Violence in Healthcare in Two Different Countries: A Study on Turkiye and Romania

Abstract

Objective: The aim of this study is to assess the issue of violence in healthcare from the perspective of physicians in Sivas, Turkiye, and Sibiu, Romania. Method: This research was conducted as a descriptive study. The study population comprised 500 participants from Turkiye and 200 from Romania. A 23-item data collection form, developed by the researchers, was used. The form was divided into sections covering sociodemographic characteristics, history of exposure to violence, and perspectives on violence. The form was initially created in Turkish, translated into Romanian, and underwent content validity assessment. Data were analyzed using the SPSS 22.0 software, applying descriptive statistical analysis, chi-square tests, and independent samples T-tests. Results: Of the participants, 44% were from Turkiye and 56% from Romania. The rate of exposure to violence in healthcare was found to be 76% in Turkiye and 44% in Romania. In Romania, the most frequent setting for violence was the emergency department (53.7%), while in Turkiye, violence occurred equally in emergency departments and outpatient clinics (46.5%). The proportion of physicians considering working abroad due to healthcare-related violence was 33% in Turkiye and 5% in Romania. Physicians in both countries recommended legal reforms and stricter penalties, enhancing security in healthcare facilities, raising public awareness, and improving communication as key measures to prevent violence in healthcare. Conclusions: Violence in healthcare was identified as a significant issue in both countries. The locations and causes of violence were similar. Turkish physicians expressed a higher desire to emigrate due to violence in healthcare. It is essential for policymakers in both countries to urgently address the prevention of violence in healthcare

Keywords

• violence
• exposure to violence
• physicians
• Romania
• Türkiye

İki Farklı Ülkede Sağlıkta Şiddet: Türkiye ve Romanya Üzerine Bir Araştırma

Abstract

Amaç: Bu çalışmada Türkiye Sivas’ta ve Romanya Sibiu’da sağlıkta şiddeti doktorların gözünden değerlendirmek amaçlanmıştır. Yöntem: Araştırmamız tanımlayıcı bir çalışmadır. Araştırma evreni Türkiye’den 500, Romanya’dan 200 kişiden oluşmaktaydı. Araştırmacılar tarafından oluşturulan 23 soruluk veri toplama formu kullanıldı. Formun bölümleri; sosyodemografik özellikler, şiddet öyküsü ve şiddete bakış açısı şeklindeydi. Form Türkçe olarak oluşturuldu, sonrasında Romence’ye çevrilip kapsam geçerliliği yapıldı. Veriler SPSS 22.0 paket programı ile analiz edildi. Tanımlayıcı analizler, ki-kare testi, bağımsız örneklem T testi kullanıldı. Bulgular: Katılımcıların %44’ü Türkiye’den %56’sı Romanya’dandı. Sağlıkta şiddete maruz kalma oranı Türkiye’de %76, Romanya’da %44 olarak bulundu. Şiddetin yeri ise Romanya’da en sık acil servisler (%53,7) iken, Türkiye’de acil servis ve poliklinik eşit (%46,5) olarak bulundu. Sağlıkta şiddet nedeniyle yurt dışında çalışmayı düşünen hekimlerin oranı Türkiye’de %33, Romanya’da ise %5’di. Sağlıkta şiddeti önlemek için her iki ülkedeki hekimlerin de önerileri; yasaların düzenlenmesi ve cezai yaptırımların artırılması, sağlık kuruluşlarında güvenliğin artırılması, halkı bilinçlendirme ve iletişimin iyileştirilmesiydi. Sonuç: Sağlıkta şiddetin her iki ülkede de sorun olduğu tespit edildi. Şiddetin yaşandığı birimler ve sebepleri benzerdi. Türk hekimlerin sağlıkta şiddet nedeniyle beyin göçü gerçekleştirme isteği daha fazlaydı. Her iki ülke için de politika yapıcıların sağlıkta şiddeti önlemek konusunu acil olarak gündeme alması gerekmektedir.

