Bu çalışma, barınma ihtiyacının geleneksel konut yapılarındaki mekânsal dönüşüm üzerindeki etkilerini, Aydın ili Kuşadası ilçesinin Kaleiçi bölgesinde yer alan yaklaşık 210 yıllık Paşolar Evi örneği üzerinden değerlendirmektedir. Barınma, yalnızca fiziksel bir gereksinim değil; aynı zamanda sosyal, kültürel ve ekonomik bağlamlarla şekillenen, dönemsel ihtiyaçlara göre evrilen mekânsal bir üretim sürecidir. Bu bağlamda araştırmada restitüsyon analizleri, sözlü tarih görüşmeleri ve literatür taraması birlikte ele alınarak, yapının zaman içerisindeki değişimleri hem fiziksel izler hem de kullanıcı anlatıları yoluyla belgelenmiştir. Sofa ve eyvan gibi geleneksel mekân kurgularının kapatılarak farklı işlevlere dönüştürülmesi, zaman içinde değişen yaşam biçimleri, artan barınma ihtiyacına dayalı mekânsal adaptasyonları yansıtmaktadır. 2020 yılı Sisam Depremi sonrası yapıda tespit edilen yapısal hasar, mimari koruma sürecini hızlandırmış; fiziksel müdahalelerle birlikte bellek temelli yaklaşımları da içeren bütüncül bir koruma süreci başlatılmıştır. Bu çalışma, mekânsal sürekliliğin, yerel bellekle ilişkili olarak nasıl kurulduğunu ve geleneksel bir konut yapısının kullanıcı ihtiyaçları doğrultusunda nasıl dönüştüğünü kültürel miras perspektifinden irdelemektedir.
Geleneksel Türk evi mekânsal dönüşüm plan şeması evrimi barınma kültürü fonksiyonel adaptasyon
| Birincil Dil | Türkçe |
|---|---|
| Konular | Mimari Miras ve Koruma |
| Bölüm | Araştırma Makalesi |
| Yazarlar | |
| Yayımlanma Tarihi | 4 Kasım 2025 |
| Gönderilme Tarihi | 29 Ağustos 2025 |
| Kabul Tarihi | 16 Ekim 2025 |
| Yayımlandığı Sayı | Yıl 2025 Cilt: 1 Sayı: 1 |