT Press.
  6. Bey, N. (2022). Configurational Analysis of Environmental NGOs and Their Influence on Environmental Policy in Turkey. Humanities and Social Sciences Communications, 9, Article 427. https://doi.org/10.1057/s41599-022-01458-0
  7. Bilgili, M. Y. (2015). Anayasal Bir Hak Olarak Çevre Hakkı. Çankırı Karatekin Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, 6(2), 563-584.
  8. Bosselmann, K., & Taylor, P. (2017). Ecological Approaches to Environmental Law. Edward Elgar Publishing.
  9. Brandsen, T., & Pestoff, V. (2006). Co-production, the Third Sector and the Delivery of Public Services. Public Management Review, 8(4), 493–501. https://doi.org/10.1080/14719030601022874.
  10. Bulkeley, H., & Betsill, M. M. (2005). Rethinking Sustainable Cities: Multilevel Governance and The “Urban” Politics of Climate Change. Environmental Politics, 14(1), 42–63. https://doi.org/10.1080/0964401042000310178
APA
Akay, H. (2026). Ekolojik Demokrasi Kuramı Çerçevesinde Yerel Çevre STK’larının Yönetişim Kapasitesi: Bir Model Önerisi. Kent Akademisi, 19(1), 1-27. https://doi.org/10.35674/kent.1725250