Exposed to Violence in Employees of a Education and Research Hospital and Employee Safety Applications

Abstract

Our objective is to attach importance upon the violence against the employees and to suggest some solutions for the violence in health sector. Firstly, the application forms which were sent to employee safety department of a education and research hospital in 2018 were examined. Secondly, 540 information forms which were filled by the employees about exposure to violence in the last year were evaluated. 35 applications were sent to the employee safety department. The highest numbers of applications were done by the emergency service and non-physician staff members. 50.7% of the participants were exposed to violence, of these 62.4% to oral violence, and 27.4% were exposed to violence in emergency service. Such violence was mostly performed by the relatives of the patients. About %70 of the participants were aware of the employee safety department, 21.5% of the employees stated that the security applications were adequate enough. Only %12.8 of the violence victims attended to employee safety department. There were significant correlation between exposure to violence and gender, educational, profession, department and working years. The precautions against violence aretıp fakültesi; organizing educations and applying the deterrent legal arrangements about employee safety, developing the security measurements, informing the society about healthcare workers rights by the mass media tools.

Keywords

• Violence
• Health
• Employee Safety
• Education and Research Hospital

Bir Eğitim ve Araştırma Hastanesi Çalışanlarında Şiddete Uğrama ve Çalışan Güvenliği Uygulamaları

Abstract

Çalışmanın amacı sağlık kurum ve kuruluşlarında çalışanlara yönelik şiddet eylemlerine dikkat çekmek ve sağlık sektöründeki şiddete karşı çözüm önerileri üretmektir. İlk olarak, 2018 yılı Niğde Eğitim ve Araştırma Hastanesi (Niğde EAH) çalışan güvenliği birimine yapılan başvurular incelendi. İkinci olarak çalışmaya katılmayı kabul eden 540 hastane çalışanı tarafından doldurulan ve 2018 yılı içerisinde uğradıkları şiddetle ilgili bilgileri içeren formlar incelendi. Niğde EAH çalışan güvenliği birimine 2018 yılında 35 başvuru yapılmıştı. En fazla başvuru acil servisten ve hekim dışı sağlık personeli tarafından olmuştu. Son 1 yıl içerisinde çalışanların % 50,7’si şiddete uğramış; bunların % 27,4’si şiddete uğradığı birim olarak acil servisi ve % 62,4’i sözel şiddet şeklinde şiddete uğradıklarını bildirmişti. Şiddet en fazla hasta yakınları tarafından uygulanmış. Katılımcıların yaklaşık %70’i hastanede çalışan güvenliği birimi olduğunu bilmesine rağmen; yalnızca % 21,5’i çalışan güvenliği uygulamalarını yeterli bulmuş. Şiddete uğrayanların sadece %12.8’i beyaz kod vermişti. Çalışanların cinsiyet, eğitim durumu, meslek, çalıştığı birim ve çalışma yılının şiddete uğrama açısından anlamlı değişkenler olduğu tespit edildi. Sağlık sektöründe çalışanlara giderek artan şiddete karşı alınacak önlemleri; eğitimlerin düzenlenmesi, caydırıcı yasal düzenlemelerinin yapılması, güvenlik önlemlerinin geliştirilmesi, toplumun doğru bilgilendirilmesi ve bilinçlendirilmesi, idarecilerin çalışanların yanında yer alması, etkin çözüm önerileri üretmeleri ve kitle iletişim araçlarında sağlık çalışanlarının haklarını gündeme getirilmesi şeklinde sıralayabiliriz.

Keywords

• Şiddet
• Sağlık
• Çalışan Güvenliği
• Eğitim ve Araştırma Hastanesi

References

1. A. Butchart and C. Mikton, “Global Status Report on Violence Prevention 2014,” WHO, Cenevre, NLM classification: HV 6625, 2014.
2. J. C. Saines, “Violence and aggression in A&E: recommendations for action,” Accid Emerg Nurs, no. 7, pp. 8-12, 1999.
3. K. Aktuğlu ve H. Hancı, “Acil servislerde şiddet tehdidi, Hekimin Yasal Sorumluluk ve Hakları,” E. Atıcı (ed), Toprak Ofset, İzmir, 1999.
4. M. Kingma, “Workplace violence in the health sector: a problem of epidemic proportion,” International Nursing Review, no. 48, pp. 129–30, 2001.
5. Ö. Gökdemir ve S. Bhattacharya, “Violence at Primary Healthcare,” TJFMPC, vol. 14, no. 2, pp. 323-328, 2020, DOI: 10.21763/tjfmpc.653082
6. G. A. Farrell, C. Bobrowski and P. Bobrowski, “Scoping workplace aggression in nursing: findings from an Australian study,” J Adv Nurs, vol. 55, no. 6, pp. 778-87, 2006.
7. K. Kaya ve Ö. Köken-Tok, “Sağlıkta Şiddetin Bir Başka Yüzü: Medya Etkisi,” Harran Üniversitesi Tıp Fakültesi Dergisi (Journal of Harran University Medical Faculty), vol. 18, no. 2, pp. 217-220, 2021, DOI: 10.35440/hutfd.912615.
8. N. K. Özcan ve H. Bilgin, “Türkiye’de sağlık çalışanlarına yönelik şiddet: Sistematik derleme,” Turkiye Klinikleri J Med Sci, vol. 31, no. 6, pp. 1442-1456, 2011.

