Mehmet Akif Ersoy’un “Süleymaniye Kürsüsünde” Adlı Kitabında Hindistan ve Hindistanlı Müslümanlar

Mehmet Akif Ersoy’un yedi şiir kitabı Safahat başlığı altında bir araya getirilmiştir. Bu yedi kitaptan ikincisi Süleymaniye Kürsüsünde adındadır. 1912 yılında yayımlanan bu kitapta şair, Abdürreşid İbrahim Efendi’nin bakış açısından Müslümanlar ile Osmanlı Devleti ve Osmanlı toplumuna dair düşüncelerini ifade eder. Bu eserde Hindistan ve Hindistan Müslümanlarına da yer verilir. Bu çalışmada Mehmet Akif Ersoy’un Süleymaniye Kürsüsünde başlıklı kitabına Hindistan ve Hindistan Müslümanlarının yansıma şeklinin incelenmesi amaçlanmıştır. Bu çalışma, Süleymaniye Kürsüsünde’de Hindistan Müslümanlarının durumu, duygu ve düşüncelerinin derinlemesine incelenmesi bakımından önemlidir. Bu çalışmada nitel araştırma yöntemi ve durum çalışması deseni kullanılmıştır. Veriler, Mehmet Akif Ersoy’un Diyanet İşleri Başkanlığı Yayınları tarafından 1990 yılında yayımlanan Safahat adlı eserinin Süleymaniye Kürsüsünde başlıklı ikinci kitabından elde edilmiştir. Verilerin analizinde tümevarımcı analizden yararlanılmıştır. Veri toplama aracı olarak doküman incelemesi işe koşulmuştur. Araştırmanın sonucuna göre Mehmet Akif’in Hindistan’ın kadim bir geçmişe, İslami ilimlere vakıf ve Batı’nın saygı duyduğu âlimlere sahip olduğuna ancak İngiltere’nin kontrolcü yönetimi altında bulunduğuna değindiği görülür. Mehmet Akif’in Hindistan Müslümanlarının insanî özelliklerine, bağımsızlık hayallerine, Osmanlı Devleti’ne bağlılığına ve ümidine yer verdiği fark edilir. Bunun yanında şairin Hindistan’da Müslüman gençlerin taklitçiliğe kaçmadan Batı ilmine vakıf olduğunu, İslam dinine, onun kaidelerine ve dindaşlarına yönelik olumlu fiil ve kanaatlerinin olduğunu belirttiği tespit edilmiştir.