TÜRKİYE YÜZYILI MAARİF MODELİ’NİN UYGULANMASINA İLİŞKİN SINIF ÖĞRETMENLERİNİN GÖRÜŞLERİ: DERİNLEŞME VE SADELEŞME YAKLAŞIMI ÜZERİNE NİTEL BİR ANALİZ (KIRIKKALE İLİ ÖRNEĞİ)
Abstract
2024–2025 eğitim-öğretim yılından itibaren uygulamaya konulan Türkiye Yüzyılı Maarif Modeli (TYMM), akademik başarıyı merkeze alan geleneksel program anlayışının ötesine geçerek, değer temelli, bütüncül ve anlamlı öğrenmeyi önceleyen yenilikçi bir eğitim yaklaşımı sunmaktadır. Bu modelde öne çıkan derinleşme ve sadeleşme ilkeleri, özellikle ilkokul birinci sınıf düzeyinde öğretim süreçlerinin yeniden yapılandırılmasını gerektirmektedir. Bu araştırmanın amacı, TYMM’nin söz konusu ilkelerinin birinci sınıf öğretim uygulamalarına nasıl yansıdığını ve sınıf öğretmenleri tarafından nasıl değerlendirildiğini ortaya koymaktır. Nitel araştırma yaklaşımıyla yürütülen çalışmada, 2024–2025 eğitim-öğretim yılında Kırıkkale ilinde birinci sınıf okutan 20 sınıf öğretmeni amaçlı örnekleme yoluyla belirlenmiş, veriler yarı yapılandırılmış görüşmeler aracılığıyla toplanmış ve içerik analizi yöntemiyle çözümlenmiştir. Bulgular, öğretmenlerin büyük çoğunluğunun TYMM’nin pedagojik yönelimlerini genel olarak olumlu değerlendirdiğini göstermektedir. Öğretmenlerin %85’i, süreç odaklı bireysel değerlendirme formlarının öğrencilerin gelişim ilerlemelerini izleme ve öğrenmeyi destekleme açısından işlevsel olduğunu ifade etmiştir. Sadeleşme ilkesinin öğretim sürecinde bilişsel yükü azaltarak sınıf yönetimini kolaylaştırdığı ve bireysel farklılıklara duyarlı öğretim uygulamalarını desteklediği; derinleşme yaklaşımının ise farklı hazırbulunuşluk düzeylerine sahip öğrencilerin anlamlı ve kalıcı öğrenme yaşantıları edinmelerine katkı sağladığı belirlenmiştir. Bununla birlikte öğretmenler, süreç temelli değerlendirme uygulamalarının artan evrak yükü oluşturduğunu ve dijital ölçme-değerlendirme sistemleriyle entegrasyonun güçlendirilmesine ihtiyaç duyulduğunu vurgulamışlardır . Sonuç olarak bu çalışma, TYMM’nin erken sınıf düzeyindeki uygulamalarına ilişkin sahaya dayalı nitel bulgular sunarak modelin güçlü yönlerini, karşılaşılan sınırlılıkları ve geliştirilmesi gereken alanları ortaya koymakta; öğretmen uygulamaları, program geliştirme süreçleri ve eğitim politikaları açısından alana katkı sağlamaktadır.
Keywords
Türkiye Yüzyılı Maarif Modeli, Derinleşme, Sadeleşme, Öğretmen Görüşü, Nitel Araştırma
Thanks
Bu çalışma, yazarların ortak emeği, çabası ve kararlılığıyla ortaya konmuştur. Sahada görüşme formunu doldurarak araştırmamıza değerli katkılar sağlayan öğretmenlerimize, her zaman yanımızda olan ailelerimize ve süreç boyunca sağladığı destek ve yönlendirmeler için İlçe Millî Eğitim Müdürümüz Sayın Haluk Özdemir’e teşekkür ederiz.
References
- Anderson, L. W., & Krathwohl, D. R. (2001). A taxonomy for learning, teaching, and assessing: A revision of Bloom’s taxonomy of educational objectives. New York, NY: Longman.
- Ausubel, D. P. (1963). The psychology of meaningful verbal learning. New York, NY: Grune & Stratton.
- Aydoğan, İ. (2024). Türkiye Yüzyılı Maarif Modeli bağlamında eğitim yönetimi ve liderlik yaklaşımları. Ankara: Pegem Akademi.
- Bandura, A. (1997). Self-efficacy: The exercise of control. New York, NY: W. H. Freeman.
- Biggs, J., & Tang, C. (2011). Teaching for quality learning at university (4th ed.). Maidenhead, UK: McGraw-Hill/Open University Press.
- Black, P., & Wiliam, D. (2009). Developing the theory of formative assessment. Educational Assessment, Evaluation and Accountability, 21(1), 5–31.
- Bloom, B. S. (Ed.). (1956). Taxonomy of educational objectives: The classification of educational goals. Handbook I: Cognitive domain. New York, NY: David McKay.
- Bloom, B. S. (2010). Human characteristics and school learning. New York, NY: McGraw-Hill.
- Bruner, J. S. (1996). The culture of education. Cambridge, MA: Harvard University Press.
- Colaizzi, P. F. (1978). Psychological research as the phenomenologist views it. In R. S. Valle & M. King (Eds.), Existential-phenomenological alternatives for psychology (pp. 48–71). New York, NY: Oxford University Press.