9. H. Erkmen, “Çeşitli boyutları ile şiddet: Meslektaşlara yönelik şiddet,” 48. Ulusal Psikiyatri Kongresi, Bursa, 2012.
10. M. Özmen, “Tıbbi hastalık tanısı konmuş hastalarda aktarım ve karşı aktarım,” Türk Psikiyatri Dergisi, vol. 18, no. 1, pp. 72-79, 2007.
11. S. Deniz ve O. A. Yüksel, “A Study on the Determination of the Reasons for Violence against Healthcare Workers,” ACU Sağlık Bil Derg, vol. 11, no. 3, pp. 483-487, 2020, DOI: https://doi.org/10.31067/0.2020.298 483
12. Ş. Demirci ve Ö. Uğurluoğlu, “Sağlık çalışanlarına yönelik şiddet: Bir kamu hastanesi örneği,” ACU Sağlık Bil Derg, vol. 11, no. 1, pp. 89-97, 2020, DOI: https://doi.org/10.31067/0.2020.245
13. T.C. Sağlık Bakanlığı, Çalışan Güvenliği Genelgesi, http://www.saglik.gov.tr/TR/belge/1-15642/calisan-guvenligi-genelgesi.html (Erişim tarihi: 01.03.2013).
14. E. Özen-Bekar ve E. Çalış, “Beyaz kod verileri ışığında Düzce ilindeki sağlık çalışanlarına yönelik xiddet,” DÜ Sağlık Bil Enst Derg / J DU Health Sci Inst, vol. 11, no. 3, pp. 298-304, 2021, DOI: https://dx.doi.org/10.33631/duzcesbed.694178
15. E. Aktaş ve İ. Aydemir, “Şiddete maruz kalan sağlık çalışanlarının beyaz kod uygulamasına ilişkin görüşlerinin belirlenmesi,” Turkiye Klinikleri J Health Sci, vol. 3, no. 1, pp. 32-47, 2018, DOI: 10.5336/healthsci.2017-57385
16. E. Karabulut ve H. Gezgin-Yazıcı, “Toplumsal bir sorun: Sağlık çalışanlarının şiddete maruz kalma durumları,” Turkiye Klinikleri J Nurs Sci, vol. 13, no. 1, pp. 130-138, 2021, DOI: 10.5336/nurses.2020-75794
17. Ü. Ayrancı, Ç. Yenilmez ve Y. Günay, “Çeşitli sağlık kurumlarında ve sağlık meslek gruplarında şiddete uğrama sıklığı,” Anadolu Psikiyatri Dergisi, no. 3, pp. 147-154, 2002.
18. T. Gökçe ve C. Dündar, “Samsun Ruh ve Sinir Hastalıkları Hastanesi’nde çalışan hekim ve hemşirelerde şiddete maruziyet sıklığı ve kaygı düzeylerine etkisi,” İnönü Üniversitesi Tıp Fakültesi Dergisi, vol. 15, no. 1, pp. 25-28, 2008.
19. H. Erkol ve ark., “Aggression and violence towards health care providers--a problem in Turkey?” J Forensic Leg Med, no. 14, pp. 423-428, 2007.
20. B. Annagür, “Violence towards health care staff: risk factors, after effects, evaluation and prevention,” Approaches in Psychiatry, vol. 2, no. 2, pp. 161-173, 2010.
21. M. Taşkın-Egici ve G. Zeren-Öztürk, “Beyaz kod verileri ışığında sağlık çalışanlarına yönelik şiddet,” Ankara Med J, vol. 2, no. 2, pp. 24-31, 2018, DOI: 1017098/amj. 436537
22. W. C. Chen et al., “Prevalence and determinants of workplace violence of health care workers in a psychiatric hospital in Taiwan,” J Occup Health, vol. 50, no. 3, pp. 288-93, 2008.
23. T. Kowalenko et al., “Workplace violence: a survey of emergency physicians in the state of Michigan,” Ann Emerg Med, vol. 46, no. 2, pp. 142-147, 2005.
24. C. Fernandes et al., “Violence in the emergency department: a survey of health care workers,” CMAJ, no. 16, pp. 161-170, 1999.
25. S. Winstanley and R. Whittington, “Aggression towards health care staff in a UK general hospital: Variation among professions and departments,” J Clin Nurs, no. 13, pp. 3-10, 2004.
26. S. Barrett, “Protecting against workplace,” Public Manag, vol. 7, no. 9, pp. 9-12, 1997.
27. L. J. Warshaw, “Workplace violence: Preventive and interventive strategies,” J Occup Environ Med, no. . 38, pp. 993-1006, 1996.
28. P. Gökalp, ‘Şiddet ve nefrete psikanalitik yaklaşım: Hekime şiddet nereden çıktı?’ 48. Ulusal Psikiyatri Kongresi, Bursa, 2012.