Keywords

• şiddet
• şiddete maruz kalma
• doktorlar
• Türkiye
• Romanya

References

1. 1. Solmaz B, Duğan Ö. Sağlık çalışanı ile hasta ve yakınları arasında yaşanan şiddetin nedenlerinden "iletişim" üzerine bir inceleme. Bolu Abant İzzet Baysal Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi. 2018;18(2):185-206.
2. 2. Erten R, Öztora S, Dağdeviren HN. Sağlık kuruluşlarında doktorlara yönelik şiddet maruziyetinin değerlendirilmesi. Türkiye Aile Hekimliği Dergisi. 2019;23(2):52–63.
3. 3. Aslan Ş, Yağcı Özen M, Güzel Ş. Sağlıkta şiddet: retrospektif bir inceleme. International Journal of Social and Humanities Sciences Research. 2019;6(44):3636–43.
4. 4. Kaya K, Köken Tok Ö. Sağlıkta şiddetin bir başka yüzü: medya etkisi. Harran Üniversitesi Tıp Fakültesi Dergisi. 2021;18(2):217-20.
5. 5. World Health Organization. Preventing violence against health workers [Internet]. Available: https://www.who.int/activities/preventing-violence-against-health-workers 6. Huck SW. Reading statistics and research, 6th ed. Boston: Pearson, 2012.
6. 7. George D, Mallery P. SPSS for Windows step by step: A simple guide and reference. 4th ed. Boston: Allyn & Bacon; 2003.
7. 8. Tabachnick BG, Fidell LS. Using multivariate statistics. 6th ed. Boston: Allyn and Bacon; 2013. 9. Hoşgör H, Türkmen İ. Bitmeyen çile: Sağlıkta şiddet (Medimagazin haber portalı üzerinden bir araştırma). Izmir Democracy University Health Sciences Journal, 2021;4(2):192-211.
8. 10. Alexander C, Fraser J. Occupational violence in an Australian healthcare setting: implications for managers. J Healthc Manag. 2004;49(6):377-92.

9. 11. Mullan B, Badger F. Aggression and violence towards staff working with older patients. Nursing standard. 2007;21(27):35–38.
10. 12. Magnavita N, Heponiemi T. Violence towards health care workers in a Public Health Care Facility in Italy: a repeated cross-sectional study. BMC Health Serv Res. 2012;12:108.
11. 13. Xing K, Jiao M, Ma H, Qiao H, Hao Y, Li Y et al. Physical Violence against general practitioners and nurses in Chinese Township Hospitals: a cross-sectional survey. PLoS One. 2015;10(11):e0142954.
12. 14. Hostiuc S, Dermengiu D, Hostiuc M. Violence against physicians in training. A Romanian perspective. J Forensic Leg Med. 2014;27:55-61.
13. 15. National Institute for Occupational Safety and Health (NIOSH). Violence: Occupational hazards in hospitals [Internet]. 2002. Available: https://stacks.cdc.gov/view/cdc/11401
14. 16. Schablon A, Wendeler D, Kozak A, Nienhaus A, Steinke S. Prevalence and consequences of aggression and violence towards nursing and care staff in Germany-A survey. Int J Environ Res Public Health. 2018;15(6):1274. 17. Azami M, Moslemirad M, YektaKooshali MH, Rahmati S, Soleymani A, Shamloo MBB et al. Workplace violence against Iranian nurses: a systematic review and meta-analysis. Violence Vict. 2018;33(6):1148-75.
15. 18. Ayranci U. Violence toward health care workers in emergency departments in west Turkey. J Emerg Med. 2005;28(3):361-5.
16. 19. Jackson M, Ashley D. Physical and psychological violence in Jamaica's health sector. Rev Panam Salud Publica. 2005;18(2):114-21.
17. 20. İlhan MN, Çakır M, Tunca MZ, Avcı E, Çetin E, Aydemir Ö, et al. Toplum gözüyle sağlık çalışanlarına şiddet: nedenler, tutumlar, davranışlar. Gazi Medical Journal, 2013; 24(1):5–10.
18. 21. Sahebi A, Jahangiri K, Sohrabizadeh S, Golitaleb M. Prevalence of workplace violence types against personnel of emergency medical services in Iran: A systematic review and meta-Analysis. Iran J Psychiatry. 2019;14(4):325-34.
19. 22. Türkmenoğlu B, Sümer EH. Sivas il merkezi sağlık çalışanlarında şiddete maruziyet sıklığı. 2017;17(4):216-25.
20. 23. Uğraş Tiryaki E, Şimşek E. Aile sağlığı merkezinde sağlık çalışanlarına şiddet. MEYAD Akademi. 2024;5(1):37-49.
21. 24. Carra C, Burlacu S, Faggianelli D. Violence within organizations in the health and medico-social sectors, comparative analysis France-Romania. Administratie si Management Public. 2016;27:123–42.
22. 25. Aydan S. Hekim göçü açısından Türkiye’nin çalışma koşullarının değerlendirilmesi. Hacettepe Sağlık İdaresi Derg. 2023;26(3):895–920.
23. 26. Ünlü HY, Daşlı Y. Sağlık eğitimi alan öğrencilerin beyin göçüne yönelik tutumları. Sosyal, Beşerî ve İdari Bilimler Dergisi. 2024;7(8):606-21.
24. 27. Gökdemir Ö, Bhattacharya S. Violence at healthcare. Turkish Journal of Family Medicine and Primary Care. 2020;14 (2):323-8.