Research Article

Hanefî Fıkıh Kitaplarında Bid‘at Olarak Tanımlanan Başlıca Uygulamaların Tespiti ve Değerlendirilmesi

Volume: 5 Number: 1 September 15, 2021
TR EN

Hanefî Fıkıh Kitaplarında Bid‘at Olarak Tanımlanan Başlıca Uygulamaların Tespiti ve Değerlendirilmesi

Öz

Hz. Peygamber (s.a.v)’den sonra ortaya çıkan ve daha önce benzeri olmayan dini mahiyetteki iman ve amellere yapılan ilave veya değiştirmelere bidat denir. Hz. Peygamber’in bu konudaki ciddi ikazı ile mutlaka sakınılması gereken bir davranış olarak kabul edilmektedir. Bid‘attan sakınmak için bid‘atın doğru bir şekilde tanımlanması önemlidir. Bütün yeni ortaya çıkan uygulamaları bid‘at sayarak İslam medeniyetinin gelişmesine ve ilerlemesine engel olmaya çalışmak vebal doğurur. İslâm’ın özüne ve esasına aykırı fiilleri dine katmak da büyük bir sorumluluk olacaktır. İslam dininin aslî hüviyetinin korunması için bid‘at olan davranışlardan uzak durulması gerektiğinin farkında olan fakihler eserlerinde bid‘at olan işlemlere işaret etmişlerdir. Bu makalede, fıkıh mezheplerinin tamamının bu konudaki görüşlerinin tespiti araştırmanın çerçevesini aşacağı düşüncesi ile konu sınırlandırması yapılarak sadece Hanefî mezhebi kitapları esas alınmış ve bid‘at olarak tanımlanan başlıca fiillerin tespiti ve değerlendirilmesi yapılmıştır. Araştırmada, Hanefî mezhebine ait kitaplarda bid‘at kavramına yer verilen konular arasından seçilen örneklerden hareketle bu kavrama yüklenen anlamın belirlenmesi, hangi durumlarda bid‘atin mevcut olacağı ve bir fiile bid‘at denilirken temel ölçütlerin ne olduğunun ortaya konulması hedeflenmiştir.

Anahtar Kelimeler

Fıkıh , Hanefî Mezhebi , Bid‘at , İbadet , Muamelât

References

  1. Atar, Fahrettin. Fıkıh Usûlü. İstanbul: MÜİFV Yayınları, 1992.
  2. Aynî, Ebû Muhammed Bedreddin Mahmûd b. Ahmed. el-Binâye fî şerhi'l-Hidâye. Beyrut: Dâru’l-Kütübi’l-İlmiyye, 1420/2000.
  3. Babertî Ekmeleddin Muhammed b. Muhammed. el-İnâye. b.y.: Dâru’l-Fikr, ts.
  4. Bekdemir, Sezayi. “Hz. Ömer'in Bid'atlere Karşı Tutumu”. Uluslararası Hz. Ömer Sempozyumu. ed. Ali Aksu. 207-238. Sivas: Cumhuriyet Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Yayınları, 2018.
  5. Buhârî, Ebû Abdillâh Muhammed b. İsmâîl. Sahîh-i Buhârî. Beyrut: Dâru Tavki’n-Necat, 1421/2001.
  6. Damad Şeyhizade, Abdurrahman. Mecmaü’l-enhûr fî şerhi Mülteka’l-ebhûr. Beyrut: Dâru İhyâi’t-Turâsi’l-Arabî, ts.
  7. Ebû Dâvûd, Süleyman b. Eş’as b. İshak el-Ezdî. Sünen. Beyrut: el-Mektebetü’l-Asriyye, ts.
  8. Erdoğan, Mehmet. Fıkıh ve Hukuk Terimleri Sözlüğü. İstanbul: Rağbet Yayınları, 1998.
  9. İbn Âbidîn, Muhammed Emin b. Ömer b. Abdülazîz. Reddü’l-muhtâr ala Dürri’l-muhtâr. Beyrut: Dâru’l-Fikr, 1420/2000.
  10. İbn Manzûr, Ebü'l-Fazl Muhammed b. Mükerrem b. Ali el-Ensârî. Lisânü'l-Arab. Beyrut: Dâru Sâdır, ts.
ISNAD
Özdemir, Ahmet. “Hanefî Fıkıh Kitaplarında Bid‘at Olarak Tanımlanan Başlıca Uygulamaların Tespiti Ve Değerlendirilmesi”. Kastamonu Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi 5/1 (September 1, 2021): 1-16. https://izlik.org/JA57SX64DZ.